Αναζητώντας εξωγήινη ζωή: Ποια είναι τα 5 στοιχεία που πρέπει να έχει η νέα Γη?

Η αναζήτηση για την ύπαρξη ζωής σε άλλους πλανήτες, έχει μέχρι σήμερα αποβεί μάλλον άκαρπη, οδηγώντας τους επιστήμονες να εστιάσουν τις έρευνες τους σε πολύ συγκεκριμένα ουράνια σώματα. Τι χαρακτηριστικά λοιπόν πρέπει να έχει ένας πλανήτης ή δορυφόρος, για να θεωρηθεί ικανός να υποστηρίξει ζωή;

Ο αστρογεωφυσικός της NASA Κρίστοφερ Μακ Κέι, μιλώντας στο National Geographic, εξηγεί ποια είναι τα απαραίτητα στοιχεία για την επιβίωση της ζωής σε έναν πλανήτη και γιατί ο Αρης, η Ευρώπη του Δία και τα φεγγάρια Τιτάνας και Εγκέλαδος του Κρόνου, βρίσκονται στο επίκεντρο των ερευνών.

Οπως επισημαίνει ο Μακ Κέι, το πρώτο και σημαντικότερο στοιχείο για την ανάπτυξη και επιβίωση της ζωής σε έναν πλανήτη είναι η θερμοκρασία. Πρέπει να είναι τέτοια ώστε να επιτρέπει στο νερό να υφίσταται σε υγρή μορφή και να βρίσκεται σε ιδανική απόσταση από το μητρικό του άστρο, στην λεγόμενη «κατοικήσιμη ζώνη».

Πέρα από το νερό, σημαντικές είναι και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Οπως επισημαίνει ο Μακ Κέι, η ζωή στη Γη, χρησιμοποιεί μόνο δύο είδη ενέργειας για το μεταβολισμό: το φως του ήλιου και τη χημεία οξειδοαναγωγής. Είτε το ένα είτε το άλλο πρέπει να υπάρχει και αν ο πλανήτης βρίσκεται στην κατοικήσιμη ζώνη του άστρου, θα υπάρχει επίσης αρκετό φως για να υποστηρίξει τη φωτοσύνθεση .

Το επόμενο κριτήριο είναι η ασφάλεια. Οτι δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορεί να σκοτώσει την ζωή, όπως η ακτινοβολία. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικό πρόβλημα με έναν πλανήτη, όπως ο Κέπλερ-f 186, ο οποίος περιφέρεται γύρω από ένα κόκκινο αστέρι νάνο που παρουσιάζει αμέτρητες ηλιακές εκλάμψεις.

Η ύπαρξη αζώτου είναι επίσης ουσιαστικής σημασίας κριτήριο για την κατοικησιμότητα ενός πλανήτη. Η ζωή είναι σχεδόν βέβαιο ότι πρόκειται να χρησιμοποιήσει αμινοξέα, και χρειάζεται άζωτο για την κατασκευή τους. Έτσι, αυτό είναι μια βασική προϋπόθεση, εξηγεί ο Μακ Κέι

Τέλος βασικό στοιχείο, είναι και το οξυγόνο. Αν το επίπεδο του οξυγόνου είναι αρκετά υψηλό, η εμπειρία μας στη Γη μας οδηγεί να υποθέσουμε ότι επιτρέπει την ανάπτυξη σύνθετης ζωής, όπως τα φυτά και τα ζώα.

Πηγή:  http://www.iefimerida.gr/node/161034#ixzz35urojvsV

Μ. Δανέζης για το «σωματίδιο του Θεού» και τη νέα πραγματικότητα «άνευ θανάτου»

Μάνος Δανέζης (σ. ΑΦ: Είπε κανείς ότι οι ΈΛ-ληνες έπαψαν να φαντάζονται, να δημιουργούν και να χαρίζουν δωρεάν τα φώτα της γνώσης και της προόδου στον κόσμο; Δεύτε λάβετε γνώση και "καλόν" προβληματισμό, από ένα γνήσιο τέκνο της μητέρας ΕΛ-λάδος και άξιον... συνεχιστή, κατά πως φαίνεται, της Αρχαίας σοφίας και πνεύματος)  «Οταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή....

πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται ή δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας»
 Πριν λίγες μέρες μια είδηση έκανε το γύρο του κόσμου, κάνοντας λόγο για τη μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη των τελευταίων ετών: οι ερευνητές στο Cern εντόπισαν επιτέλους το πολυδιαφημιζόμενο Σωματίδιο του Θεού ή Μποζόνιο του Χιγκς, όπως είναι η επίσημη ονομασία του.  Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πρόκειται για το πρωταρχικό στοιχείο ύλης που θα μας αποκαλύψει ό,τι δεν γνωρίζουμε για τη φύση της πραγματικότητας και το σύμπαν, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του εως τώρα. Μια ανακάλυψη που αναμένεται να φέρει τα πάνω- κάτω στην εικόνα που έχουμε για τον κόσμο... Καθώς λοιπόν τα διθυραμβικά σχόλια για τη σπουδαία αυτή ανακάλυψη έδιναν και έπαιρναν, αποφασίσαμε να ζητήσουμε την άποψη ενός ειδικού, παλιού γνώριμου του ΑΒΑΤΟΝ, του επίκουρου καθηγητή αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνου Δανέζη.

 Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δρ. Δανέζης μας λέει ότι το μοντέλο της ύλης που ξέραμε έχει πλέον ριζικά αλλάξει και μας αποκαλύπτει τι στην πραγματικότητα είναι η υλική υπόσταση του ανθρώπου. Στο πλαίσιο αυτής της «νέας πραγματικότητας» ακόμα και ο θάνατος θα μπορούσε να ξεπεραστεί!
- Καθηγητά Δανέζη ξέρω ότι παρακολουθείτε με μεγάλο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο CERN. Πως σχολιάζετε τις τελευταίες εκκωφαντικές εξελίξεις; 
 Να ξεκινήσω λέγοντας ότι σέβομαι απεριόριστα όλους τους επιστήμονες που αγωνίζονται να βρουν κάτι καινούργιο, που υπόσχεται να αλλάξει τη ζωή μας. Αυτό όμως που με βρίσκει αντίθετο είναι όλο αυτό το μάρκετινγκ που αρχίζει να απλώνεται γύρω από την επιστήμη. Επιχειρείται ένας εξευτελισμός της δηλαδή, με όρους αγοράς. Η έρευνα για την ανεύρεση του Μποζονίου Χίγκς είναι η μόνη έρευνα που δοξάστηκε και πλασαρίστηκε ως μεγάλο γεγονός, προτού καν αυτό ανακαλυφθεί. Μιλάμε για κάτι καθαρά αντιεπιστημονικό. Χρειάζονται πολλές επαναλήψεις ενός πειράματος, επαληθεύσεις και αξιολόγηση των δεδομένων από την υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα για να δημοσιευτεί κάτι επίσημα. Πρέπει να έχει προηγηθεί μια «βάσανος επιστημονική» πριν αρχίσουμε τις ανακοινώσεις. Δεν στήνουμε γιορτές και πανηγύρια για κάτι το οποίο υποτίθεται ότι ΘΑ βρούμε. Μα όλα τα ΜΜΕ παρουσίασαν ως γεγονός την ανακάλυψη του σωματιδίου...

Θα μπορούσαν εξωγήινοι και άνθρωποι να έχουν το ίδιο DNA;

    
           Εξωγήινοι και άνθρωποι είναι πολύ πιθανό να έχουν το ίδιο DNA, το οποίο ενδέχεται να αποτελεί μία «καθολική δομή» στο σύμπαν, υποστηρίζουν επιστήμονες του Πανεπιστημίου McMaster του Χάμιλτον, στο Οντάριο σε έρευνά τους.

Η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Ralph Pudritz κατέληξε σε αυτό το πιθανό σενάριο μελετώντας τα αμινοξέα. Συνολικά υπάρχουν 20 αμινοξέα, χημικές ενώσεις που περιέχουν το DNA, το γενετικό υλικό κάθε μορφής ζωής.

Οι ερευνητές μελέτησαν τη σύνθεση δέκα αμινοξέων και κατέληξαν στο συμπέρασμα πως αυτά υπάρχουν εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ενώ παράλληλα σημειώνουν πως αυτά εντοπίστηκαν και σε πολλούς μετεωρίτες.

Σύμφωνα με τον Ralph Pudritz, όπως αναφέρει η Daily Mail, αυτά τα 10 αμινοξέα μπορούν να επιβιώσουν σε ακραίες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης, δηλαδή σε πολύ εχθρικό περιβάλλον.

Ο Ralph Pudritz σημειώνει πως τα αποτελέσματα της έρευνάς θα πρέπει να εξεταστούν περισσότερο, «αλλά φαίνεται πως είναι πολύ πιθανό αυτό το ενδεχόμενο».

Η βιολόγος Irene Chen  από το Χάρβαρντ, ειδική στη μοριακή εξέλιξη, σημειώνει ότι τα αποτελέσματα της έρευνας του Ralph Pudritz έχουν πολύ ενδιαφέρον, αλλά θα πρέπει να υπάρξουν και τα σχετικά πειράματα για να υποστηριχθούν. 
πηγη

Η υπόθεση Ρόσγουελ

Επειτα να έχουν περάσει 64 χρόνια από το συμβάν με τον ιπτάμενο δίσκο στο Ρόσγουελ του Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, όμως οι συζητήσεις και οι διαμάχες συνεχίζονται.

