ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Γιατί βλέπουμε τον ουρανό μπλε και τον ήλιο κίτρινο;

2012-01-25T12:52:00.001+02:00

Ο ουρανός (το διάστημα) είναι μαύρος, γιατί τον βλέπουμε μπλε; Του ηλίου το φως είναι άσπρο, γιατί το βλέπουμε κίτρινο; Τι συμβαίνει στο ηλιοβασίλεμα; Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ; Αυτό που συμβαίνει, είναι καθαρά ένα παιχνίδι με το φως, και πιο συγκεκριμένα...
με το φάσμα του φωτός και την ατμόσφαιρα. Το φάσμα του φωτός αποτελείται από τα χρώματα που βλέπουμε στο ουράνιο τόξο. Το κάθε χρώμα έχει ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος.

Ο ουρανός είναι μαύρος(κι όχι μπλε) και ο ήλιος παράγει άσπρο φως(κι όχι κίτρινο).

Στη Γη, έχουμε την ατμόσφαιρα. Η ατμόσφαιρα σε γενικές γραμμές αποτελείται κατά 78% από αέριο άζωτο και 21% οξυγόνο.

Σας τα αναφέρουμε τα προαναφερθέντα, ώστε να σας βοηθήσουν στην περαιτέρω κατανόηση.

Γιατί ο ουρανός είναι γαλάζιος;

Καθώς το φως εισέρχεται στην ατμόσφαιρα, κατά το "περπάτημά" του μέσα σε αυτήν, συμβαίνουν τα εξής:
- τα περισσότερα μήκη κύματος του φάσματος του φωτός καταφέρνουν να τη διασχίσουν,
- αυτά όμως με τα μεγαλύτερα μήκη κύματος(κόκκινο, πορτοκαλί,κίτρινο) επηρεάζονται λιγότερο από την ατμόσφαιρα,
- αυτά με τα μικρότερα μήκη κύματος απορροφώνται από τα μόρια του αέρα (μπλε, κυανό),
- κατά συνέπεια να παρεκκλίνουν της πορείας τους και να εκπέμπονται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Έτσι αυτό που συμβαίνει, είναι να γίνεται συνέχεια αυτό το πράγμα, και για να το πούμε απλά, να παίζουν συνέχεια μέσα στην ατμόσφαιρα το παιχνίδι της απορρόφησης-παρέκκλισης-εκπομπής(=σκέδαση) προς όλες τις κατευθύνσεις, και να φτάνουνε στα μάτια μας από εκεί πάνω και από όλες τις κατευθύνσεις, τα μπλε-κυανά μήκη κύματος.

(όπου κι αν στρέψουμε το κεφάλι μας πάνω στον ουρανό, τα βλέπουμε, ως αποτέλεσμα του παραπάνω φαινομένου)

Αυτή είναι η αιτία που βλέπουμε τον ουρανό μπλε-γαλάζιο από τη μία άκρη ως την άλλη, κατά τη διάρκεια της ημέρας -από παντού εισέρχεται φως.

Ενώ το βράδυ που δεν εισέρχεται φως, δεν έχουμε το φαινόμενο αυτό και βλέπουμε τον ουρανό μαύρο, ως έχει δηλαδή.

Σημείωση: δεν είναι απόλυτη η σκέδαση, απλά ακολουθεί έναν τέτοιο κανόνα: περισσότερο μπλε, λιγότερο κυανό, ακόμα λιγότερο πράσινο, κλπ

Γιατί βλέπουμε τον ήλιο κίτρινο;

Τώρα ο λόγος που βλέπουμε τον ήλιο κίτρινο, είναι ότι λόγω της προαναφερθήσας σκέδασης και "απόσπασης" των χρωμάτων με μικρότερα μήκη κύματος(μπλε, κυανό) από το υπόλοιπο φάσμα, τα υπόλοιπα όλα μαζί, μας δίνουν το κίτρινο χρώμα!

Γι' αυτό βλέπουμε τον ήλιο κίτρινο!

Γιατί στο ηλιοβασίλεμα ο ήλιος είναι πορτοκαλί - κόκκινος;

ΚΑθώς ο ήλιος πάει να δύσει, το φως του ταξιδεύει πολύ περισσότερο μέσα στην ατμόσφαιρα ώστε να μας φτάσει.
Άρα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη σκέδαση.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα:
1) να είναι λιγότερο φωτεινός
2) πριν τη δύση μόνο τα χρώματα με τα απόλυτα μεγαλύτερα μήκη κύματος να καταφέρνουν να φτάνουν στα μάτια μας (πορτοκαλοκόκκινο)
3) κατά τη δύση ακόμα και τα πορτοκαλή μήκη κύματος σκεδάζονται κατά μεγάλο ποσοστό και ουσιαστικά σχεδόν μόνο τα κόκκινα μήκη κύματος να φτάνουν στα μάτια μας, με ελάχιστα πορτοκαλί.

Έτσι όσο πάει να δύσει ο ήλιος τον βλέπουμε πορτοκαλί και κατά τη δύση γίνεται σχεδόν κόκκινος!

Αντίστοιχα πράγματα συμβαίνουν και πάνω στον ουρανό, με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται το μπλε-γαλάζιο και να παίρνει άλλες αποχρώσεις, αφού πλέον εμπλέκονται κατά πολύ και τα μήκη κύματος του πράσινου, κίτρινου, πορτοκαλί.

Εκεί πάνω συμβαίνουν με πολύ εντυπωσιακό τρόπο άπειρα φαινόμενα και εμείς απλά βλέπουμε το αποτέλεσμα αυτών.

Τα πράγματα βέβαια δεν είναι τόσο απλά όσο τα περιγράψαμε, αλλά σας δώσαμε μία προσέγγιση του τι συμβαίνει και έχουμε αυτή την αλλοίωση των χρωμάτων.
coolweb.gr

ΥΠΕΡΦΩΤΕΙΝΕΣ ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ, Ο ΑΪΝΣΤΑΪΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ

2011-12-20T13:01:00.000+02:00

Τα μέτρησαν, τα ξαναμέτρησαν, τίποτα. Τα νετρίνα, σε πείσμα του Αϊνστάιν, εξακολουθούν να αγνοούν τον περίφημο κανόνα ότι τίποτα δεν τρέχει γρηγορότερα από το φως. Τώρα πώς γίνεται και οι επιστήμονες είναι τόσο σίγουροι για τα παντα, ενώ είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε μόνο το 5% του Σύμπαντος κι αυτό με το ζόρι, είναι για ν' αναρωτιέται κανείς. Είναι φυσικό, ως ένα βαθμό, να είναι η επιστήμη συντηρητική και....
δύσκολα μετακινούμενη από τις θέσεις της. Τι γίνεται όμως όταν το Σύμπαν έχει διαφορετική άποψη από εμάς;

Η ύπαρξη υπερφωτεινών ταχυτήτων ήταν κάτι γνωστό εδώ και δεκαετίες, από την στιγμή που το πείραμα Αλεξ.Ομπολένσκυ-Παν.Παππά το 1988 επαλήθευσε παλαιότερα πειράματα των ίδιων ερευνητών και απέδειξε ότι το όριο του Αϊνστάϊν για την ταχύτητα του φωτός δεν ισχύει. Το συγκεκριμένο πείραμα μάλιστα είναι σε θέση να επαναληφθεί ανά πάσα στιγμή στο εργαστήριο, ο δε εξοπλισμός που χρησιμοποιείται δεν ξεπερνάει τα 5.000 ευρώ.

Ολες οι λεπτομέρειες και οι επίσημες δημοσιεύσεις του πειράματος είναι εδώ http://www.papimi.gr/SIGNALS.HTM. Εντυπωσιακές λεπτομέρειες σχετικά με αυτό το θέμα δημοσιεύονται επίσης στο περιοδικό Τρίτο Μάτι που κυκλοφορεί (τεύχος 194).

Ο εβραϊκής καταγωγής Αϊνστάιν επιβλήθηκε ως ιερή αγελάδα. Κανένας δεν μπορούσε να τον αμφισβητήσει για 100 τουλάχιστον χρόνια. Αν το έκανε θα είχε ως συνέπεια την γελοιοποίηση, τον εξοβελισμό, ακόμα και την δολοφονία. Και όμως. Σύμφωνα με τις σωστές επισημάνσεις του καθηγητή Παν.Παππά, ο Αϊνστάϊν, το ιερό θέσφατο της επιστήμης, δεν μπόρεσε να μπει στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης, έγινε μαθηματικός με ιδιαίτερα μαθήματα, πήρε Νόμπελ για το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο το οποίο διδασκόταν στα σχολεία (καλά, θα μου πεις, εδώ πήρε Νόμπελ ειρήνης ο Κίσιγκερ) και χρησιμοποίησε τη θεωρία Λόρεντζ και τις προηγούμενες δημοσιευμένες εργασίες των Μάϊκελσον Μόρλευ καθώς και γνώσεις από τη θέση του ως Διευθυντή του Γραφείου Ευρεσιτεχνιών της Ζυρίχης για να θεμελιώσει τις δικές του θεωρίες ως πρωτότυπες. Η θεωρία της γενικής σχετικότητας δεν έχει καμμιά πρακτική εφαρμογή, πέρα από το να ασχολούνται οι καθηγητές των Πανεπιστημίων και να μην βλέπουν αυτά που πρέπει να δουν... Σύμφωνα με τις θεωρίες του Αϊνστάιν, ο χρόνος και ο χώρος είναι ισοδύναμοι παρά το γεγονός ότι ο χώρος είναι τρισδιάστατος και στατικός ενώ ο χρόνος είναι μη στατικός και μονοδιάστατος (θέμα Διδακτορικής διατριβής Παν Παππά). Η επιβεβαίωση των θεωριών της σχετικότητας προϋποθέτει παρατηρητές που να κινούνται σε σχέση ο ένας με τον άλλον με κλάσμα της ταχύτητος του φωτός, πράγμα που είναι μη επαληθεύσιμο στην πράξη διότι ακόμα και οι αστροναύτες κινούνται με ταχύτητες της τάξεως των 40χμ ανά ώρα. Τέλος, είναι σχεδόν αυτονόητο ότι δεν υπάρχει ενιαία ταχύτητα φωτός αλλά εξαρτάται από την συχνότητα (το χρώμα δηλ.) και την ισχύ του σήματος. Σ 'αυτήν την περίπτωση, λοιπόν, το c της περίφημης εξίσωσης Ε=m.c2 δεν είναι σταθερό. Να το πούμε απλά, άλλη η ταχύτητα του νερού που ρέει από ένα πεσμένο ποτήρι και άλλη από ένα κουβά με νερό που πετάμε για να καθαρίσουμε το πεζοδρόμιο.

Ο Πωλ Λαβιολέτ έχει επίσης προτείνει στα βιβλία του, την θεωρία του "εξασθενημένου" ή κουρασμένου φωτός σύμφωνα με την οποία όταν το φως ταξιδεύει σε μεγάλες αποστάσεις είναι δυνατόν να χάνει μέρος της ενέργειάς του και να εμφανίζονται οι μετατοπίσεις στο φάσμα του που έχουν οδηγήσει την επιστήμη σε τρελά συμπεράσματα, όπως ότι υπάρχουν γαλαξίες κβάζαρ με ιλιγγιώδεις ταχύτητες απομάκρυνσης, ηλικίας μεγαλύτερης από αυτήν του ίδιου του Σύμπαντος. Ο ίδιος έχει αναφέρει σε συνέντευξή του στο Project Camelot, ότι το γνωστό σύστημα GPS πλοήγησης μέσω δορυφόρου, δεν εφαρμόζει τις αρχές της θεωρίας της σχετικότητας διότι αλλιώς θα ξεκινάγαμε για Λαμία και θα βρισκόμασταν στην Τρίπολη.

Το ζήτημα, ωστόσο, παραμένει. 'Εχουμε μια θεωρία που μπορεί να είναι από εν μέρει σωστή, έστω κι ανεπιβεβαίωτη, έως τελείως λάθος. Γιατί πρέπει να επιβληθεί σε βαθμό θρησκείας και να καταδιώκονται αυτοί που έχουν βάσιμες αντιρρήσεις, αντίθετα δε, αυτοί που την ασπάζονται στα τυφλά και την προωθουν να γεμίζουν με πτυχία, διακρίσεις και θέσεις;

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο καλοί λόγοι γι'αυτό.

Οι θεωρίες του Αϊνστάϊν εξοβέλισαν τον αιθέρα. Αιθέρας σημαίνει ελεύθερη ενέργεια. Ελεύθερη ενέργεια σημαίνει τέλος στα πετρέλαια και στις εξαρτήσεις από πολυεθνικές, πολέμους και άλλα ζωτικά σπορ επιβίωσης των επικυρίαρχων. Γνωστή από τις εφευρέσεις του Τέσλα, εφευρέτη, εκτός των άλλων, και του εναλλασόμενου ρεύματος. Οι μεγάλοι χρηματοδότες της εποχής (ίδιοι με τους σημερινούς) αρνήθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εφεύρεση όταν ανακάλυψαν ότι δεν υπήρχε "μετρητής ", ούτε "χρέωση". Εκτοτε, ο Τέσλα, αν και υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους εφευρέτες όλων των εποχών, "θάφτηκε" και πέθανε άγνωστος και φτωχός, ο δε Αϊνστάιν θεοποιήθηκε.
Οι θεωρίες του Αϊνστάιν έβαλαν φρένο στην ανθρώπινη σκέψη την οποία και κράτησαν 100 χρόνια πίσω, με την ιδέα ότι τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός, το υποτιθέμενο όριο 300.000 περίπου χμ το λεπτό, άρα δεν είναι δυνατά τα διαστημικά ταξίδια σε μακρινούς πλανήτες, ούτε κανείς εξωγήϊνος πολιτισμός μπορεί να έρθει ή να έχει έρθει ποτέ εδώ.

