Βροχή των Λεοντιδών: Πέμπτη 17 και Παρασκευή 18 Νοεμβρίου

Το φαινόμενο παρατηρείται κάθε χρόνο και διαρκεί περίπου δύο εβδομάδες, από τις 7 έως τις 28 Νοεμβρίου

Μία από τις πιο θεαματικές "βροχές" διάττοντων αστέρων, των Λεοντιδών, θα συμβεί την Πέμπτη 17 και την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου.

Το φαινόμενο παρατηρείται κάθε χρόνο και διαρκεί περίπου δύο εβδομάδες, από τις 7 έως τις 28 Νοεμβρίου, το αποκορύφωμα του όμως αναμένεται τις νύχτες της 17ης και 18ης Νοεμβρίου και η καλύτερη στιγμή παρατήρησης είναι λίγο πριν το ξημέρωμα.
Ο ρυθμός πτώσης των φωτεινών μετεώρων -που γίνεται με ταχύτητα περίπου 71 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο- υπολογίζεται σε 15 ανά ώρα κατά μέσο όρο.
Γιατί ονομάζονται Λεοντίδες
Οι βροχές των μετεώρων παίρνουν το όνομα του αστερισμού που βρίσκεται στην περιοχή του ουρανού όπου εκδηλώνονται (π.χ. Ωριωνίδες, Αιγοκερίδες, Yδροχοΐδες, Περσείδες κ.α.).
Οι Λεοντιδες, αν και έρχονται από τον κομήτη 55Ρ/Τέμπελ-Τατλ, οφείλουν το όνομά τους στον αστερισμό του Λέοντα, αφού οπτικά δίνουν την εντύπωση πως προέρχονται από εκεί.

Εξαιτίας της τροχιάς του κομήτη Τέμπελ-Τατλ, που έχει αντίθετη φορά από αυτήν της Γης, με συνέπεια τα θραύσματά του να συγκρούονται με τον πλανήτη μας μετωπικά, με ταχύτητα σχεδόν διπλάσια από αυτή άλλων διαττόντων. Αναπτύσσεται, έτσι, μια μεγαλύτερη θερμοκρασία λόγω της τριβής κατά τη διέλευση των μετεώρων μέσω της γήινης ατμόσφαιρας, με αποτέλεσμα τα «πεφταστέρια» να καίγονται πιο έντονα και να εκπέμπουν περισσότερη λάμψη κατά την πτώση τους, κάνοντας τους Λεοντίδες να ξεχωρίζουν από τα άλλα πεφταστέρια.
Θύελλα πεφταστεριών!

Από ιστορική άποψη, οι Λεοντίδες έχουν δημιουργήσει μερικά από τα πιο θεαματικά φαινόμενα στους ουρανούς του πλανήτη μας και μάλιστα υπήρξαν φορές, ιδίως μεταξύ των ετών 1998 - 2002, που εξελίχτηκαν σε πραγματική "θύελλα" μετεώρων, στη διάρκεια της οποίας πολλές χιλιάδες "αστεριών" φαίνονταν να πέφτουν κάθε ώρα στη Γη.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτές οι "θύελλες" λαμβάνουν χώρα περιοδικά, ανά 33 χρόνια περίπου, για άγνωστους λόγους. Η τελευταία τέτοια θεαματική «θύελλα» συνέβη το 2002, συνεπώς η επόμενη θα υπάρξει κάπου κοντά στο 2035. Φέτος θα πρέπει να αναμένεται μια ήπια δραστηριότητα.

Ετσι κι αλλιώς, αυτή η αβεβαιότητα ισχύει γενικότερα στην παρατήρηση διαττόντων αστέρων, καθώς κανείς ποτέ δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το τι θα συμβεί και, φυσικά, κατά πόσο οι καιρικές συνθήκες θα επιτρέψουν την παρακολούθηση του φαινομένου.

Με πληροφορίες από το ΑΠΕ

Βροχή μετεωριτών έφερε στη γη τα πολύτιμα μέταλλα

Μία βροχή μετεωριτών έφερε στη γη, 200 εκατ. χρόνια μετά τη δημιουργία της, τα πολύτιμα μέταλλα, όπως το χρυσό και την πλατίνα, σύμφωνα με μία νέα μελέτη ομάδας βρετανών ερευνητών με επικεφαλής τον Ματίας Γουίλμπολντ της Σχολής Γεωεπιστημών του πανεπιστημίου του Μπρίστολ.