Μετά από 64 χρόνια, η υπόθεση Ρόσγουελ επανέρχεται συχνά στην επικαιρότητα. Πρόσφατα η δημοφιλής ενημερωτική ιστοσελίδα «Huffington Post» ασχολήθηκε ξανά με την υπόθεση, δημοσιεύοντας ένα εκτενές άρθρο με βίντεο και μαρτυρίες στρατιωτικών και επιστημόνων, που εμπλέκονταν άμεσα ή έμμεσα με τα αμφιλεγόμενα γεγονότα του Ιουλίου του 1947.
Εκείνη τη μέρα το πρωτοσέλιδο της τοπικής εφημερίδας «Roswell Daily Record» είχε τίτλο: «Η αεροπορία έπιασε ιπτάμενο δίσκο σε ράντσο στο Ρόσγουελ», μαζί με φωτογραφίες στρατιωτών να εξετάζουν μεταλλικά αντικείμενα. Ο τότε εκπρόσωπος της τοπικής αεροπορίας, Ρότζερ Ράμεϊ, αργότερα, διέψευσε το δημοσίευμα λέγοντας πως τα αντικείμενα στις φωτογραφίες ήταν απλά τα συντρίμμια από ένα μετεωρολογικό μπαλόνι.
Οι εικασίες για το τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη μέρα δεν σταμάτησαν ποτέ. Σε πρόσφατο άρθρο της «Huffington Post» δημοσιεύονται δηλώσεις ενός αποστρατευμένου αξιωματικού της αεροπορίας που υπηρετούσε τότε στο Ρόσγουελ και ισχυρίζεται πως ο Ράμεϊ αναγκάστηκε να πει ψέματα.
Δημοσιεύονται, επίσης, δηλώσεις του πρώην πυρηνικού φυσικού Στάντον Φρίντμαν, που ήταν ο πρώτος ανεξάρτητος ερευνητής του συμβάντος στο Ρόσγουελ. Πιστεύει πως τα στοιχεία είναι αδιάψευστα. «Μας επισκέπτονται τακτικά, ίσως εδώ και χιλιάδες χρόνια, με σκοπό όχι να επικοινωνήσουν μαζί μας, αλλά να μας μελετήσουν, όπως κάνουμε εμείς με λιγότερο ευφυή ζώα στον πλανήτη μας», λέει ο Φρίντμαν.

Ίσως η ζωή στη Γη να είναι... εξωγήινη

Μια νέα επιστημονική ανάλυση μετεωριτών που έπεσαν στη Γη, στους οποίους βρέθηκαν χημικά συστατικά αναγκαία για την ανάπτυξη ζωής, αυξάνουν τις πιθανότητες να μετέφεραν αυτοί τη ζωή στον πλανήτη μας. Για άλλη μια φορά, το σενάριο περί εξωγήινης προέλευσης της ζωής, ενισχύεται. Η έρευνα, που χρηματοδοτήθηκε από την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία, έγινε από επιστήμονες της ίδιας και του Γεωφυσικού Εργαστηρίου του Ινστιτούτου Κάρνεγκι της Ουάσιγκτον, με επικεφαλής τον δρα Μάικλ Κάλαχαν του διαστημικού κέντρου Goddard της NASA και θα δημοσιευτεί στα πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων.

Χρησιμοποιώντας εξελιγμένες τεχνικές, οι επιστήμονες ανέλυσαν εξονυχιστικά τη σύνθεση 12 πλούσιων σε οργανικά στοιχεία μετεωριτών (κυρίως ανθρακούχων χονδριτών) και ανακάλυψαν ότι περιέχουν τρεις νουκλεϊνικές βάσεις (πουρίνη, 6.8-διαμινοπουρίνη και 2.6-διαμινοπουρίνη). Οι βάσεις αυτές, που, όπως αποδεικνύεται πλέον, είναι άφθονες σε ποσότητα στους μετεωρίτες, αλλά σπανίζουν στη Γη ή απουσιάζουν τελείως, παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των αμινοξέων, των μεγάλων μορίων του DNA και του RNA, πάνω στα οποία στηρίχτηκε η εκκίνηση της γήινης βιοχημείας.

Οι επιστήμονες βεβαιώθηκαν ότι αυτές οι ζωτικής σημασίας νουκλεϊνικές βάσεις δεν υπήρχαν στο έδαφος και στον πάγο, στις περιοχές όπου έπεσαν οι μετεωρίτες, έτσι οι τελευταίοι αποκλείεται να «μολύνθηκαν» εκ των υστέρων από το περιβάλλον του πλανήτη μας.