Εννοείται ότι στο διάστημα αυτό οι λίγοι γνώστες συνέχισαν και τελειοποίησαν τις γνώσεις τους προς την σωστή κατεύθυνση. Στους πολλούς δίνεται κατά περίπτωση, το πολύ, η μισή αλήθεια και αυτή κατά τρόπο που να εξασφαλίζει ότι δεν θα βρει κανείς την άλλη μισή.

Στα πλαίσια της δυτικής συμμαχίας στην οποία ανήκουμε, οταν ανακαλυφθεί οποιαδήποτε ευρεσιτεχνία πρέπει πρώτα να υποβληθεί στο ΝΑΤΟ και αφού δηλώσει αυτό ότι δεν ενδιαφέρεται, τότε και μόνο τότε θα πάρει άδεια να κυκλοφορήσει. Αν η πατέντα περιλαμβάνεται στον τομέα των "ενδιαφερόντων" του, την έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Μπορεί κάποιος να υποθέσει βάσιμα ότι ανάλογα συμβαίνουν και στα υπόλοιπα πολιτικοστρατιωτικά μπλοκ. Από αυτό το ενδεικτικό παράδειγμα μπορεί κανείς να βγάλει το συμπέρασμα ότι όποια εφεύρεση, θεωρία ή πατέντα κυκλοφορεί δεν βλάπτει τα υφιστάμενα στρατιωτικά, βιομηχανικά, οικονομοπολιτικά και θρησκευτικά συμφέροντα. Πολύ δε περισσότερο, όποια θεωρία επιβάλλεται ως μοναδική αλήθεια προφανώς προωθεί και εξυπηρετεί τα συμφέροντα αυτά.

Ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ποιός όμως θα τολμούσε να το πει; Διότι δεν πρόκειται για παραμύθι, αλλά για εφιάλτη. Εφιάλτη που βρήκαν μπροστά τους όσοι τόλμησαν να αγνοήσουν τις "ανωθεν" θεωρίες, να ερευνήσουν, να πλησιάσουν την αλήθεια και ακόμα χειρότερα, να την διαδώσουν.

O κατάλογος είναι μεγάλος. Ενδεικτικά μπορεί να αναφέρει κανείς τον Στέφαν Μαρίνοφ και τον Eugene Mallove, δύο φίλους του Δρ.Παναγιώτη Παππά. O Dr.Eugene Mallove είχε εργαστεί στο MIT όπου αποκάλυψε σοβαρές παραποιήσεις των στοιχείων σχετικά με πειράματα ψυχρής σύντηξης που έγιναν εκεί το 1989. Αυτό τον οδήγησε να παραιτηθεί από τη θέση του στο MIT και να αρχίσει την έρευνα για την αλήθεια σχετικά με την ψυχρή σύντηξη και άλλες νέες ανακαλύψεις της ελεύθερης ενέργειας, που οδήγησαν τελικά στην έκδοση του πρώτου τεύχους του περιοδικού του, "Άπειρη Ενέργεια" το 1995. Σε σχέση με αυτό, ήταν ένας από τους μάρτυρες για το Project Αποκάλυψη. Το περιοδικό προσφέρει ένα εξαιρετικό πλούτο επιστημονικών συζητήσεων των νέων θεωριών της ελεύθερης ενέργειας και τις σχετικές συσκευές. Ο Δρ.Mallove ήταν πολύ σεβαστός για τις γνώσεις του για την ψυχρή σύντηξη. Είχε μόλις δημοσίευσει μια «ανοιχτή επιστολή» που περιέγραφε τα αποτελέσματα της 15 ετούς ερευνάς του στο χώρο της "νέας έρευνας για την ενέργεια." Ηταν πεπεισμένος ότι ήταν μόνο θέμα μηνών πριν ο κόσμος δει μια πραγματική συσκευή ελεύθερης ενέργειας. Βρέθηκε νεκρός τον Μάϊο του 2004, χτυπημένος μέχρι θανάτου, στην άκρη του δρόμου όπου ήταν το σπίτι του. Η Αστυνομία υπέθεσε ότι ήταν ληστεία, το έγκλημα όμως δεν εξιχνιάστηκε ποτέ.(http://stevequayle.com/dead_scientists/UpdatedDeadScientists.html, http://gizadeathstar.com/tag/dr-eugene-mallove/ )

Ο Στέφαν Μαρινοφ, ένας από τους καλύτερους φίλους του Παναγιώτη Παππά, φυσικός, ερευνητής και συγγραφέας, προώθησε αντι-σχετικιστικές θεωρίες και αργότερα υπερασπίστηκε την θεωρία και την έρευνα για την αέναη κίνηση και την ελεύθερη ενέργεια. Είχε διαμαρτυρηθεί πολλές φορές για την καταπίεση της αλήθειας στην επιστήμη.Τον Ιούλιο του 1997 είχαν συνεννοηθεί με τον Παναγιώτη Παππά να πανε μαζί σε ένα συνέδριο στην Κολωνία.Φθάνοντας στην Αγκώνα ο Παν.Παππάς πληροφορήθηκε ότι ο Στεφαν Μαρίνοφ βρέθηκε νεκρός.Κατά την επίσημη εκδοχή είχε αυτοκτονήσει πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο της Βιβλιοθήκης του Γκράτς της Αυστρίας.Στην έρευνα που έκανε ο Παν.Παππάς πηγαίνοντας στην πόλη διαπίστωσε ότι στο σημείο που έπεσε ο Μαρίνοφ υπήρχε πράσινο φωσφορίζον υγρό, ενδεικτικό, όπως αποκάλυψε στις διαλέξεις του, της δηλητηρίασης με φώσφορο. ( http://cassiopaea.org/2010/09/16/albert-einstein-free-energy-and-the-strange-deaths-of-morris-k-jessup-and-stefan-marinov/ )

Θύμα δολοφονίας έπεσε και άλλος επιστήμονας, ερευνητής και υποστηρικτής της ελεύθερης ενέργειας, ο Leon Dragone, ο οποίος πέθανε στις ΗΠΑ, λίγες ώρες πριν έρθει στην Ελλάδα (http://www.papimi.gr/appendix1.htm) Ουσιαστικά ο κατάλογος περιλαμβάνει εκατοντάδες επιστήμονες και διευρύνεται συνεχώς. Κάποιοι βρέθηκαν νεκροί στο αεροδρόμιο όπου πήγαιναν για να συναντήσουν χρηματοδότες και να οργανώσουν την παραγωγή εφευρέσεων σχετικών με χρήση ελεύθερης ενέργειας, άλλοι έπαθαν μοιραίες καρδιακές προσβολές, υπήρξαν θύματα τροχαίων ή "αυτοκτόνησαν" (http://www.rense.com/general62/list.htm).

Επικίνδυνη ιστορία η αμφισβήτηση σε κρίσιμα επιστημονικά θέματα. Παρ' όλα τα θύματα και τις κτηνώδεις δολοφονίες είναι βέβαιο ότι η αλήθεια δεν θα παραμείνει για πολύ ακόμα στο μισοσκόταδο.Η κυριαρχία κάποιων βασίζεται στην βία, την εξαπάτηση και την δημιουργία ειδώλων από το τίποτα προς κατανάλωση του κάθε λογής προκατασκευασμένου ποιμνίου. Παρά την τερατώδη επιμονή των επικυρίαρχων δυνάμεων να τα διαλύσουν όλα παρά να χάσουν τα προνόμιά τους, είναι βέβαιο ότι αυτή η κατάσταση δεν θα διαρκέσει για πολύ. Γιατί αν διαρκέσει για πάνω από ορισμένα όρια, θα σημάνει το τέλος της ανθρωπότητας και του πολιτισμού, όπως τον ξέρουμε. Και σ'αυτό υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις..

Είπαμε, συχνά, το Σύμπαν έχει διαφορετική άποψη.

http://www.schizas.com/
ΠΗΓΗ

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ Ξενάγηση στο CERN μέσα από μια έκθεση

2011-12-16T11:19:00.004+02:00

ΦΥΣΙΚΗ-ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Υπεύθυνος: Επιμέλεια: ΒΑΛΙΑ ΚΑΪΜΑΚΗ valia@enet.gr Του ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Η γνωστή ρήση λέει πως «άμα δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ»...

Με τίτλο «Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας» η πρώτη περιοδεύουσα έκθεση του CERN στην Ελλάδα γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό, αναβαθμίζοντας τη σχέση μικρών και μεγάλων με την επιστήμη. Αυτό συμβαίνει και στις μέρες μας: σε περιπτώσεις που το ευρύ κοινό δεν μπορεί να δει και να γνωρίσει από κοντά μια σημαντική εγκατάσταση με υπερεθνικό χαρακτήρα, είτε γιατί βρίσκεται μακριά είτε γιατί η ίδια μπορεί να δεχτεί μονάχα περιορισμένο αριθμό επισκεπτών, η καλύτερη λύση είναι να «πάει» η εγκατάσταση στον κόσμο, μέσω αντιπροσώπου.
Αυτή τη λύση έχει προκρίνει, για την προβολή του έργου του και την επικοινωνία της επιστήμης γενικότερα το CERN, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών: δημιούργησε κάμποσες μικρές και μεγαλύτερες εκθέσεις, οι οποίες περιοδεύουν ανά τη γηραιά ήπειρο παρουσιάζοντας στις ενδιαφερόμενες πόλεις για 2-4 εβδομάδες με ειδικά προγράμματα και ξεναγήσεις (κυρίως σχολείων, αλλά και απλών πολιτών) τις δραστηριότητες και τα πεπραγμένα του.
Μια απ' αυτές -η πιο βασική, αλλά και η πιο αντιπροσωπευτική, καθώς ενημερώνει τον επισκέπτη για το «αστέρι» του CERN, τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), και τα τέσσερα σπουδαία πειράματα που γίνονται σ' αυτόν, τα τελευταία χρόνια- φιλοξενήθηκε από τις 10 Νοεμβρίου έως σήμερα, 27 Νοεμβρίου στην Αθήνα, στα Εκπαιδευτήρια «Ελληνογερμανική Αγωγή», στην Παλλήνη Αττικής, κάτω από τον εξαιρετικά διαλεγμένο στίχο-τίτλο του Ελύτη «Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας». Είναι η πρώτη φορά που έκθεση αυτού του πανευρωπαϊκού επιστημονικού οργανισμού παρουσιάζεται στην Ελλάδα και μάλιστα, όχι μονάχα σε μια πόλη, αλλά σε πολλές: ξεκίνησε από τη Χίο το Σεπτέμβρη, πέρασε από το Κέντρο Noesis στη Θεσσαλονίκη, κατέβηκε στην Αθήνα και σειρά έχουν πια η Αλεξανδρούπολη, η Πάτρα και ίσως το Ηράκλειο.
Οπως είναι γνωστό, ο LHC αναπαράγει τις συνθήκες που επικράτησαν μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Εκρηξη που «γέννησε» το Σύμπαν. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον τεράστιο και πολυδάπανο επιταχυντή, τον ισχυρότερο που δημιουργήθηκε ποτέ, οι ερευνητές ελπίζουν να βρουν κάποιες απαντήσεις σε μια σειρά από θεμελιώδη, αλλά ακόμα αναπάντητα ερωτήματα της Φυσικής.
Τα αποτελέσματα της επίσκεψης; «Φανταστική εμπειρία», χαρακτήρισε το μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του CERN δρ Μανώλης Τσεσμελής, τα ως τώρα αποτελέσματα του γύρου της Ελλάδας... «Πολύς ο κόσμος, μόνο θετικά τα συμπεράσματα... Ακόμα και τραγούδι έγραψε η χορωδία της Ελληνογερμανικής για τα εγκαίνια της έκθεσης! Θα τους φέρω στο CERN, να το πουν...» μας δήλωσε ενθουσιασμένος από το αδιαχώρητο που είχε δημιουργηθεί εκείνη τη βραδιά. Για να προσθέσει ότι «τώρα που βρήκαμε τον τρόπο, θα συνεχίσουμε και με άλλες εκθέσεις, θα φέρουμε και δεύτερη, μεγαλύτερη έκθεση και περισσότερο διαδραστική, με στόχο να βοηθήσουμε τα παιδιά με ταλέντο, τα οποία υπάρχουν παντού!»
Τον ενθουσιασμό του συμμερίζεται και η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, Χριστίνα Κουρκουμέλη, από χρόνια συνεργάτις του CERN, στην οποία ανήκε η πρωτοβουλία γι' αυτή την επίσκεψη. «Εχουμε κλείσει 80 οργανωμένες επισκέψεις σχολείων, στην Αθήνα - εκατοντάδες παιδιά, αλλά και το ευρύ κοινό θα έχουν μια μοναδική ευκαιρία να γνωρίσουν τον Οργανισμό και τις δραστηριότητές του, μέσα από τις ξεναγήσεις, τα φυλλάδια που τους μοιράζουμε και την ιστοσελίδα της έκθεσης (http://cern.ea.gr). Είμαι σίγουρη πως αρκετά παιδιά θα ψάξουν παραπέρα, σε όλους κάτι θα μείνει!»
Δικαιωμένος από αυτή την επιτυχία αισθάνεται και ο δρ Σοφοκλής Σωτηρίου, υπεύθυνος Ερευνας και Ανάπτυξης της Ελληνογερμανικής: «Είναι το αποτέλεσμα προσπάθειας πολλών χρόνων και μια αναγνώριση των όσων κάνουμε για την επικοινωνία της επιστήμης», τονίζει. Επεξηγώντας τον εκπαιδευτικό (άλλωστε, σε εκπαιδευτήρια βρισκόμαστε) ρόλο της έκθεσης, δηλώνει πως έχει ληφθεί μέριμνα ώστε κάθε σχολείο να προετοιμάζει την ξενάγησή του, η οποία γίνεται από εκπροσώπους της Ελληνογερμανικής και του Πανεπιστημίου Αθηνών και διαρκεί μια ώρα, για να ακολουθήσει άλλη μια ώρα συζήτησης και διαδραστικών παιχνιδιών. Μάλιστα, προβλέπεται και συζήτηση, μετά την επιστροφή των παιδιών στο σχολείο τους, ώστε να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη από την επίσκεψη. Αξίζει να σημειωθεί πως, δίπλα στα εκθέματα του CERN, υπάρχει και μια αναφορά στα πολύ σημαντικά πειράματα για την ανίχνευση νετρίνων που γίνονται στα ανοικτά της Πύλου, σε βάθος πολλών χιλιομέτρων, μέσα στη θάλασσα.
Ξαφνιασμένος από τον πολύ κόσμο, αλλά και ικανοποιημένος από το ενδιαφέρον μικρών και μεγάλων δήλωσε κι ο εθνικός μας εκπρόσωπος στο CERN, ερευνητής στο ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», δρ Πέτρος Ραπίδης. «Καλά κάνουν και μας στέλνουν αυτή την έκθεση! Πολλοί θα ήθελαν να δουν από κοντά το CERN, αλλά γεωγραφικά είμαστε στο περιθώριο», δήλωσε. Μοιραία η ερώτηση, λόγω της ιδιότητάς του, για την ελληνική παρουσία σήμερα σ' αυτόν τον Οργανισμό, του οποίου η χώρα μας ήταν ιδρυτικό μέλος. «Εχουμε αρκετούς έλληνες επιστήμονες στην έδρα του, όμως χρειάζεται να αναβαθμίσουμε ακόμα περισσότερο την παρουσία μας, περνώντας και σε τεχνολογικούς χώρους όπου υπάρχουν μεγάλες ευκαιρίες, εκτός από τη θεωρία» τόνισε, προσθέτοντας ότι «αν δώσουμε έστω και 10% μεγαλύτερη συνεισφορά από τη σημερινή (όσο κι αν αυτό είναι σήμερα δύσκολο, λόγω της κρίσης), τα οφέλη θα είναι πολλαπλάσια, καθώς τα χρήματα αυτά θα επιστρέψουν σε αναθέσεις, τεχνογνωσία, δουλειές».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Κέπλερ 22-Β, ο μεγάλος αδελφός της Γης