Οι ερευνητές, μελετώντας πετρώματα της Γροιλανδίας ηλικίας σχεδόν 3,8 δις ετών, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα σημερινά αποθέματα πολύτιμων μετάλλων τα οποία βρίσκονται στην επιφάνεια της γης έχουν εξωγήινη προέλευση, καθώς μεταφέρθηκαν στον πλανήτη μας με μία βροχή μετεωριτών.
Κατά τη διάρκεια της διαμόρφωσης της γης, ο λιωμένος σίδηρος, λόγω υψηλών θερμοκρασιών από τις σφοδρές συγκρούσεις του πλανήτη με άλλα ουράνια σώματα, βυθίστηκε στο κέντρο του πλανήτη παρασύροντας όλα τα μέταλλα και δημιουργώντας τον πυρήνα του. Τα περισσότερα πολύτιμα μέταλλα, που βρισκόντουσαν στην επιφάνεια και είχαν δημιουργηθεί στη πρώτη φάση του ηλιακού μας συστήματος, μεταφέρθηκαν με αυτή τη διαδικασία βαθιά στο υπέδαφος.
Ενδεικτικό των ποσοτήτων των πολύτιμων μετάλλων που θάφτηκαν για πάντα στο κέντρο της γης με αυτή τη διαδικασία είναι πως οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αν μπορούσαμε να φέρουμε στην επιφάνεια αυτά τα πολύτιμα μέταλλα του πυρήνα, τότε θα μπορούσαμε να καλύψουμε όλη την επιφάνεια της γης με ένα στρώμα πάχους τεσσάρων μέτρων.
Ωστόσο πολύτιμα μέταλλα συνεχίζουν και βρίσκονται στα ανώτερα γεωλογικά στρώματα και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες από τις αναμενόμενες. Αυτό το φαινόμενο, σύμφωνα πάντα με τους ερευνητές, αποδίδεται σε μία βροχή μετεωριτών, η οποία σημειώθηκε μετά το σχηματισμό του πυρήνα της γης και ενώ είχε σταθεροποιηθεί ο φλοιός του πλανήτη.
Στη συνέχεια και σταδιακά, οι μετεωρίτες με τα πολύτιμα μέταλλα ενσωματώθηκαν στον μανδύα του πλανήτη. «Η έρευνά μας δείχνει ότι τα περισσότερα πολύτιμα μέταλλα στα οποία βασίζονται οι οικονομίες μας και πολλές ζωτικές βιομηχανικές διαδικασίες, προστέθηκαν στον πλανήτη μας από τυχερή σύμπτωση, όταν η Γη χτυπήθηκε από περίπου 20 δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων τόνους υλικού αστεροειδών», δήλωσε ο Γουίλμπορντ, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις στον επιστημονικό κόσμο με τα αμφιλεγόμενα συμπεράσματά της έρευνάς του.
Οι ερευνητές εξετάζοντας τη γεωχημική ισοτοπική ανάλυσή των πετρωμάτων της Γροιλανδίας, που αποτελούν και τα αρχαιότερα εκτεθειμένα πετρώματα στον κόσμο, ανακάλυψαν πως περιέχουν σε πολύ μεγαλύτερη ποσότητα από τα νεότερα πετρώματα ένα πολύ σπάνιο και πολύτιμο στοιχείο, το βολφράμιο-182. Οι ερευνητές συμπέραναν πως αυτό το φαινόμενο οφείλεται σε μία βροχή μετεωριτών με πολύτιμους λίθους, η οποία μετέβαλε και την αναλογία των ισοτόπων του συγκεκριμένου στοιχείου.
πηγη:tvxs.gr

Εξωγήινα τα πρώτα συστατικά της ζωής «Αποκαλύψεις» ενός μετεωρίτη που είχε ανακαλυφθεί στην Ανταρκτική

2Share

emailεκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

Λονδίνο Η θεωρία ότι τα δομικά υλικά της ζωής ήρθαν στη Γη από το Διάστημα φαίνεται να ενισχύεται από τη χημική ανάλυση ενός μετεωρίτη που έχει ανακαλυφθεί στην Ανταρκτική. Ο μετεωρίτης Grave Nunataks 95229 αποδεικνύεται πλούσιος σε αμμωνία, και κατ’ επέκταση σε άζωτο, στοιχείο που αποτελεί τη βάση των πρωτεϊνών και του DNA και θεωρείται απαραίτητο συστατικό της ζωής με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα.

Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «Proceedings of the National Academy of Sciences» και διεξήχθη από ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Αριζόνας και του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρους, βασίζεται στην ανάλυση ενός δείγματος περίπου 4 γραμμαρίων σκόνης το οποίο εμφανίζει υψηλή περιεκτικότητα σε αμμωνία και υδρογονάνθρακες.

Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι μετεωρίτες σαν αυτόν θα μπορούσαν να έχουν πέσει σε αφθονία στη Γη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια φέρνοντας στο περιβάλλον του νεαρού πλανήτη τα στοιχεία που ήταν απαραίτητα για να σχηματιστεί η ζωή. «Η μελέτη μας δείχνει ότι την εποχή εκείνη υπήρχαν στο Διάστημα αστεροειδείς οι οποίοι, αν διαλύονταν και γίνονταν μετεωρίτες, θα μπορούσαν να «ραντίσουν» τη Γη με ένα ελκυστικό μείγμα συστατικών, μεταξύ των οποίων μεγάλες ποσότητες αμμωνίας» δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας Σάντρα Πιτσαρέλο .

Η θεωρία ότι ο πλανήτης μας «ενισχύθηκε» με συστατικά τα οποία μεταφέρθηκαν από κάποιον κομήτη ή αστεροειδή από άλλες περιοχές του Διαστήματος στηρίζεται στο γεγονός ότι οι επιστήμονες πιστεύουν πως, την εποχή που υπολογίζεται ότι εμφανίστηκε η ζωή, η Γη ακόμη σχηματιζόταν και ορισμένες βασικές χημικές ενώσεις θα πρέπει να έλειπαν από το περιβάλλον της.

Ο εντοπισμός του αζώτου στον μετεωρίτη της Ανταρκτικής θεωρείται σημαντική ένδειξη υπέρ αυτής της θεωρίας. «Ένα από τα προβλήματα με την βιολογία της νεαρής Γης είναι ότι για να συντελεστούν όλες αυτές οι προβιολογικές διεργασίες απαιτείται άφθονο άζωτο, δηλαδή αμμωνία» εξήγησε μιλώντας στο BBC η Καρολάιν Σμιθ, επιστήμονας του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου η οποία ειδικεύεται στη μελέτη των μετεωριτών. «Πολλά στοιχεία ωστόσο δείχνουν ότι η αμμωνία δεν υπήρχε σε αφθονία στη νεαρή Γη. Πού βρέθηκε λοιπόν:»

Τόσο η κυρία Σμιθ όσο και άλλοι ειδικοί δηλώνουν ωστόσο ότι θα ήθελαν να δουν ανάλογες ανακαλύψεις και σε άλλους μετεωρίτες προτού καταλήξουν σε οριστικά συμπεράσματα.
ΠΗΓΗ:ΤΟ ΒΗΜΑ

ΑΣΤΡΙΚΗ ΣΚΟΝΗ

Επιτέλους οι επιστήμονες ανακοίνωσαν, μετά από πολύχρονη προσπάθεια, ότι κατά πάσα πιθανότητα απομόνωσαν για πρώτη φορά δύο σωματίδια διαστρικής σκόνης, δηλαδή τα θεμελιώδη υλικά συστατικά από τα οποία αποτελούνται ο ήλιος, η Γη και όλο το ηλιακό μας σύστημα.

Η ανακάλυψη κατέστη εφικτή χάρη σε μια πραγματική oline «στρατιά» εθελοντών ερευνητών, οι οποίοι, μέσω του Ιντερνετ, συνέβαλαν καθοριστικά να αναλυθούν τα δείγματα ύλης που συνέλλεξε το διαστημικό σκάφος Stardust («Αστρόσκονη») της NASA, το οποίο είχε εκτοξευτεί το 1999, με στόχο ακριβώς να φέρει πίσω στη Γη δείγματα από την αρχέγονη ύλη του διαστήματος.