«Η ανακάλυψη συστατικών νουκλεϊνικών βάσεων που τυπικά δεν ανευρίσκονται στη βιοχημεία της Γης, αποτελεί ισχυρή ένδειξη για την εξωγήινη προέλευση (της ζωής). Αυτό μας δείχνει ότι οι μετεωρίτες ίσως έχουν υπάρξει μοριακά εργαλεία που παρείχαν τα ουσιώδη δομικά συστατικά για τη ζωή στη Γη», δήλωσε ο ερευνητής Τζιμ Κλιβς.

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι μερικοί μετεωρίτες περιέχουν νουκλεϊνικές βάσεις, όμως μέχρι τώρα δεν ήταν βέβαιο αν αυτές προέρχονταν από «μόλυνση» κατά την πρόσκρουση στη Γη.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

20 χρόνια από την πρώτη ιστοσελίδα της ιστορίας!

Μια από τις λαμπρότερες σελίδες στην ιστορία της τεχνολογίας και της ενημέρωσης γράφτηκε πριν από 20 χρόνια στο CERN  στις Ελβετικές Άλπεις, όταν ο 36χρονος φυσικός Tim Berners-Lee δημοσίευσε την πρώτη ιστοσελίδα!

Ήταν στις 6 Αυγούστου 1991 όταν ο πρωτοπόρος επιστήμονας έμεινε για πάντα στις μνήμες όλου του κόσμου. Παρά το γεγονός πως οι μόνοι που είχαν web browser ήταν ο Berners-Lee και οι συνάδελφοί του στο CERN, με συνέπεια ο υπόλοιπος κόσμος να έχει πλήρη άγνοια για το ιστορικό γεγονός που είχε πραγματοποιηθεί, η 6η Αυγούστου του 1991 έμελλε να αλλάξει την καθημερινότητα δισεκατομυρίων ανθρώπων μέσα στις επόμενες δεκαετίες.  Σταδιακά, η χρήση των web browsers εξαπλώθηκε, αλλά το μεγάλο “μπαμ” έγινε με την κυκλοφορία του Mosaic browser το 1993. To 1994 o Berners-Lee ίδρυσε το World Wide Web Consortium (συχνά αναφέρεται ως “W3C”), στο ΜΙΤ προκειμένου να δημιουργήσει πρότυπα για τον  παγκόσμιο Ιστό.
Τα τελευταία χρόνια η εξέλιξη του internet ήταν τρομακτική, με βελτιώσεις σε ταχύτητες, σχεδιασμό και γενικότερα καινοτομίες που έφεραν στην καθημερινότητα μας τα κοινωνικά δίκτυα, τα blogs, το cloud κλπ.
Ο Berners-Lee ,σήμερα 56 ετών, εξακολουθεί να είναι ο διευθυντής του W3C, παράλληλα με άλλες θέσεις που κατέχει. Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι το διαδίκτυο, όπως το ξέρουμε, δεν θα υπήρχε χωρίς την καθοδήγηση του W3C!
ΠΗΓΗ

Τα ανέφικτα ταξίδια στον ποταμό του χρόνου

Η άπιαστη ταχύτητα του φωτός αποκλείει τις επισκέψεις στο παρελθόν

Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ - enet.gr

Τα ταξίδια στον χρόνο, ενώ περιγράφονται τόσο ρεαλιστικά στις ταινίες του Χόλιγουντ και στα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας, ίσως τελικά αποδειχτούν ανέφικτα στην πράξη. Οι πολυπόθητες επισκέψεις μας στο απώτερο μέλλον ή στο παρελθόν φαίνεται πως τελικά σκοντάφτουν όχι μόνο σε τεχνολογικά εμπόδια αλλά και σε ανυπέρβλητες φυσικές απαγορεύσεις.