2011-12-16T11:17:00.003+02:00

Εκείνο που μέχρι πρόσφατα ανήκε στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας αποτελεί πλέον επιστημονική πραγματικότητα. Η NASA επιβεβαίωσε ότι ο Κέπλερ 22-Β, ένας εξωπλανήτης που βρίσκεται σε απόσταση 600 ετών φωτός από εμάς, ενδέχεται να φιλοξενεί ζωή.

Κάπως έτσι φαντάστηκε τον Κέπλερ 22-Β ο καλλιτέχνης της NASA. Στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει αν έχει σύννεφα ή θάλασσες, αν είναι βραχώδης ή αποτελείται από αέρια Εναι δυόμισι φορές μεγαλύτερος από τη Γη βρίσκεται στην "εύκρατη ζώνη" του ηλιακού του συστήματος, σε σημείο, δηλαδή, που επιτρέπει την ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή στην επιφάνειά του. Περιστρέφεται γύρω από το άστρο του σε απόσταση 15% μικρότερη από εκείνη που χωρίζει τη Γη από τον Ήλιο. Επειδή, όμως, ο δικός του ήλιος εκπέμπει 25% λιγότερο φως από τον δικό μας, οι συνθήκες μοιάζουν πολύ με εκείνες που επικρατούν στη Γη. Η μέση θερμοκρασία στον Κέπλερ 22-Β υπολογίζεται σε 22 βαθμούς Κελσίου.
Ο Κέπλερ 22-Β είναι πρώτος πλανήτης για τον οποίο υπάρχει επιβεβαίωση ότι θα μπορούσε να φιλοξενεί ζωή. Δεν είναι όμως και ο μοναδικός. Η NASA εξετάζει τα δεδομένα για ακόμη 47 εν δυνάμει κατοικήσιμους πλανήτες.

Ο Κέπλερ και το δικό μας ηλιακό σύστημα

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Βροχή των Λεοντιδών: Πέμπτη 17 και Παρασκευή 18 Νοεμβρίου

2011-11-13T08:59:00.001+02:00

Το φαινόμενο παρατηρείται κάθε χρόνο και διαρκεί περίπου δύο εβδομάδες, από τις 7 έως τις 28 Νοεμβρίου

Μία από τις πιο θεαματικές "βροχές" διάττοντων αστέρων, των Λεοντιδών, θα συμβεί την Πέμπτη 17 και την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου.

Το φαινόμενο παρατηρείται κάθε χρόνο και διαρκεί περίπου δύο εβδομάδες, από τις 7 έως τις 28 Νοεμβρίου, το αποκορύφωμα του όμως αναμένεται τις νύχτες της 17ης και 18ης Νοεμβρίου και η καλύτερη στιγμή παρατήρησης είναι λίγο πριν το ξημέρωμα.
Ο ρυθμός πτώσης των φωτεινών μετεώρων -που γίνεται με ταχύτητα περίπου 71 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο- υπολογίζεται σε 15 ανά ώρα κατά μέσο όρο.
Γιατί ονομάζονται Λεοντίδες
Οι βροχές των μετεώρων παίρνουν το όνομα του αστερισμού που βρίσκεται στην περιοχή του ουρανού όπου εκδηλώνονται (π.χ. Ωριωνίδες, Αιγοκερίδες, Yδροχοΐδες, Περσείδες κ.α.).
Οι Λεοντιδες, αν και έρχονται από τον κομήτη 55Ρ/Τέμπελ-Τατλ, οφείλουν το όνομά τους στον αστερισμό του Λέοντα, αφού οπτικά δίνουν την εντύπωση πως προέρχονται από εκεί.

Εξαιτίας της τροχιάς του κομήτη Τέμπελ-Τατλ, που έχει αντίθετη φορά από αυτήν της Γης, με συνέπεια τα θραύσματά του να συγκρούονται με τον πλανήτη μας μετωπικά, με ταχύτητα σχεδόν διπλάσια από αυτή άλλων διαττόντων. Αναπτύσσεται, έτσι, μια μεγαλύτερη θερμοκρασία λόγω της τριβής κατά τη διέλευση των μετεώρων μέσω της γήινης ατμόσφαιρας, με αποτέλεσμα τα «πεφταστέρια» να καίγονται πιο έντονα και να εκπέμπουν περισσότερη λάμψη κατά την πτώση τους, κάνοντας τους Λεοντίδες να ξεχωρίζουν από τα άλλα πεφταστέρια.
Θύελλα πεφταστεριών!

Από ιστορική άποψη, οι Λεοντίδες έχουν δημιουργήσει μερικά από τα πιο θεαματικά φαινόμενα στους ουρανούς του πλανήτη μας και μάλιστα υπήρξαν φορές, ιδίως μεταξύ των ετών 1998 - 2002, που εξελίχτηκαν σε πραγματική "θύελλα" μετεώρων, στη διάρκεια της οποίας πολλές χιλιάδες "αστεριών" φαίνονταν να πέφτουν κάθε ώρα στη Γη.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτές οι "θύελλες" λαμβάνουν χώρα περιοδικά, ανά 33 χρόνια περίπου, για άγνωστους λόγους. Η τελευταία τέτοια θεαματική «θύελλα» συνέβη το 2002, συνεπώς η επόμενη θα υπάρξει κάπου κοντά στο 2035. Φέτος θα πρέπει να αναμένεται μια ήπια δραστηριότητα.

Ετσι κι αλλιώς, αυτή η αβεβαιότητα ισχύει γενικότερα στην παρατήρηση διαττόντων αστέρων, καθώς κανείς ποτέ δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το τι θα συμβεί και, φυσικά, κατά πόσο οι καιρικές συνθήκες θα επιτρέψουν την παρακολούθηση του φαινομένου.

Με πληροφορίες από το ΑΠΕ

Το Ηλιακό Σύστημα «περιείχε κάποτε έναν ακόμα γιγάντιο πλανήτη»

2011-11-12T19:38:00.001+02:00

Χαμένος στο Διάστημα: ένας παλιός μας γείτονας δεν αποκλείεται να κυκλοφορεί κάπου εκεί έξω (Καλλιτεχνική απεικόνιση, Southwest Research Institute)

Ένας γιγάντιος πλανήτης στο μέγεθος του Ποσειδώνα δεν αποκλείεται να εξοστρακίστηκε από το Ηλιακό Σύστημα στα αρχικά στάδια της εξέλιξής του, υπολογίζουν Αμερικανοί ερευνητές.

Η υπόθεση του επιπλέον πλανήτη προτείνεται ως εξήγηση σε ένα μυστήριο που απασχολεί τους πλανητολόγους εδώ και καιρό: γιατί οι (υπόλοιποι) πλανήτες βρίσκονται στις θέσεις όπου τους βλέπουμε σήμερα;

Η μελέτη της κίνησης των πλανητών και των σωμάτων της Ζώνης του Κούιπερ -ενός βασιλείου παγωμένων αστεροειδών πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα- υποδεικνύει ότι το Ηλιακό Σύστημα πρέπει να πέρασε μια μεγάλη αναστάτωση 600 εκατομμύρια χρόνια μετά το σχηματισμό του.

Λόγω αυτής της «δυναμικής αστάθειας», πολλά μικρά σώματα πρέπει να εκτινάχθηκαν προς τα έξω, μέχρι τη Ζώνη του Κούιπερ, ενώ ο Δίας πρέπει να μετακινήθηκε πιο κοντά στον Ήλιο.

Το σενάριο αυτό παρουσιάζει όμως ένα πρόβλημα: οι προσομοιώσεις που τρέχουν οι επιστήμονες εδώ και χρόνια δείχνουν ότι η μεταπήδηση του Δία σε νέα τροχιά θα είχε διαταράξει σε υπερβολικό βαθμό τις τροχιές των εσωτερικών πλανητών. Σε πολλές προσομοιώσεις, για παράδειγμα, η Γη συγκρούεται με τον Άρη ή την Αφροδίτη.

Μια πιθανή λύση προτείνεται τώρα από τον Ντέιβιντ Νεσβόρνι του Ερευνητικού Ινστιτούτου Southwest στο Τέξας. Ο αστρονόμος εκτιμά ότι το πρόβλημα θα λυνόταν αν το νεαρό Ηλιακό Σύστημα περιείχε έναν ακόμα γιγάντιο πλανήτη, στο μέγεθος του Ουρανού ή του Ποσειδώνα, ο οποίος εκτινάχθηκε στο διαστρικό διάστημα λόγω της δυναμικής αστάθειας.

Ο «εξοστρακισμός» αυτού του πλανήτη θα επέτρεπε στον Δία να μετακινηθεί προς τα μέσα χωρίς να διαταράξει τόσο πολύ τις τροχιές των εσωτερικών πλανητών. Στις προσομοιώσεις του Νεσβόρνι, η προσθήκη του επιπλέον πλανήτη πράγματι οδηγεί στην κατάσταση που παρατηρούμε σήμερα στο Ηλιακό Σύστημα.

Εξάλλου, επισημαίνει ο ερευνητής στο Astrophysical Research Letters, η υπόθεση του εξοστρακισμένου πλανήτη ενισχύεται από την ανακάλυψη πολλών «αδέσποτων» πλανητών που κινούνται χαμένοι στο διαστρικό κενό.