Καθημερινά παραπονιόμαστε ότι «δεν έχουμε χρόνο» ή πως ο χρόνος «ρέει», «κυλά» και «φεύγει» ασταμάτητα, χωρίς ποτέ να προσδιορίζουμε επακριβώς τι είδους «πράγμα» είναι αυτό που αδιάκοπα κυλά και μας διαφεύγει ή, έστω, ποιος ή τι καταμετρά την αδιάκοπη ροή του.
Ο «χρόνος» ήταν και παραμένει το πιο φευγαλέο, σκοτεινό και άπιαστο αντικείμενο της ανθρώπινης σκέψης - φυσικής και μεταφυσικής! Συνεπώς, θα έπρεπε να θεωρούνται μάλλον προφανείς οι λόγοι που εμποδίζουν τον υπερτεχνολογικό πολιτισμό μας να σχεδιάσει, πόσω δε μάλλον να κατασκευάσει, πραγματικές μηχανές του χρόνου.
Ο σχετικιστικός χρόνος
Οταν κάποτε ρώτησαν τον Αϊνστάιν «τι είναι ο χρόνος;», αυτός απάντησε χωρίς περιστροφές: «ό,τι μετράνε τα ρολόγια μας». Με αυτήν την προκλητική δήλωση ο μεγάλος ανανεωτής των κλασικών εννοιών του χώρου και του χρόνου στη φυσική ήθελε να υπογραμμίσει ότι, για τη σύγχρονη φυσική, ο χρόνος δεν είναι «κάτι τι» που μπορεί να συλληφθεί ανεξάρτητα από τον τρόπο που τον μετράμε, δηλαδή ανεξάρτητα από το πώς καταγράφουμε την παρουσία του.
Πράγματι, ο αντικειμενικός φυσικός χρόνος, σε αντίθεση με τον υποκειμενικό ανθρώπινο χρόνο, δεν κυλάει προς κάποια κατεύθυνση και δεν παράγει ποτέ τίποτα νέο. Οπως το έθεσε ο Νεύτων στην εισαγωγή του περίφημου βιβλίου του «Philosophiae Naturalis Principia Mathematica» (Μαθηματικές Αρχές Φυσικής Φιλοσοφίας): «Ο απόλυτος, αληθινός και μαθηματικός χρόνος, αφεαυτού και από την ίδια του τη φύση, ρέει ομοιόμορφα χωρίς να εξαρτάται από τίποτα το εξωτερικό...».
Με άλλα λόγια, ο υποκειμενικός χρόνος που βιώνουν οι άνθρωποι, για τον Νεύτωνα (αλλά και την κλασική επιστήμη συνολικά), είναι απλώς μια ψευδαίσθηση που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον απόλυτο κοσμικό χώρο και χρόνο. Αποψη που, παραδόξως, συμμερίζεται και ο Αϊνστάιν, ο βασικός υπαίτιος της «δολοφονίας» του απόλυτου χρόνου στη σύγχρονη φυσική.
Οπως θα εκμυστηρευθεί ο ίδιος ο Αϊνστάιν σε ένα περίφημο γράμμα του: «Η διάκριση ανάμεσα σε παρελθόν και σε μέλλον αποτελεί μόνο μια ψευδαίσθηση, μολονότι πρόκειται για μια επίμονη ψευδαίσθηση»! Για τον πατέρα της θεωρίας της σχετικότητας ο χρόνος δεν είναι τίποτα άλλο από μία επιπλέον μαθηματική παράμετρος στην περιγραφή του φυσικού κόσμου. Τίποτα περισσότερο από μία διάσταση στο ενοποιημένο τετραδιάστατο συνεχές που σήμερα ονομάζεται «χωρόχρονος».
Και τα ταξίδια στον χρόνο; Σύμφωνα με την ειδική θεωρία της σχετικότητας, κανένα ταξίδι στο παρελθόν δεν είναι επιτρεπτό και αυτό γιατί κανένα γνωστό υλικό αντικείμενο δεν μπορεί να ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός ή ταχύτερα. Οσο για τα ταξίδια στο μέλλον, αυτά είναι ίσως εφικτά επειδή προβλέπονται από τη γενική θεωρία της σχετικότητας.
Χωρίς να παραβιάζει το αξίωμα της μη υπέρβασης της ταχύτητας του φωτός, ένα υλικό αντικείμενο μπορεί να ταξιδεύει στον χρόνο «απλώς» εκμεταλλευόμενο τις παραμορφώσεις ή τις καμπυλώσεις του χωροχρόνου. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να χρησιμοποιεί τις μαύρες τρύπες ως χωροχρονικές παρακαμπτηρίους που ενώνουν δύο αρκετά απομακρυσμένα σημεία στον χώρο και άρα στον χρόνο. Η μεγάλη μάζα των μαύρων τρυπών μεταβάλλει ή ακριβέστερα στρεβλώνει τη γεωμετρία του χωροχρόνου, επιτρέποντας έτσι σε δύο πολύ απομακρυσμένα σημεία να συμπίπτουν χωροχρονικά και να επικοινωνούν. Τέτοια «τούνελ» στον χωροχρόνο οι φυσικοί τα αποκαλούν «σκουληκότρυπες» και ορισμένοι εικάζουν ότι ίσως κάποτε αποδειχτούν το κλειδί για την επίτευξη ταξιδιών στον χρόνο.
Βέβαια, όπως έγινε σύντομα σαφές, η καθαρά υποθετική δυνατότητα διέλευσης των μελλοντικών χρονομηχανών μέσα από τέτοιες «τρύπες» του χωροχρόνου θα ήταν κάθε άλλο παρά ασφαλής και ανώδυνη για τους επίδοξους χρονοταξιδευτές. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η χρονομηχανή μας θα μπορούσε σχετικά εύκολα να βρει την είσοδο μιας τέτοιας σκουληκότρυπας, πολύ δύσκολα θα έβλεπε την έξοδο από αυτήν: θα ήταν μάλλον απίθανο να καταφέρει να τη διανύσει χωρίς να καταστραφεί.
Το φράγμα του φωτός
Πώς όμως η ταχύτητα του φωτός σχετίζεται με τη δυνατότητα ταξιδιών στον χρόνο; Το φως ταξιδεύει με ταχύτητα περίπου 300 χιλιάδων χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, για την ακρίβεια με ταχύτητα C= 299792,458 Km/s = 1.079.252.849 Km/h, διανύει δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο χιλιόμετρα την ώρα!
Κατανοούμε λοιπόν γιατί είναι πολύ πιο βολικό να μετράμε τις τεράστιες αποστάσεις που υπάρχουν μεταξύ των απομακρυσμένων ουράνιων σωμάτων με «έτη φωτός». Μεταφράζουμε δηλαδή τις χωρικές αποστάσεις μεταξύ δύο ουράνιων σωμάτων σε χρόνο που απαιτείται για να τις διανύσει το φως.
Οπως ήδη αναφέραμε, η θεωρία της ειδικής σχετικότητας απαγορεύει σε οποιοδήποτε υλικό σωματίδιο (με μη μηδενική μάζα ηρεμίας) να κινείται με ταχύτητα ίση ή μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός. Κάποιοι θεωρητικοί φυσικοί υποθέτουν ότι υπάρχουν και κάποια παράδοξα «σωματίδια», τα ταχυόνια (tachyons), τα οποία κινούνται με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός. Οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας κατέφυγαν συστηματικά στα ταχυόνια για να δημιουργήσουν αληθοφανείς ιστορίες ταξιδιών στον χρόνο.
Σήμερα ορισμένοι επιφανείς φυσικοί επιστρέφουν στην ιδέα των ταχυονίων προκειμένου να διερευνήσουν, μέσω κάποιων μη αιτιοκρατικών φυσικών μοντέλων εξήγησης, τη δυνατότητα υπέρβασης του «φράγματος του χρόνου», του ανυπέρβλητου φυσικού ορίου που η ειδική θεωρία της σχετικότητας επέβαλε το 1905 στη φυσική σκέψη.

Κίνα: Ανακαλύφθηκε τεράστιος μετεωρίτης κατά τύχη!

Πρόκειται για τον τέταρτο μεγαλύτερο σε μέγεθος μετεωρίτη που βρέθηκε ποτέ

 Ένας από τους μεγαλύτερους μετεωρίτες που έχουν πέσει ποτέ στη Γη εντοπίσθηκε στα όρη Αλτάι, που χωρίζουν την Κίνα από τη Μογγολία. Ο μεγάλος μετεωρίτης, μήκους 1,25 μέτρων και πλάτους 2,2 μέτρων, υπολογίζεται ότι ζυγίζει τουλάχιστον 25 τόνους και σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος σε μέγεθος μετεωρίτης που βρέθηκε ποτέ, αφήνοντας στην πέμπτη θέση τον μετεωρίτη «Άρμαντι» που είχε εντοπισθεί το 1898 στην ίδια περιοχή και ζυγίζει 28 τόνους.

Η ανακάλυψη της τεράστιας αυτής ουράνιας βολίδας ήταν τυχαία, μετά από μια επίσκεψη που δέχτηκε ο ειδικός στους μετεωρίτες κ. Ζανγκ Μπαολίν του Αστεροσκοπείου του Πεκίνου. Ο επισκέπτης του παρουσίασε ένα μικρό κομμάτι βράχου, το οποίο είχε αποσπάσει από τον μετεωρίτη: ο ειδικός κατάλαβε αμέσως ότι επρόκειτο για αξιόλογο εύρημα, και μαζί με τους βοηθούς του έκανε πάνω από έναν χρόνο για να τον βρει και να τον μελετήσει.

Οι περιπλανώμενοι Κοζάκοι βοσκοί των βουνών Αλτάι φυσικά δεν είχαν αναγνωρίσει επί δεκαετίες την «εξωγήινη» ταυτότητα αυτού του περίεργου «βράχου», που βρίσκεται σε απόκρημνη περιοχή σε υψόμετρο 3.300 μέτρων, αλλά αναρωτιούνταν αν περιείχε πλατίνα ή ασήμι. Ο κ. Ζανγκ κατάλαβε από τις περιγραφές πως επρόκειτο για έναν μεγάλο μετεωρίτη: χρειάστηκε να κάνει αρκετές διαδρομές στα αχανή όρη με τζιπ, άλογα και…καμήλες, ως ότου εντόπισε τον ογκώδη επιστημονικό «θησαυρό».