Newsroom ΔΟΛ

Γιγαντιαίος αστεροειδής θα περάσει ξυστά από τη Γη

2011-11-08T15:45:00.002+02:00

Αστεροειδής με διάμετρο 400μ (1.300 πόδια) θα περάσει δίπλα από τη Γη την Τρίτη, πιο κοντά ακόμη και από τη Σελήνη. Δεν παρουσιάζει κανένα κίνδυνο για τη Γη και θα είναι αόρατος με γυμνό μάτι.
Ο αστεροειδής 2005 YU55 θα έχει την πλησιέστερη προσέγγιση, σε απόσταση 325.000 χιλιομέτρων (202.000 μίλια), στις 23.28 ώρα Γκρήνουιτς (GMT). Είναι ο πλησιέστερος αστεροειδής που έχει περάσει από τη Γη τα τελευταία 200 χρόνια. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος διαστημικός βράχος που έχει προσπεράσει τόσο κοντά τη Γη από το 1976.
Η επόμενη επίσκεψη από ένα τέτοιο μεγάλο αστεροειδή θα είναι το 2028.
Ο σε μέγεθος αεροσκάφους αστεροειδής είναι απίστευτα σκουρόχρωμος σε ορατά μήκη κύματος και σχεδόν σφαιρικός, ενώ περιστρέφεται τεμπέλικα περίπου μία φορά κάθε 20 ώρες.
"Αυτή είναι η πιο κοντινή προσέγγιση από έναν αστεροειδή τόσο μεγάλο που έχουμε ζήσει ποτέ και γνωρίζαμε εκ των προτέρων», είπε ο Lance Benner του Jet Propulsion Laboratory της NASA. «Ο 2005 YU55 δεν μπορεί να χτυπήσει τη Γη, τουλάχιστον κατά το διάστημα που μπορούμε να υπολογίσουμε την κίνηση αξιόπιστα - η οποία εκτείνεται για αρκετές εκατοντάδες χρόνια», είπε.
Το πέρασμα του δίνει στους αστρονόμους μια σπάνια ευκαιρία να μελετήσουν τον αστεροειδή με λεπτομέρεια. Οι ακριβείς λεπτομέρειες της διαδρομής του αστεροειδούς θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να προβλέψουν πού θα πάει πολύ πιο μακριά στο μέλλον. Οι ερασιτέχνες αστρονόμοι μπορούν να πάρουν μια γεύση από αυτόν με τα τηλεσκόπια των 15cm ή μεγαλύτερα, σύμφωνα με τη NASA.
Η Γη έχει αρκετούς τακτικούς επισκέπτες, όπως o YU55 2005 - με πιο γνωστό τον αστεροειδή Apophis o οποίος έχει και στο παρελθόν θεωρηθεί ως πιθανή μελλοντική πρόσκρουση στη Γη όταν θα επιστρέφει στην γειτονιά μας, το 2029 και ξανά το 2036. Όμως, σύμφωνα με τις τελευταίες υπολογισμούς, δεν υπάρχει κίνδυνος ούτε από τον Apophis, μολονότι θα περάσει πολύ κοντά στην Γη στις 13 Απριλίου 2029 - σε απόσταση μόλις 29.500 χιλιόμετρα (18.300 μίλια).
enet.gr

Λύθηκε το μυστήριο του πρώτου σουπερνόβα

2011-10-28T07:18:00.000+03:00

Χρησιμοποιώντας δεδομένα από τέσσερα διαστημικά τηλεσκόπια, ομάδα επιστημόνων έλυσε έναν από τους παλαιότερους αστρονομικούς γρίφους. Διαπίστωσε γιατί ο πρώτος σουπερνόβα που παρατήρησε ο άνθρωπος είχε μοναδικά χαρακτηριστικά. Ο σουπερνόβα RCW 86 είχε γίνει ορατός το 185 μ.Χ και έλαμπε στον ουρανό για οκτώ μήνες.

Σουπερνόβα «πανσέληνος»

Ο RCW 86 είναι η πρώτη έκρηξη υπερκαινοφανούς αστέρα που καταγράφηκε επίσημα από τον άνθρωπο. Η παρατήρησή του έγινε το 185 μ.Χ από Κινέζους αστρονόμους. Ο σουπερνόβα έλαμπε στον ουρανό για οκτώ μήνες, με αποτέλεσμα οι αστρονόμοι να πιστέψουν ότι επρόκειτο για ένα νέο άστρο που έκανε ξαφνικά την εμφάνιση του.

Η έκρηξη έγινε σε πολύ κοντινή απόσταση από εμάς, περίπου 8 χιλιάδες έτη φωτός, και σύμφωνα με τους ειδικούς ήταν μια από τις μεγαλύτερες του είδους. Αν μπορούσαμε να δούμε στο υπέρυθρο φάσμα του φωτός, ο σουπερνόβα θα φαινόταν στα μάτια μας παρόμοιος με την πανσέληνο.

Το διαστημικό τούνελ

Το πρόβλημα ήταν, όπως γνώριζαν οι επιστήμονες, ότι ακόμη και η πιο ισχυρή έκρηξη δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει το εκπληκτικό μέγεθος που ανέπτυξε ο συγκεκριμένος σουπερνόβα, ούτε την απίστευτη ταχύτητα με την οποία επεκτάθηκε στο διάστημα. Αν και πολλοί ειδικοί προσπάθησαν, κανένας ως τώρα δεν είχε καταφέρει να ανακαλύψει στοιχεία ή να βρει μια εξήγηση που να φωτίζει τις διεργασίες που έλαβαν χώρα μετά την έκρηξη του άστρου.

Όπως περιγράφουν στη μελέτη τους που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Astrophysical Journal», ερευνητές συνδύασαν τα δεδομένα των διαστημικών τηλεσκοπίων Chandra, XMM-Newton, Spitzer και WISE. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μετά την έκρηξη δημιουργήθηκε γύρω από το κατεστραμμένο άστρο μια κοσμική κοιλότητα, ένα διαστημικό τούνελ μέσα από το οποίο ο σουπερνόβα ταξίδεψε χωρίς κανένα εμπόδιο στο διαστημικό κενό. Έτσι κατάφερε να επεκταθεί πολύ γρήγορα και πολύ μακριά.

Η μακρινή και παγωμένη Έρις είναι σχεδόν τέλεια δίδυμη του Πλούτωνα

2011-10-27T13:22:00.003+03:00

Η Έρις και ο Πλούτων βρίσκονται στη λεγόμενη ''Ζώνη Κούιπερ'', ένα δακτύλιο παγωμένων ουρανίων σωμάτων πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα

Αν και η αινιγματική Έρις στις εσχατιές του ηλιακού μας συστήματος είναι πολύ πιο πυκνή και ακόμα πιο παγωμένη από τον Πλούτωνα, οι δύο μακρινοί νάνοι πλανήτες αποτελούν σχεδόν τέλειους διδύμους, καθώς έχουν σχεδόν το ίδιο μέγεθος, όπως δείχνουν για πρώτη φορά νέες ακριβέστερες αστρονομικές μετρήσεις.

Οι ευρωπαίοι αστρονόμοι, με επικεφαλής τον Μπρούνο Σικαρντί του πανεπιστημίου Μαρί Κιουρί και του Αστεροσκοπείου του Παρισιού, κατάφεραν να μετρήσουν τη διάμετρο της Έριδος, χρησιμοποιώντας τα τηλεσκόπια του Ευρωπαϊκού Νοτίου Παρατηρητηρίου στη Χιλή, καθώς ο μικρός πλανήτης περνούσε μπροστά από ένα αχνό άστρο.

Επρόκειτο για τεχνικό άθλο, καθώς η Έρις βρισκόταν σε απόσταση από τη Γη 100 φορές μεγαλύτερη από ό,τι η Γη από τον Ήλιο. Πρόκειται για το πιο μακρινό ουράνιο σώμα στο ηλιακό μας σύστημα, που έχει ποτέ παρατηρηθεί με αυτή την μέθοδο. Η ανακάλυψη, που παρουσιάστηκε στο περιοδικό "Nature", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, ανατρέπει τις αρχικές εκτιμήσεις των επιστημόνων.

Όταν η Έρις (η οποία πήρε το όνομα της θεάς της φιλονικίας στην ελληνική μυθολογία) ανακαλύφθηκε το 2005, θεωρήθηκε πολύ μεγαλύτερη από τον Πλούτωνα, τον θεωρούμενο για πολλά χρόνια εξώτατο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, ο οποίος είχε ανακαλυφθεί το 1930.

Μάλιστα, η ανακάλυψή της -και η λανθασμένη εκτίμηση για το μέγεθός της- έπαιξε μεγάλο ρόλο που το 2006 η Διεθνής Αστρονομική Ένωση ''υποβάθμισε'' τον Πλούτωνα στην ''μικρή'' κατηγορία των νάνων-πλανητών (μαζί με τον μεγάλο αστεροειδή Δήμητρα και τα ουράνια σώματα Μακεμάκε και Χαουμέα), μία απόφαση που μέχρι σήμερα συναντά αντιδράσεις από αρκετούς αστρονόμους, αλλά και τον πολύ κόσμο.

Η νέα ακριβέστερη μέτρηση θα βοηθήσει τους επιστήμονες να καταλάβουν καλύτερα τη σύνθεση και την εξελικτική ιστορία της Έριδος, η οποία διαθέτει μια λευκή πολύ αντανακλαστική επιφάνεια, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα είναι καλυμμένη με ένα λεπτό στρώμα παγωμένου αζώτου. Η Έρις αντανακλά περίπου το 96% του προσπίπτοντος φωτός του Ήλιου (έναντι 60% που αντανακλά ο Πλούτων), γεγονός που την καθιστά, μαζί με τον παγωμένο δορυφόρο Εγκέλαδο του Κρόνου, ένα από τα πιο αντανακλαστικά σώματα στο ηλιακό μας σύστημα.

Η Έρις και ο Πλούτων βρίσκονται στη λεγόμενη ''Ζώνη Κούιπερ'', ένα δακτύλιο παγωμένων ουρανίων σωμάτων πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα. Η Έριδα είναι ακόμα πιο μακριά από τον Ήλιο σε σχέση με τον ''δίδυμό'' της, με συνέπεια να χρειάζεται 556 γήινα χρόνια για να κάνει μια πλήρη ελλειπτική περιφορά γύρω από τον Ήλιο, έναντι 248 ετών που χρειάζεται ο Πλούτων.

Η Έρις, που έχει σφαιρικό σχήμα, υπολογίστηκε ότι έχει διάμετρο 2.326 χιλιόμετρα (συν/πλην 12 χλμ), ενώ ο Πλούτων, για τον οποίο οι μέχρι τώρα υπολογισμοί είναι λιγότερο ακριβείς, εκτιμάται ότι έχει διάμετρο της τάξης των 2.300 έως 2.400 χιλιομέτρων. Η θερμοκρασία στην Έριδα δεν ξεπερνά τους μείον 238 βαθμούς Κελσίου, ενώ πιστεύεται ότι διαθέτει μια αραιή και περιστασιακή ατμόσφαιρά πλούσια σε μεθάνιο, αν και οι τελευταίες παρατηρήσεις δεν επιβεβαίωσαν την ύπαρξη τέτοιας ατμόσφαιρας.

Η Έρις, πέριξ της οποίας υπάρχει ένας μικρός δορυφόρος, η Δυσνομία, υπολογίστηκε ότι είναι κατά 27% βαρύτερη από τον Πλούτωνα, πράγμα που σημαίνει ότι, αφού και οι δύο έχουν ίδιο μέγεθος, είναι πολύ πυκνότερη από αυτόν (περίπου 2,5 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό έναντι 2 του Πλούτωνα και 5,5 της Γης). Η αυξημένη πυκνότητα σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα η Έρις είναι περισσότερο βραχώδης από τον Πλούτωνα, ο οποίος διαθέτει περισσότερο πάγο, όπως δήλωσε ένας από τους ερευνητές, ο Εμανουέλ Ζεάν του Ινστιτούτου Αστροφυσικής του πανεπιστημίου της Λιέγης στο Βέλγιο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

H πρώτη φωτογραφία της αθέατης πλευράς τη Σελήνης

2011-10-10T04:57:00.000+03:00

H πρώτη φωτογραφία της αθέατης πλευράς τη Σελήνης (7-10-1959)

Το διαστημικό σκάφος Luna 3 φωτογράφησε για πρώτη φορά την αθέατη πλευρά της Σελήνης, στις 7 Οκτωβρίου (σαν σήμερα) του 1959 από απόσταση 63.500 χιλιομέτρων. Το Luna 3 πήρε συνολικά 29 φωτογραφίες στις οποίες – παρότι ήταν χαμηλής ανάλυσης – διακρίνονταν τα περισσότερα βασικά χαρακτηριστικά.

Η παραπάνω εικόνα, είναι η πρώτη φωτογραφία που έστειλε το Luna 3, αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά το γεγονός ότι η αθέατη πλευρά της Σελήνης, ήταν πολύ διαφορετική από την ορατή πλευρά της. Τα τρία τέταρτα προς τα δεξιά του δίσκου είναι η αθέατη πλευρά. Το σκοτεινό σημείο στο πάνω δεξιά μέρος είναι η Mare Moscoviense, η σκοτεινή περιοχή κάτω αριστερά είναι η Mare Smythii. Ο μικρός σκοτεινός κύκλος στο κάτω δεξιά μέρος με τη λευκή κουκίδα στο κέντρο είναι ο κρατήρας Tsiolkovskiy και κεντρική κορυφή του.

Το διαστημικό σκάφος Luna 3

http://www.apocalypsejohn.com/

ΠΗΓΗ

Πανίσχυρη εκπομπή ακτίνων – γ στο Νεφέλωμα του Καρκίνου

2011-10-07T19:47:00.003+03:00

Εκπομπή ακτινών-γ, τρομερής ενεργειακής ισχύος, εντόπισαν αστροφυσικοί στο Νεφέλωμα του Καρκίνου. Η εκπομπή προέρχεται από ένα άστρο τύπου «πάλσαρ» και ξεπερνά οτιδήποτε έχει παρατηρηθεί έως τώρα, καταρρίπτωντας τις έως τώρα θεωρείες σχετικά με τις ενέργειες που είναι δυνατό να παράγουν τα πάλσαρ.