Τελικά οι «ασημί» πινελιές στον κοκκινόμαυρο βράχο προέρχονταν από κράμα σιδήρου και νικελίου, το οποίο έλιωσε κατά την πυρακτωμένη κάθοδο του μετεώρου προς τη Γη. Οι ραβδωτές γραμμές που έχει πάνω του επιτρέπουν στους επιστήμονες να εκτιμήσουν την ηλικία του, αλλά οι σχετικοί υπολογισμοί δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί. Ήδη πάντως μια δεύτερη ομάδα κινέζων ειδικών ανέλαβε να εξακριβώσει την ακριβή χημική του σύνθεση και τη χρονολογία της πτώσης του.

Η έλλειψη κρατήρα στο έδαφος μαρτυρά πάντως ότι ο μετεωρίτης δεν έπεσε εκεί, αλλά μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση από τους παγετώνες. Να σημειωθεί ότι η τοπική κυβέρνηση της επαρχίας έστειλε οπλισμένους φρουρούς, για να προστατεύουν τον γιγαντιαίο «θησαυρό».

Οι μετεωρίτες που περιέχουν κατά κύριο λόγο σίδηρο θεωρείται ότι προέρχονται από τους πυρήνες πανάρχαιων πλανήτων ή αστεροειδών που εξερράγησαν πριν 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, κατά την διαμόρφωση του ηλιακού μας συστήματος. Ο μεγαλύτερος μετεωρίτης που βρέθηκε ποτέ είναι ο «Χόμπα» : εντοπίστηκε στην Ναμίμπια το 1920 και έχει βάρος 66 τόνων.

Αν και κάθε χρόνο η γήινη ατμόσφαιρα διαπερνάται από περίπου 500 μετεωρίτες, διαφόρων μεγεθών, οι βολίδες είτε καίγονται κατά την κάθοδο, είτε διαλύονται κατά την πρόσκρουση τους στην επιφάνεια. 

το βημα

Η ακολουθία Φιμπονάτσι. (Vid)

Ένα βίντεο με θέμα τη σχέση των μαθηματικών και της φύσης. Συγκεκριμένα αναφέρεται στην ακολουθία Φιμπονάτσι της οποίας ο κάθε όρος είναι το άθροισμα των δύο προηγούμενων.

Nicolaus Copernicus: Ένας επαναστάτης στη μελέτη του Ουρανού

Ο πρώτος εκφραστής της ηλιοκεντρικής θεωρίας, μετά τους αρχαίους Έλληνες, και αστρολόγος του 16ου αιώνα Νικόλαος Κοπέρνικος σαν σήμερα το 1543 πέθανε άσημος, προτού προλάβει να δει το έργο του «Περί των Περιστροφών των Ουράνιων Σφαιρών» να εκδίδεται, έργο για το οποίο η Εκκλησία τον κήρυξε αιρετικό. Πέντε αιώνες μετά τον θάνατο του, το 2008, ξανακηδεύτηκε με τιμές ήρωα στον καθεδρικό ναό του Φρόμπορκ στην Πολωνία.

Ο Κοπέρνικος στο βιβλίο του «De Revolutionibus Orbium Coelestium Libri VI» («Έξι Βιβλία για τις Περιστροφές των Ουράνιων Σφαιρών») υποστήριξε την ηλιοκεντρική θεωρία, την άποψη δηλαδή ότι η Γη και τα άλλα σώματα του Ηλιακού Συστήματος περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο, σε αντίθεση με την τότε επίσημη γεωκεντρική θεωρία, που ήθελε τη Γη ακίνητη και κέντρο του κόσμου.
Ουσιαστικά παρουσιάζει την τροποποίηση της θεωρίας του Πτολεμαίου για μια κινούμενη Γη. Στο μοντέλο που παρουσιάζεται, το Σύμπαν αποτελείται από 8 ομόκεντρες σφαίρες. Η εξώτατη, όγδοη σφαίρα, ήταν πάλι η σφαίρα των απλανών αστέρων, αλλά τώρα ο Ήλιος είναι ακίνητος στο κέντρο. Οι 6 γνωστοί την εποχή του Κοπέρνικου πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο με τη σειρά που γνωρίζουμε και σήμερα, ενώ η Σελήνη περιφέρεται γύρω από τη Γη.
Επιπλέον, η φαινομενική κίνηση του Ήλιου και των απλανών γύρω από τη Γη εξηγείται από την ημερήσια περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της. Ο Κοπέρνικος, ωστόσο, ακολουθώντας όπως φαίνεται τον Αρίσταρχο, δεν τόλμησε να εγκαταλείψει τις κυκλικές τροχιές (οι αληθινές τροχιές των πλανητών είναι ελλειπτικές), με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να διατηρήσει τους επίκυκλους του Πτολεμαίου.
Παρά το γεγονός αυτό, η μεταπήδηση από ένα γεωκεντρικό στο ηλιοκεντρικό σύστημα ήταν από μόνη της πολύ σημαντική, καθώς δημιουργούσε σοβαρό ζήτημα σχετικώς με την αξιοπιστία του Αριστοτέλη, τον οποίο η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είχε αναγάγει σε αλάθητο.
Το έργο του Κοπέρνικου αποτέλεσε τη βάση για την εξέλιξη της σύγχρονης Αστρονομίας και άνοιξε το δρόμο για τους αστρονόμους της επόμενης γενιάς, όπως ο Κέπλερ και ο Γαλιλαίος, αλλά και την Επιστημονική επανάσταση του 17ου αιώνα. Επιπλέον ο τίτλος του έργου είχε και από μόνος του ιστορική επίδραση καθώς έδωσε το λατινικό όνομα revolutio (περιστροφή, περιφορά) σε κάθε αιφνίδια και θεμελιώδη μεταβολή στη σκέψη ή και στην κοινωνία (revolution = επανάσταση).

Ο Κοπέρνικος γεννήθηκε το 1473 στο Τορούν της Πολωνίας, και πέρασε μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής του στο Φρόμπορκ της Βάρμιας, επαρχίας της Πολωνίας. Πέθανε το 1543 σχεδόν άσημος πριν η ριζοσπαστική του αντίληψη κάνει την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία να τον καταδικάσει σαν αιρετικό. Ο τάφος του ήταν άγνωστος μέχρι το 2008 όπου ανακαλύφτηκαν τα οστά του και το 2010 ξανακηδεύτηκε αυτή την φορά με τιμές ήρωα από την Εκκλησία.

Παραμύθι ο Παράδεισος λέει ο Στίβεν Χόκιν

Περιγράφει τον εγκέφαλο σαν κομπιούτερ που κάποτε θα χαλάσει

Η μεταθανάτια ζωή είναι ένα παραμύθι για ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι, λέει ο διάσημος Βρετανός θεωρητικός φυσικός Στήβεν Χόκιν σε σημερινή συνέντευξή του.

Στέφεν Χόκιν Ο Χόκιν, σήμερα 69 ετών, είχε εκτιμηθεί πως θα πεθάνει λίγα χρόνια μετά τη διάγνωση της εκφυλιστικής ασθένειας των κινητικών νευρώνων στην ηλικία των 21 ετών, όμως εξελίχθηκε σε έναν από τους διασημότερους επιστήμονες στον κόσμο με τη δημοσίευση του βιβλίου του "Μία Σύντομη Ιστορία του Χρόνου".
"Έζησα τα τελευταία 49 χρόνια με την προοπτική ενός πρόωρου θανάτου. Δεν φοβάμαι τον θάνατο, αλλά δεν βιάζομαι και να πεθάνω" τόνισε στην εφημερίδα Guardian. "Θεωρώ τον εγκέφαλο σαν ένα κομπιούτερ το οποίο θα σταματήσει να λειτουργεί όταν τα συστατικά του μέρη χαλάσουν. Δεν υπάρχει Παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για χαλασμένους κομπιούτερ. Αυτά είναι παραμύθια για ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι".
Όταν ρωτήθηκε πώς πρέπει να ζούμε, δήλωσε: "Πρέπει να αναζητούμε την μεγαλύτερη αξία στην δραστηριότητά μας".
Ο Χόκιν έδωσε την συνέντευξη πριν από την συνάντηση για το "Πνεύμα των Καιρών" (Zeitgeist) που διοργανώνει το Google στο Λονδίνο όπου θα μιλήσει μαζί με αρκετούς άλλους όπως ο Βρετανός υπουργός οικονομικών George Osborne και ο νομπελίστας οικονομολόγος Joseph Stiglitz.
Ο πρώην καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ (εκεί που δίδαξε και ο Ισαάκ Νεύτων) έχει προϊστορία σχολίων πάνω στη θρησκεία που είχαν σαν αποτέλεσμα να δέχεται επικρίσεις. Το 2010 με το βιβλίο του "Το Μεγάλο Σχέδιο" προκάλεσε αρνητική αντίδραση μεταξύ των θρησκευτικών ηγετών για το επιχείρημά του πως δεν υπάρχει η ανάγκη μιας θείας δύναμης προκειμένου να εξηγηθεί η δημιουργία του Σύμπαντος.