Οι απρόσμενοι παλμοί ακτίνων-γ, που είχαν ενέργεια πάνω από 100 δισεκατομμύρια ηλεκτρονιοβόλτ (100 GeV), δηλαδή 100 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη ενέργεια από το ορατό φως και 100 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τις ιατρικές ακτίνες Χ, ανιχνεύθηκαν από τη διάταξη τηλεσκοπίων Veritas στην Αριζόνα των ΗΠΑ. Υπάρχουν δε, ενδείξεις ότι η εκπεμπόμενη ενέργεια μπορεί να φτάνει έως και το επίπεδο τρισεκατομμυρίων ηλεκτρονιοβόλτ (TeV), δηλαδή στο ενεργειακό επίπεδο των συγκρούσεων σωματιδίων στο μεγάλο επιταχυντή του CERN.

Η σχετική ανακάλυψη παρουσιάστηκε από διεθνή ομάδα επιστημόνων, με επικεφαλής τον Νεπόμουκ Ότε του Ινστιτούτου Σωματιδιακής Φυσικής του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια.
Το πάλσαρ στο φωτογενές Νεφέλωμα του Καρκίνου είναι ένα ταχέως περιστρεφόμενο γύρω από τον άξονά του, πολύ πυκνό και μικρό άστρο νετρονίων. Αποτελεί το απομεινάρι της κατάρρευσης ενός υπερμεγέθους άστρου, σε απόσταση 6.500 ετών φωτός από τη Γη στον αστερισμό του Ταύρου, το οποίο εξερράγη ως σούπερ-νόβα με θεαματική έκρηξη το 1054 μ.Χ., δημιουργώντας έτσι το νεφέλωμα με το πάλσαρ-άστρο νετρονίων στο κέντρο του. Περιστρεφόμενο περίπου 30 φορές ανά δευτερόλεπτο, το πάλσαρ διαθέτει ένα ισχυρό, επίσης περιστρεφόμενο, μαγνητικό πεδίο, από όπου εκπέμπεται ακτινοβολία.
Μετά από πολυετείς μελέτες ειδικά στο πάλσαρ του Νεφελώματος του Καρκίνου, οι αστροφυσικοί είχαν καταλήξει ότι αυτό παράγει ενέργεια μέχρι 10 GeVπερίπου. Έτσι τώρα ξαφνιάστηκαν που οι νέοι υπολογισμοί δείχνουν πώς η παραγόμενη ενέργεια των ακτίνων-γ είναι τουλάχιστον δεκαπλάσια και φθάνει τα 100 GeV.

Σπούτνικ-1: Ο "πατέρας" όλων των διαστημικών προγραμμάτων

2011-10-04T21:03:00.004+03:00

Στις 4 Οκτωβρίου 1957 η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε τον Σπούτνικ – 1, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη, κερδίζοντας τον αγώνα δρόμου με τους Αμερικανούς, οι οποίοι είχαν ανακοινώσει την εκτόξευση ενός τεχνητού δορυφόρου το ίδιο έτος, διά στόματος μάλιστα του Προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.

Η εκτόξευση του Σπούτνικ-1 από το Τιουρατάμ του Καζακστάν, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και αποτέλεσε το έναυσμα για τον σχεδιασμό διαστημικών προγραμμάτων άλλων χωρών.
Η ιστορία του Σπούτνικ έχει τις ρίζες της στις 27 Μαΐου 1954, όταν ο σχεδιαστής και μηχανικός πυραύλων Σεργκέι Καραλιόφ πρότεινε στον τότε Υπουργό Αμυντικών Βιομηχανιών της ΕΣΣΔ Ντμίτρι Ουστίνοφ, το σχεδιασμό ενός διαστημικού προγράμματος, έχοντας κατά νου ότι οι σοβιετικοί επιστήμονες διέθεταν τη σχετική τεχνογνωσία την οποία είχαν κληρονομήσει από συναδέλφους τους που εγάζονταν για λογαριασμό της Ναζιστικής Γερμανίας.Ο Σπούτνικ - 1 είχε διάμετρο 1,17 μ. και ζύγιζε 84 κιλά. Η ταχύτητα με την οποία ταξίδευε στο διάστημα του έδινε τη δυνατότητα να εκτελεί μία πλήρη περιστροφή γύρω από τη Γη κάθε 96 λεπτά. Σκοπός του ρωσικού δορυφόρου ήταν η μελέτη του περιβάλλοντος έξω από την ατμόσφαιρα.
Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, ο δορυφόρος ήταν εξοπλισμένος με τα απαραίτητα αισθητήρια όργανα και εργαλεία για την καταγραφή των θερμοκρασιών στο εσωτερικό και στην επιφάνεια της σφαίρας. Παράλληλα, ήταν σε θέση να αποθηκεύει δεδομένα για την πυκνότητα της ανώτερης ατμόσφαιρας και της διάδοσης των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στην ιονόσφαιρα. Η μελέτη των μετρήσεων γινόταν με την αποκωδικοποίηση των «μπιπ» που εξέπεμπε ο δορυφόρος κάθε 0,3 δευτερόλεπτα.
Οι πομποί του Σπούτνικ-1 λειτούργησαν για τρεις βδομάδες, οπότε και άρχισαν να εξαντλούνται οι μπαταρίες του. Συνέχισε την τροχιά του γύρω από τη Γη για ακόμη 92 ημέρες και στις 3 Ιανουαρίου 1958 καθώς εισερχόταν στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας του πλανήτη μας, κάηκε.
Έως το «θάνατό» του, ο Σπούτνικ είχε πραγματοποιήσει 1.400 τροχιές γύρω από τη Γη, καλύπτοντας μια απόσταση 70 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.

Χτίζει «Ουράνιο Παλάτι»

2011-10-01T16:32:00.000+03:00

Η ΚΙΝΑ ΕΚΤΟΞΕΥΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ

Της ΟΛΓΑΣ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ - enet.gr

Το κινεζικό διαστημικό πρόγραμμα σημείωσε την περασμένη εβδομάδα κι άλλη επιτυχία, εκτοξεύοντας σε τροχιά το πρώτο τμήμα μελλοντικού διαστημικού σταθμού. Πέραν της τεχνολογίας, η κίνηση αποσκοπούσε στην επίδειξη των κινεζικών ικανοτήτων και σε στρατιωτικές εφαρμογές.

Η εκτόξευση μεταδόθηκε απ' ευθείας από το κινεζικό διαστημικό κοσμοδρόμιο και μάλιστα παρόντων του προέδρου Χ. Τζιντάο και αρκετών μελών του πολιτικού γραφείου. Αυτά υπογράμμισαν τη σημασία της επιτυχούς εκτόξευσης, με τη βοήθεια προωθητικού πυραύλου τύπου «Μακρά Πορεία 2F», του «Tiangong-1» («Ουράνιο Παλάτι»), πρώτου τμήματος διαστημικού σταθμού, που υπολογίζεται να λειτουργήσει μεταξύ 2020 και 2022. Το συγκεκριμένο τμήμα προορίζεται κυρίως για ελιγμούς προσέγγισης και για τον ερχόμενο Νοέμβριο έχει προγραμματιστεί η προσάρτηση του μη επανδρωμένου διαστημόπλοιου «Shenzou 8» στο «Ουράνιο Παλάτι».
Η εκτόξευση σηματοδοτεί την είσοδο του κινεζικού διαστημικού προγράμματος σε νέα φάση, που κρατά κάποια μυστικά, αλλά οπωσδήποτε θα περιλαμβάνει και επανδρωμένες αποστολές. Η χώρα έχει στείλει ήδη στο Διάστημα έξι «ταϊκο-ναύτες», όπως αποκαλούνται στα κινεζικά οι κοσμοναύτες, και όλοι επέστρεψαν σώοι. Επιπλέον, η κίνηση είχε σκοπό αφ' ενός να ενισχύσει την πίστη στις ικανότητες του έθνους, αφ' ετέρου να στείλει μήνυμα ισχύος στις γείτονες χώρες.
Στρατιωτικό πρόγραμμα
Οι διαστημικές δραστηριότητες της χώρας έχουν διττό χαρακτήρα, καθώς η συγκεκριμένη τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ειρηνικούς αλλά και για στρατιωτικούς σκοπούς. Εξάλλου, το κινεζικό διαστημικό πρόγραμμα υπάγεται στο «γενικό τομέα οπλισμού» του Απελευθερωτικού Στρατού.
Τα τελευταία χρόνια η Κίνα έχει εκτοξεύσει δορυφόρους για διάφορους σκοπούς. Ειδικοί προειδοποιούν πως σύντομα η χώρα θα είναι σε θέση να κατευθύνει μέσω δορυφόρων βαλλιστικούς πυραύλους. Αυτό θ' αποτελούσε σοβαρή απειλή για αμερικανικά αεροπλανοφόρα, καθώς η Κίνα θα μπορούσε κατ' αυτόν τον τρόπο να δυσκολέψει την πρόσβασή τους σε περιοχές στρατηγικής σημασίας, όπως τα Στενά της Ταϊβάν.
Ειδικοί διαστημικών θεμάτων προλέγουν μεγάλη επιτυχία στην εξέλιξη της Κίνας στο Διάστημα. Κατά τον Τσ. Βικ από το ινστιτούτο ερευνών Globalsecurity, «πρόκειται για έθνος που χαράσσει τη δική του πορεία και, μάλιστα, θέτοντας και δικούς του όρους».

(Πηγές: Ασοσιέτεντ Πρες, dpa, spiegel online)

Δομικοί λίθοι του DNA βρέθηκαν σε μετεωρίτες

2011-10-01T07:53:00.003+03:00

Επί 50 χρόνια τώρα οι επιστήμονες συζητούν το κατά πόσον τα συστατικά του DNA – το μόριο στο επίκεντρο όλης της ζωής πάνω στη Γη – μπορεί αυθόρμητα να σχηματιστεί στο διάστημα. Πάντα όμως οι απόψεις ότι ήρθαν τα συστατικά αυτά από ψηλά, γίνονταν δεκτές με σκεπτικισμό, καθώς πάντα υπήρχε πιθανότητα να είχαν μολυνθεί τα δείγματα από το DNA γήινων οργανισμών.

Μια νέα ανάλυση μιας δωδεκάδας μετεωριτών, που βρέθηκαν στην Ανταρκτική και αλλού, παρουσιάζει τις ισχυρότερες αποδείξεις μέχρι τώρα ότι η απάντηση στο ζήτημα αυτό είναι ναι.

Οι μετεωρίτες είναι διαστημικοί βράχοι που έχουν πέσει στο...
γήινο έδαφος, και η νέα έκθεση ενισχύει την αντίληψη ότι ο βαρύς βομβαρδισμός της πρώιμης Γης από μετεωρίτες μπορεί να έχει σπείρει τον πλανήτη μας με την βασική ουσία της ζωής.

Η νέα λοιπόν χημική ανάλυση σε 12 μετεωρίτες δείχνει να ενισχύει τη θεωρία ότι οι δομικοί λίθοι της ζωής έπεσαν στη Γη από τον ουρανό: οι ερευνητές ανίχνευσαν νουκλεοτίδια, τα μόρια από τα οποία συναρμολογείται η διπλή έλικα του DNA.

Η νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στo Proceedings of the National Academy of Sciences, μοιάζει τώρα να αποκλείει το ενδεχόμενο μόλυνσης: εκτός από τα νουκλεοτίδια που υπάρχουν και στη Γη, η έρευνα ανίχνευσε και άλλα μόρια, τα οποία έχουν παρόμοια με παρόμοια δομή, τα οποία όμως ουδέποτε έχουν ανακαλυφθεί στο έδαφος του πλανήτη.

«Αυτό είναι ένα επιχείρημα κατά της ιδέας ότι κάποιος φτερνίστηκε πάνω στους μετεωρίτες» σχολίασε o Michael Callahan, αστροβιολόγος της NASA και επικεφαλής της μελέτης.

Επιπλέον, οι ερευνητές έδειξαν με εργαστηριακά πειράματα ότι τα νουκλεοτίδια των μετεωριτών είναι δυνατό να προκύψουν αυθόρμητα από χημικές αντιδράσεις της αμμωνίας με το νερό και το υδροκυάνιο.

Με άλλα λόγια, τα νουκλεοτίδια που περιείχαν οι μετεωρίτες πρέπει να σχηματίστηκαν στο Διάστημα.

«Θα ήταν τρομερή σύμπτωση να παράγουν τα εργαστηριακά πειράματα τα ίδια πράγματα που βρήκαμε στους μετεωρίτες» σχολίασε o Michael Callahan.

Νουκλεοτίδια και άλλα βιομόρια ανιχνεύτηκαν στους 11 από τους 12 μετεωρίτες που εξετάστηκαν -οι περισσότεροι προέρχονταν από έρημες τοποθεσίες της Ανταρκτικής. Δείγματα χώματος και πάγου από τις περιοχές αυτές δεν βρέθηκαν να περιέχουν τα «εξωτικά» νουκλεοτίδια που περιείχαν οι διαστημικοί βράχοι.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν δύο από τους μετεωρίτες, με τις ονομασίες Murchison και Lonewolf Nunataks 94102, οι οποίοι περιείχαν νουκλεοτίδια που δεν είχαν ξαναδεί οι ερευνητές. Περιείχαν επίσης αδενίνη και γουανίνη, δύο από τα τέσσερα χημικά «γράμματα» στον κώδικα του DNA (τα δύο άλλα είναι η θυμίνη και η κυτοσίνη).

Η έρευνα δεν εξετάζει καθόλου τη θεωρία της πανσπερμίας, μια (όχι και τόσο τρελή) θεωρία, σύμφωνα με την οποία οι πρώτοι οργανισμοί στη Γη προήλθαν από κομήτες και μετεωρίτες.

Δείχνει όμως να ενισχύει τη θεωρία ότι η πρώτη ζωή στη Γη σχηματίστηκε με εξωγήινους δομικούς λίθους.

Όπως γράφουν οι ερευνητές, «οι μετεωρίτες ενδέχεται να χρησίμευσαν ως το μοριακό κιτ που προσέφερε τα απαραίτητα συστατικά για την προέλευση της ζωής στη Γη, πιθανώς και αλλού».

από tovima, washingtonpost, www.physics4u

Κρύβει ωκεανό και ο Πλούτωνας;

2011-09-19T16:28:00.002+03:00

Επιστήμονες θεωρούν πολύ πιθανή την παρουσία νερού σε υγρή μορφή στο εσωτερικό του

Κάτω από την παγωμένη επιφάνεια του Πλούτωνα, βαθιά στο εσωτερικό του, ίσως κρύβεται ένας ωκεανός

Μετά τους παγωμένους δορυφόρους του Δία και του Κρόνου (την Ευρώπη και τον Εγκέλαδο) η επιστημονική κοινότητα υποψιάζεται ότι και στον μακρινό και παγωμένο Πλούτωνα υπάρχει νερό σε υγρή μορφή στο υπέδαφος. Αμερικανοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι είναι πολύ πιθανό ο Πλούτωνας να κρύβει ένα ωκεανό και άρα και κάποιες μορφές ζωής.
Ο πυρήνας «καταλύτης»
Η θερμοκρασία στην επιφάνεια του Πλούτωνα κινείται σε επίπεδα των -230 βαθμών Κελσίου αλλά τα τελευταία χρόνια ορισμένοι ειδικοί έχουν διατυπώσει την άποψη ενδέχεται στο εσωτερικό του να υπάρχει αρκετή θερμότητα που να διατηρεί νερό σε υγρή μορφή.
Επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια υποστηρίζουν ότι πράγματι στο εσωτερικό του Πλούτωνα οι συνθήκες που επικρατούν είναι τέτοιες που αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες να υπάρχει ένας «υπόγειος» ωκεανός.
Σύμφωνα με τους ερευνητές η ύπαρξη ενός ωκεανού στον Πλούτωνα εξαρτάται από τις συγκεντρώσεις ραδιενεργού καλίου στον πυρήνα του σε συνδυασμό με την ποσότητα του πάγου που περιβάλλει τον πυρήνα.
Οι παρατηρήσεις που έχουν γίνει στον Πλούτωνα δείχνουν ότι ο πετρώδης πυρήνας του αποτελεί το 40% του συνολικού του όγκου. Αν οι συγκεντρώσεις καλίου στον πυρήνα είναι σε επίπεδα 75 μερών ανά δισεκατομμύριο η αποσύνθεσή του θα μπορούσε να παράγει θερμότητα ικανή να λιώσει τον εσωτερικό πάγο που είναι ένα μείγμα νερού και αζώτου.
«Ο πυρήνας του Πλούτωνα περιέχει αυτή την ποσότητα καλίου ίσως και μεγαλύτερη. Στον πυρήνα της Γης οι συγκεντρώσειςά καλίου είναι δέκα φορές πιο μικρές από εκείνες στον Πλούτωνα αλλά βέβαια η Γη είναι πολύ πιο κοντά στον Ήλιο γεγονός που ίσως έπαιξε ρόλο στο να μην παραχθεί τόσο κάλιο» δηλώνει ο Ουίλιαμ Μακ Κίνον του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Μιζούρι που δεν είναι μέλος της ερευνητικής ομάδας.
Οι προϋποθέσεις για τη συντήρηση ωκεανού
Η παρουσία μιας πηγής θερμότητας δεν είναι ικανή από μόνη της για να δημιουργήσει και πολύ περισσότερο να συντηρήσει σε μόνιμη βάση έναν ωκεανό. Η θερμότητα από τον πυρήνα θα μεταδοθεί στον πάγο που τον περιβάλλει. Αν όμως οι πάγοι θερμανθούν με πολύ γρήγορο ρυθμό τότε η θερμότητα θα «ξεφύγει» και θα απελευθερωθεί προς το διάστημα πριν τελικά προλάβουν να λιώσουν οι πάγοι.
Για δημιουργηθεί και κυρίως για να διατηρηθεί ένας ωκεανός θα πρέπει η θερμότητα να λειτουργεί με τρόπο ανάλογο ώστε τα κατώτερα στρώματα του εσωτερικού πάγου να λιώνουν μεν αλλά σε πολύ αργό ρυθμό ώστε τα ανώτερα στρώματά του να δημιουργούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις (ένα είδος μόνωσης) για να συντηρείται η παρουσία του νερού σε υγρή μορφή.
Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι αυτή η γεωλογική διεργασία λαμβάνει χώρα στον Πλούτωνα οι ερευνητές υπολόγισαν ότι στο υπέδαφος του Πλούτωνα υπάρχει ένα στρώμα πάγου βάθους 165 χιλιομέτρων και κάτω από αυτό ένας ωκεανός με βάθος επίσης 165 χιλιομέτρων.
Παρατηρήσεις και μετρήσεις ακρίβειας του σχήματος του Πλούτωνα θα δώσουν πιο καθαρές απαντήσεις για το αν τελικά υπάρχει «υπόγειος» ωκεανός σε αυτόν. Όμως με τα υπάρχοντα τεχνικά μέσα αυτό δεν είναι δυνατόν και έτσι θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι το 2015 για να μάθουμε την αλήθεια όταν θα φτάσει εκεί το εξερευνητικό σκάφος New Horizon της NASA.

ΤΟ ΒΗΜΑ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΔΩ:

Ταξίδια σε αστεροειδείς με νέο σκάφος της NASA

2011-09-16T09:23:00.002+03:00

Ακόμη και στον Άρη θα μπορεί να ταξιδεύει ο άνθρωπος σε λίγες δεκαετίες, σύμφωνα με τα σχέδιά της NASA για ένα νέο, κολοσσιαίων διαστάσεων πύραυλο. Όπως ανακοίνωσε ο επικεφαλής της αμερικανικής υπηρεσίας, το Space Launch System (SLS) είναι ο ισχυρότερος πύραυλος από την εποχή του Saturn V, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε στο πρόγραμμα αποστολών Apollo, τη δεκαετία του 1960.

«Ο πρόεδρος Ομπάμα μας προκάλεσε να είμαστε τολμηροί και να κάνουμε μεγάλα όνειρα και αυτό ακριβώς κάνουμε στη NASA», δήλωσε ο Τσαρλς Μπόλντεν, μόλις δύο μήνες μετά από τον τερματισμό του τριακονταετούς προγράμματος διαστημικών λεωφορείων. «Παρότι είμαι υπερήφανος που πέταξα με το διαστημικό λεωφορείο, οι εξερευνητές του μέλλοντος θα ονειρεύονται τώρα να περπατήσουν μια μέρα στον Aρη», πρόσθεσε.

Ο πύραυλος υγρών καυσίμων, που σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιηθεί σε επανδρωμένες αποστολές σε συνδυασμό με το διαστημικό σκάφος Orion, αναμένεται να πραγματοποιήσει την πρώτη δοκιμαστική του πτήση το 2017, ενώ εκτιμάται ότι θα στοιχίσει περί τα 35 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι πρώτες επανδρωμένες πτήσεις προγραμματίζονται για το 2021 και ο πύραυλος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για αποστολή σε αστεροειδή το 2025.

Παρότι δανείζεται πολλά στοιχεία από τα διαστημικά λεωφορεία, σύμφωνα με τη NASA, θα είναι πολύ ισχυρότερος και θα μπορεί σε πρώτη φάση να μεταφέρει στα βάθη του διαστήματος φορτία βάρους 77-100 τόνων, όταν σήμερα, ο μεγαλύτερος πύραυλος για μη επανδρωμένες αποστολές μεταφέρει έως 25 τόνους. Επιπλέον, θα διαθέτει πέντε κινητήρες, ενώ το επαναχρησιμοποιήσιμο τροχιακό όχημα του διαστημικού λεωφορείου είχε τρεις.

Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ Σκοτ Χάμπαρντ, πρώην στέλεχος της NASA, ο οποίος μετείχε στην επιτροπή που διερεύνησε τα αίτια της τραγωδίας του Columbia, το 2003, έκανε λόγο για «επιστροφή στο μέλλον χάρη σε μια αξιόπιστη τεχνολογία υγρών καυσίμων», εκτιμώντας παράλληλα πως οι τεράστιες διαστάσεις του SLS συνεπάγονται ότι η αμερικανική υπηρεσία δεν θα μπορεί να κατασκευάζει και να εκτοξεύει συχνά τέτοια σκάφη.

Ανακαλύφθηκαν 50 εξωπλανήτες ♦ 16 με συνθήκες ζωής σαν της Γης

2011-09-13T17:40:00.002+03:00

Ευρωπαίοι αστρονόμοι ανακάλυψαν 50 άγνωστους έως τώρα πλανήτες εκτός του ηλιακού μας συστήματος. Ανάμεσά τους, υπάρχουν 16 εξωπλανήτες που εμπίπτουν στην κατηγορία της «σούπερ-Γης», δηλαδή έχουν μάζα μεγαλύτερη από του πλανήτη μας αλλά μικρότερη του Δία. Μία μάλιστα «σούπερ-Γη», σε απόσταση περίπου 35 ετών φωτός, στην κατεύθυνση του Αστερισμού του Ιστίου, βρίσκεται στην λεγόμενη «κατοικήσιμη ζώνη» του άστρου της, δηλαδή σε μια περιοχή που πληροί τις προϋποθέσεις φιλοξενίας ζωής.

Είναι η δεύτερη φορά, μετά την πρώτη το 2007 (πλανήτης Gliese 581 d), που οι αστρονόμοι ανακαλύπτουν έναν εξωπλανήτη σε μια δυνητικά κατοικήσιμη ζώνη (ούτε πολύ ζεστή, ούτε πολύ κρύα), δηλαδή στη σωστή απόσταση από το άστρο του, ώστε να καθίσταται εφικτή η ανάπτυξη ζωής σε αυτόν - τουλάχιστον όπως την ξέρουμε στη Γη.
Η ανακάλυψη των εξωπλανητών έγινε με το όργανο (φασματογράφο) Harps, που βρίσκεται στο διαμέτρου 3,6 μ. τηλεσκόπιο «Λα Σίλα» του Ευρωπαϊκού Νοτίου Παρατηρητηρίου στη Χιλή, από ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον δρα Μισέλ Μαγιόρ του πανεπιστημίου της Γενεύης, ο οποίος είχε ανακαλύψει τον πρώτο εξωπλανήτη το 1995.

Η ανακάλυψη παρουσιάστηκε σε συνέδριο στις ΗΠΑ με θέμα «Ακραία ηλιακά συστήματα» και επίσης πρόκειται να δημοσιευτεί στο περιοδικό αστρονομίας και αστροφυσικής Astronomy and Astrophysics, σύμφωνα με το BBC, τη βρετανική Guardian και το Science.
Οι 50 νέοι εξωπλανήτες κινούνται σε τροχιές γύρω από άστρα που μοιάζουν πολύ με τον Ήλιο μας. Πέντε από αυτούς έχουν μάζες το πολύ πενταπλάσιες σε σχέση με την μάζα της Γης. Οι πλανήτες αυτοί θα αποτελέσουν στόχους προτεραιότητας στο μέλλον για τα διαστημικά τηλεσκόπια, που θα αναζητήσουν ίχνη ζωής στις ατμόσφαιρές τους (π.χ. την χημική «υπογραφή» του οξυγόνου).

Η πιο όμοια στον πλανήτη μας «σούπερ-Γη», με την κωδική ονομασία HD 85512 b, εκτιμάται ότι έχει μάζα μόνο 3,6 φορές μεγαλύτερη από τη Γη και βρίσκεται στο άκρο μιας κατοικήσιμης ζώνης (τέτοια θεωρείται μια σχετικά στενή περιοχή γύρω από ένα άστρο, όπου μπορεί να υπάρξει υγρό νερό στην επιφάνεια του πλανήτη, το οποίο θεωρείται ζωτικό για την ύπαρξη ζωής).
«Σούπερ-Γη» καλείται ένας εξωπλανήτης αν έχει μάζα μέχρι δέκα φορές μεγαλύτερη από αυτή της Γης. Εκτιμάται ότι ο συγκεκριμένος εξωπλανήτης έχει βαρύτητα 1,4 φορές μεγαλύτερη της αντίστοιχης γήινης, θερμοκρασίες από 30 έως 50 βαθμούς Κελσίου και μεγάλη υγρασία, με συνέπεια η ατμόσφαιρά του να είναι μάλλον πνιγηρή.
«Δεν εννοούμε ότι αυτός ο πλανήτης θα είναι κατοικήσιμος για εμάς τους ανθρώπους», διευκρίνισε η αστρονόμος Λίζα Καλτενέγκερ του γερμανικού Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ, η οποία δεν απέκλεισε όμως ότι άλλες μικρότερες μορφές ζωής θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκεί. Το έτος στον πλανήτη αυτό διαρκεί δύο γήινους μήνες και ο Ήλιος του είναι περίπου 1.000 βαθμούς Κελσίου ψυχρότερος από το δικό μας ήλιο. Οι αστρονόμοι επίσης έκαναν νέους υπολογισμούς σχετικά με την πιθανότητα ένα άστρο όπως ο Ήλιος μας να διαθέτει γύρω του στερεούς μικρομεσαίους πλανήτες όπως η Γη, σε αντίθεση με αέριους γίγαντες όπως ο Δίας. Οι επιστήμονες κατέληξαν στην εκτίμηση ότι περίπου το 40% αυτών των άστρων έχουν σε τροχιά γύρω τους τουλάχιστον ένα πλανήτη με μάζα μικρότερη από αυτή του Κρόνου. Με άλλα λόγια, πιστεύουν ότι στο γαλαξία μας αφθονούν οι μικροί βραχώδεις πλανήτες που μοιάζουν με τη Γη.
Μέχρι τώρα οι αστρονόμοι είχαν ανακαλύψει 564 επιβεβαιωμένους εξωπλανήτες, ενώ άλλοι 1.780 περίπου, που έχουν εντοπιστεί από το διαστημικό τηλεσκόπιο «Κέπλερ» (εκτοξεύτηκε τον Μάρτιο του 2009),αναμένουν την επιβεβαίωσή τους.

Βροχή μετεωριτών έφερε στη γη τα πολύτιμα μέταλλα

2011-09-12T17:25:00.003+03:00

Μία βροχή μετεωριτών έφερε στη γη, 200 εκατ. χρόνια μετά τη δημιουργία της, τα πολύτιμα μέταλλα, όπως το χρυσό και την πλατίνα, σύμφωνα με μία νέα μελέτη ομάδας βρετανών ερευνητών με επικεφαλής τον Ματίας Γουίλμπολντ της Σχολής Γεωεπιστημών του πανεπιστημίου του Μπρίστολ.

Οι ερευνητές, μελετώντας πετρώματα της Γροιλανδίας ηλικίας σχεδόν 3,8 δις ετών, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα σημερινά αποθέματα πολύτιμων μετάλλων τα οποία βρίσκονται στην επιφάνεια της γης έχουν εξωγήινη προέλευση, καθώς μεταφέρθηκαν στον πλανήτη μας με μία βροχή μετεωριτών.
Κατά τη διάρκεια της διαμόρφωσης της γης, ο λιωμένος σίδηρος, λόγω υψηλών θερμοκρασιών από τις σφοδρές συγκρούσεις του πλανήτη με άλλα ουράνια σώματα, βυθίστηκε στο κέντρο του πλανήτη παρασύροντας όλα τα μέταλλα και δημιουργώντας τον πυρήνα του. Τα περισσότερα πολύτιμα μέταλλα, που βρισκόντουσαν στην επιφάνεια και είχαν δημιουργηθεί στη πρώτη φάση του ηλιακού μας συστήματος, μεταφέρθηκαν με αυτή τη διαδικασία βαθιά στο υπέδαφος.
Ενδεικτικό των ποσοτήτων των πολύτιμων μετάλλων που θάφτηκαν για πάντα στο κέντρο της γης με αυτή τη διαδικασία είναι πως οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αν μπορούσαμε να φέρουμε στην επιφάνεια αυτά τα πολύτιμα μέταλλα του πυρήνα, τότε θα μπορούσαμε να καλύψουμε όλη την επιφάνεια της γης με ένα στρώμα πάχους τεσσάρων μέτρων.
Ωστόσο πολύτιμα μέταλλα συνεχίζουν και βρίσκονται στα ανώτερα γεωλογικά στρώματα και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες από τις αναμενόμενες. Αυτό το φαινόμενο, σύμφωνα πάντα με τους ερευνητές, αποδίδεται σε μία βροχή μετεωριτών, η οποία σημειώθηκε μετά το σχηματισμό του πυρήνα της γης και ενώ είχε σταθεροποιηθεί ο φλοιός του πλανήτη.
Στη συνέχεια και σταδιακά, οι μετεωρίτες με τα πολύτιμα μέταλλα ενσωματώθηκαν στον μανδύα του πλανήτη. «Η έρευνά μας δείχνει ότι τα περισσότερα πολύτιμα μέταλλα στα οποία βασίζονται οι οικονομίες μας και πολλές ζωτικές βιομηχανικές διαδικασίες, προστέθηκαν στον πλανήτη μας από τυχερή σύμπτωση, όταν η Γη χτυπήθηκε από περίπου 20 δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων τόνους υλικού αστεροειδών», δήλωσε ο Γουίλμπορντ, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις στον επιστημονικό κόσμο με τα αμφιλεγόμενα συμπεράσματά της έρευνάς του.
Οι ερευνητές εξετάζοντας τη γεωχημική ισοτοπική ανάλυσή των πετρωμάτων της Γροιλανδίας, που αποτελούν και τα αρχαιότερα εκτεθειμένα πετρώματα στον κόσμο, ανακάλυψαν πως περιέχουν σε πολύ μεγαλύτερη ποσότητα από τα νεότερα πετρώματα ένα πολύ σπάνιο και πολύτιμο στοιχείο, το βολφράμιο-182. Οι ερευνητές συμπέραναν πως αυτό το φαινόμενο οφείλεται σε μία βροχή μετεωριτών με πολύτιμους λίθους, η οποία μετέβαλε και την αναλογία των ισοτόπων του συγκεκριμένου στοιχείου.
πηγη:tvxs.gr

Σουπερνόβα στη... γειτονιά μας

2011-09-11T08:22:00.000+03:00

Το φαντασμαγορικό κοσμικό φαινόμενο εξελίσσεται σε απόσταση μόλις 21 εκατ. ετών φωτός από τη Γη. Είναι ήδη ορατό στον αστερισμό της Μεγάλης Αρκτου και θα φτάσει στην κορύφωσή του σήμερα ή αύριο.Ραντεβού στη Μεγάλη Αρκτο με το πιο φαντασμαγορικό και βίαιο φαινόμενο του Σύμπαντος, τον θάνατο ενός αστεριού με υπερκαινοφανή έκρηξη (supernova), έχουν δώσει γι΄ αυτό το τριήμερο χιλιάδες αστρονόμοι και......
ερασιτέχνες παρατηρητές, αφού Αμερικανοί ερευνητές εντόπισαν την πρώτη τέτοια έκρηξη εδώ και 25 χρόνια, και μάλιστα σε κοντινή απόσταση από τη Γη.

Η υπερκαινοφανής αυτή έκρηξη με την ονομασία PTF 11kly έχει ήδη ξεκινήσει να εξελίσσεται στον γαλαξία του Ανεμόμυλου (Pinweel), είναι ήδη ορατή στον αστερισμό της Μεγάλης Αρκτου και θα φτάσει στην κορύφωσή της σήμερα ή αύριο. Το γεγονός ότι λαμβάνει χώρα σε μια απόσταση μόλις 21 εκατομμυρίων ετών φωτός μακριά μας την καθιστά ως την υπερκαινοφανή έκρηξη που θα παρατηρηθεί και θα εξεταστεί περισσότερο και πιο ενδελεχώς από κάθε άλλη στην ανθρώπινη ιστορία! Φυσικά εξαιτίας της λαμπρότητάς της θα είναι ορατή και με ένα απλό ζευγάρι κιάλια ή με ένα μικρό ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο και θα ξεχωρίζει αφού θα λάμπει με ένα χρώμα λευκό προς το μπλε. Υπεύθυνη για την παρατήρηση είναι μια ομάδα αστρονόμων του Εθνικού Εργαστηρίου Λόρενς Μπέρκλεϊ και του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας.

Οι άνθρωποι του ερευνητή Πίτερ Νιούτζεντ κατάφεραν να παρατηρήσουν τις πρώτες στιγμές της κοσμικής έκρηξης και να αναγνωρίσουν ότι αυτό που παρακολουθούν με το ειδικό τηλεσκόπιο του Παρατηρητηρίου Παλόμαρ κοντά στο Σαν Ντιέγκο, είναι μια υπερκαινοφανής έκρηξη σε εξέλιξη! Μετά την ανακοίνωσή τους ολοένα και περισσότερα τηλεσκόπια άρχισαν να στρέφονται προς την περιοχή της Μεγάλης Αρκτου (αριστερά και πάνω από τα τελευταία αστέρια της "λαβής").

Μεταξύ αυτών είναι και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble, το οποίο αναμένεται να καταγράψει με τα εξαιρετικά εξελιγμένα όργανά του κάθε στιγμή της έκρηξης.

Αρχικά ο βίαιος θάνατος του λευκού αυτού νάνου εντοπίστηκε στις 24 Αυγούστου και ανακοινώθηκε μόλις πριν από δύο ημέρες, ενώ μέσα σε μια μόλις ημέρα άρχισε να λάμπει 20 φορές περισσότερο. Σύμφωνα με τον Νιούτζεντ: "Υπάρχουν δισεκατομμύρια άστρα σε έναν γαλαξία. Αυτό το supernova θα λάμπει πιο δυνατά από όλα αυτό το Σαββατοκύριακο".

Αξίζει να σημειωθεί ότι παρόμοιες εκρήξεις έχουν σημειωθεί στον γαλαξία του Ανεμόμυλου άλλες τρεις φορές (1905, 1951 και 1970) στην πρόσφατη ιστορία, όμως κάτι τέτοιο έχει να συμβεί στον γαλαξία μας από το 1572!

Το φαινόμενο
Γιγάντιες θερμοπυρηνικές βόμβες

Η υπερκαινοφανής έκρηξη που εντοπίστηκε στη Μεγάλη Αρκτο, είναι μια supernova τύπου Ia. Οι εν λόγω σουπερνόβα παρατηρούνται όταν η μάζα ενός λευκού νάνου (που είναι το υπόλειμμα του πυρήνα ενός αστέρα μετά τον θάνατό του), ο οποίος αποτελείται από άνθρακα και οξυγόνο αυξάνεται και γίνεται 1,38 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ηλιου (όριο Chan-drasekhar). Οι εκρήξεις αυτές μπορούν να θεωρηθούν ως οι μεγαλύτερες θερμοπυρηνικές βόμβες της φύσης και γι' αυτό δεν αφήνουν κάποιο άλλο κοσμικό σώμα πίσω τους, δηλαδή ούτε κάποιο αστέρι νετρονίων ούτε κάποια μαύρη τρύπα.

http://xenes-glosses.blogspot.com

http://ksipnistere.blogspot.com/2011/09/blog-post_4248.html

Βρήκαν άστρο που δεν θα έπρεπε να υπάρχει

2011-09-10T23:06:00.002+03:00

Αστέρι με σύσταση που θεωρητικά δεν υπάρχει στο γαλαξία ανακάλυψαν ερευνητές του Αστεροσκοπείου του Παρισιού.

Μια ομάδα ευρωπαίων αστρονόμων ανακάλυψαν για πρώτη φορά ένα άστρο στο γαλαξία που θεωρητικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει, επειδή αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από υδρογόνο και ήλιο
Η ασυνήθιστη αυτή σύστασή του το τοποθετεί στην "απαγορευμένη ζώνη", με βάση τουλάχιστον όσα είναι γνωστά για το σχηματισμό των άστρων, αλλά τα οποία ίσως θα έπρεπε να αναθεωρηθούν πλέον.
Η ανακάλυψη, με επικεφαλής την Ελιζαμπέτα Καφό του Αστεροσκοπείου του Παρισιού και του Κέντρου Αστρονομίας του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, που παρουσιάστηκε στο περιοδικό "Nature", έγινε με τη
βοήθεια του Πολύ Μεγάλου Τηλεσκοπίου του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου στην Χιλή.
Στον αστερισμό του Λέοντα
Το πολύ αχνό άστρο βρίσκεται στον αστερισμό του Λέοντα και, σύμφωνα με τις έως τώρα μετρήσεις, διαθέτει την μικρότερη ποσότητα χημικών στοιχείων βαρύτερων από το ήλιο (δηλαδή μετάλλων) από οποιοδήποτε άλλο άστρο έχει μελετηθεί μέχρι σήμερα.
Η αναλογία μετάλλων στο εσωτερικό του είναι τουλάχιστον 20.000 φορές μικρότερη σε σχέση με αυτήν του ήλιου μας.
Η μάζα του είναι μικρότερη από του δικού μας ήλιου και η ηλικία του υπολογίζεται να είναι πάνω από 13 δισεκατομμύρια χρόνια, είναι δηλαδή πολύ παλαιό.
Κόντρα στην κατεστημένη θεωρία
Σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία, άστρα σαν αυτό, με τόσο μικρή μάζα και τόσα λίγα μέταλλα, δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν στο σύμπαν, επειδή τα νέφη υλικών από όπου αυτά τα άστρα θα σχηματίζονταν, θεωρείται ότι εξαρχής ποτέ δεν θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν και να δημιουργήσουν ένα άστρο.
Οι αστροφυσικοί πιστεύουν ότι τα ελαφρύτερα χημικά στοιχεία, το υδρογόνο και το ήλιο, δημιουργήθηκαν λίγο μετά την αρχική "Μεγάλη Έκρηξη" (Μπιγκ Μπανγκ) της δημιουργίας, μαζί με λίγο λίθιο, ενώ όλα τα άλλα βαρύτερα στοιχεία σχηματίστηκαν αργότερα στο εσωτερικό των άστρων. Η κυρίαρχη θεωρία της κοσμολογίας προβλέπει -και οι παρατηρήσεις επιβεβαιώνουν- ότι η μάζα της πρωταρχικής ύλης αποτελείτο κατά 75% από υδρογόνο, 25% ήλιο και ελάχιστο λίθιο.
Οι περιοδικές εκρήξεις σούπερ-νόβα διασπείρουν σταδιακά αυτά τα βαρύτερα αστρικά υλικά σε όλο το σύμπαν. Τα νεότερα άστρα που συνεχώς δημιουργούνται, αξιοποιούν αυτά τα διάσπαρτα βαριά χημικά στοιχεία και έχουν έτσι μεγαλύτερη αναλογία μετάλλων στη σύστασή τους σε σχέση με τα παλαιότερα άστρα. Όσο πιο αρχαίο είναι ένα άστρο, τόσο "φτωχότερο" είναι σε μέταλλα. Έτσι, το αχνό άστρο που μόλις μελετήθηκε και είναι το πιο "λειψό" σε βαριά στοιχεία, δεν αποκλείεται να είναι ένα από τα πιο «γέρικα» άστρα στο σύμπαν.
Μυστήριο η απουσία λιθίου
Ένα άλλο περίεργο είναι όμως ότι το συγκεκριμένο ελαφρύ άστρο δεν διαθέτει σχεδόν καθόλου λίθιο, ενώ σε ένα αρχαίο άστρο, με σύνθεση παρόμοια με αυτή του σύμπαντος λίγο μετά το "Μπιγκ Μπανγκ", θα έπρεπε να υπάρχει μεγαλύτερη ποσότητα.
Αποτελεί συνεπώς μυστήριο τι απέγινε το λίθιο. Οι επιστήμονες δεν αποκλείουν να βρουν και άλλα τέτοια παράξενα άστρα και ήδη σχεδιάζουν τις μελλοντικές έρευνές τους.
Εξάλλου, αστρονόμοι του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν στις ΗΠΑ, με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου ακτίνων-Χ "Τσάντρα" της NASA, ανακάλυψαν το πρώτο ζευγάρι τεράστιων μαύρων τρυπών σε ένα σπειροειδή γαλαξία όμοιο με τον δικό μας, σε απόσταση περίπου 160 εκατ. ετών, γεγονός που καθιστά αυτό το "δίδυμο" το πιο κοντινό στη Γη που έχει ποτέ βρεθεί.
Οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες βρίσκονται κοντά στο κέντρο του γαλαξία NGC 3393 και απέχουν μεταξύ τους μόνο 490 έτη φωτός.
Είναι πιθανώς τα απομεινάρια της συγχώνευσης δύο γαλαξιών με άνισες μάζες, πριν από περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια.
Η ανακάλυψη, που παρουσιάστηκε κι αυτή στο περιοδικό "Nature", δείχνει ότι και οι δύο μαύρες τρύπες συνεχίζουν να γιγαντώνονται, παρόλο που ήδη κάθε μια από αυτές έχει μάζα τουλάχιστον ένα εκατομμύρια φορές όσο ο ήλιος μας. Οι ίδιες οι μαύρες τρύπες εκτιμάται ότι θα συγχωνευθούν μεταξύ τους σε περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια
news247.gr
cretalive

Λύθηκε το μυστήριο της εξαφάνισης των ηλιακών κηλίδων;

2011-09-10T09:36:00.003+03:00

Τρεις κορυφαίοι ειδικοί στα θέματα του ήλιου πιστεύουν ότι επιτέλους έλυσαν το μυστήριο πίσω από την εξαφάνιση των ηλιακών κηλίδων, η οποία μερικές φορές μάλιστα κρατάει περισσότερο από το συνηθισμένο, ένα φαινόμενο που προβληματίζει τους αστροφυσικούς για πάνω από δύο αιώνες.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ηλιακό φυσικό Πιτ Μάρτενς του πολιτειακού πανεπιστημίου της Μοντάνα, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ και το “Science”, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ηλιακές κηλίδες εξαφανίζονται, όταν συνδυάζονται ασυνήθιστα ασθενή μαγνητικά πεδία στον ήλιο με μια γενικότερη μειωμένη ηλιακή δραστηριότητα.

Οι κηλίδες είχαν εξαφανιστεί από το 2008 έως το 2010, αλλά τελευταία ο ήλιος «ξύπνησε» ξανά. Αν και ο ήλιος περνάει από διαδοχικές φάσεις (κύκλους) 11ετούς εναλλασσόμενης έντονης και χαμηλής δραστηριότητας, οι κηλίδες σπάνια εξαφανίζονται για μεγάλες περιόδους, όπως συνέβη πρόσφατα. Όσο πιο έντονη φάση δραστηριότητας περνάει ο ήλιος (ηλιακό μέγιστο), τόσο αυξάνονται οι κηλίδες στην επιφάνειά του και μαζί τους οι εκρήξεις δισεκατομμυρίων τόνων καυτού πλάσματος που μπορεί να πλήξουν τον πλανήτη μας. Αντίθετα, στη φάση της μεγαλύτερης ηρεμίας (ηλιακό ελάχιστο), οι κηλίδες και οι ηλιακές καταιγίδες είναι σπάνιες.

Στον τελευταίο όμως τέτοιο ηλιακό κύκλο, παρατηρήθηκε μεγαλύτερη του συνηθισμένου διάρκεια της φάσης «νηνεμίας» (780 μέρες στη διάρκεια των ετών 2008-2010), με συνέπεια η περίοδος χωρίς κηλίδες να κρατήσει υπερδιπλάσιο χρόνο σε σχέση με τους προηγούμενους κύκλους (περίπου 300 μέρες), πράγμα που προβλημάτισε τους επιστήμονες, οι οποίοι πασχίζουν να καταλάβουν γιατί ο ήλιος έμεινε για τόσο καιρό ήσυχος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά μετά το 1913.

Οι τρεις αμερικανοί επιστήμονες χρησιμοποίησαν στοιχεία από διαστημικά τηλεσκόπια για να συλλέξουν μια πληθώρα δεδομένων σχετικά με τις κηλίδες, τις ηλιακές εκλάμψεις και καταιγίδες και τις μεταβολές των μαγνητικών πεδίων στο βόρειο και στο νότιο πόλο του ήλιου. Οι ποταμοί πλάσματος ρέουν από τον ισημερινό του ήλιου προς τους πόλους του, όπου βυθίζονται, για να επιστρέψουν και πάλι στον ισημερινό του. Αυτός ο αέναος κύκλος, με ταχύτητα περίπου 65 χιλιομέτρων την ώρα, διαρκεί γύρω στα 11 χρόνια. Όμως οι επιστήμονες ανακάλυψαν -μέσα από προσομοιώσεις σε ηλεκτρονικό υπολογιστή- ότι τα ρεύματα του ηλιακού πλάσματος μπορούν να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν τη ροή τους, όπως μια κυλιόμενη σκάλα που δυσλειτουργεί, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένη εξαφάνιση των κηλίδων.

Οι ερευνητές ελπίζουν ότι η δυνατότητα καλύτερης πρόβλεψης των περιόδων ακραίας «ησυχίας» στον ήλιο (το επόμενο ηλιακό ναδίρ αναμένεται το 2019), που οδηγεί σε εξαφάνιση των ηλιακών κηλίδων, θα βοηθήσει στην καλύτερη προστασία των γήινων συστημάτων επικοινωνιών, αλλάζοντας τις τροχιές των δορυφόρων ή κλείνοντας περιστασιακά ορισμένα άλλα ευαίσθητα ηλεκτρονικά συστήματα.
Πηγή: www.skai.gr
http://kosmos-theotherside.blogspot.com/

Συντάκτης: Λευτέρης Ρήγας, Δημοσίευση: 19/07/2011

Έκρηξη σουπερνόβα ορατή από τη Γη

2011-09-10T09:30:00.001+03:00

Από τις 9 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου

Οι αστρονόμοι εντόπισαν μια σπάνια σε μέγεθος έκρηξη σουπερνόβα, σε απόσταση μόλις 21 εκατ. ετών φωτός από τη Γη. Η έκρηξη, η πιο κοντινή και πιο ορατή από τον πλανήτη μας σουπερνόβα εδώ και 25 χρόνια, κάθε λεπτό γίνεται πιο φωτεινή, τόσο, που θα είναι ορατή από τον πλανήτη μας ακόμη και με κιάλια. Για πολλούς ανθρώπους θα είναι πιθανότατα η μοναδική ευκαιρία στη ζωή τους να δουν με γυμνά μάτια μια έκρηξη σουπερνόβα, καθώς η επόμενη μπορεί να συμβεί σε 100 χρόνια.

Το άστρο που εξερράγη στον γαλαξία «Τροχό» Οι ερασιτέχνες παρατηρητές του ουρανού στο βόρειο ημισφαίριο (όπου και η Ελλάδα) μπορούν να στρέψουν τα όργανά τους, αν ο νυχτερινός ουρανός είναι καθαρός, στην κατεύθυνση της Μεγάλης Άρκτου, πάνω αριστερά από τα τελευταία δύο άστρα της, από τις 9 έως τις 12 Σεπτεμβρίου, οπότε το φαινόμενο (σε μπλε-άσπρη απόχρωση) θα γίνει πιο ορατό.
Η έκρηξη, που πρωτοεντοπίστηκε στο γαλαξία του «Τροχού», στις 24 Αυγούστου, από τον αστρονόμο του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ Πίτερ Νιούτζεντ, γίνεται συνεχώς πιο λαμπερή κάθε λεπτό που περνάει.
Είναι η πιο ορατή στον ουρανό μετά το 1954, ενώ πρόκειται για μια από τις πιο κοντινές στη Γη αστρικές εκρήξεις μετά το 1987.
Το άστρο (PTF-11kly) που εξερράγη με την μορφή σουεπερνόβα, ήδη παρακολουθείται στενά από διάφορες αστρονομικές ομάδες στον πλανήτη, ενώ έχει επιστρατευτεί και το διαστημικό τηλεσκόπιο «Χαμπλ», σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters και τις βρετανικές Guardian, Independent και Daily Mail.
Πρόκειται για μια από τις πιο έγκαιρες ανακαλύψεις έκρηξης σουπερνόβα (του λεγόμενου "τύπου 1α") στην Ιστορία, αφού έγινε αντιληπτή σχεδόν από το ξεκίνημά της και δεν αποκλείεται έτσι να μελετηθεί επιστημονικά περισσότερο από κάθε άλλη τέτοια έκρηξη μέχρι σήμερα. «Υπάρχουν δισεκατομμύρια άστρα στο γαλαξία μας, αλλά αυτή η σουπερνόβα θα τα επισκιάσει όλα μέσα στο Σαββατοκύριακο», δήλωσε ο Νιούτζεντ.

Σε λίγες μέρες η λάμψη της θ’ αρχίσει να αργοσβήνει και το φαινόμενο θα είναι ορατό μόνο με μεγάλο τηλεσκόπιο, μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου.
Εκρήξεις αυτού του είδους συμβαίνουν όταν ένα μεγάλης πυκνότητας άστρο «λευκός νάνος», περίπου όσο η Γη σε μέγεθος, αλλά με μεγαλύτερη μάζα από τον ήλιο μας, εκρήγνυται εκτοξεύοντας μεγάλες ποσότητες ύλης σε μεγάλες αποστάσεις. Η ύλη αυτή κάποια στιγμή θα αποτελέσει τη «μαγιά» για τη δημιουργία νέων άστρων και πλανητών.
Έχουν υπάρξει ακόμα πιο φωτεινές εκρήξεις σουπερνόβα στο γαλαξία μας, με την πιο πρόσφατη το 1572, η οποία ήταν ορατή με γυμνό μάτι επί μήνες. Είχε προηγηθεί μια ακόμα πιο θεαματική έκρηξη, το 1006 μ.Χ., που έχει καταγραφεί στα κινεζικά και αραβικά αρχεία. Ήταν τόσο φωτεινή, που οι άνθρωποι μπορούσαν να διαβάζουν τις νύχτες απλώς με το φως της.

ΕΝΕΤ.gr

Το Project Icarus φιλοδοξεί να φτάσει στο Άλφα του Κενταύρου

2011-09-10T09:26:00.002+03:00

Για την κατασκευή ενός διαστημόπλοιου που θα ταξιδέψει εκτός του δικού μας αστερισμού εργάζονται τρεις Έλληνες επιστήμονες. Το Project Icarus όπως ονομάζεται το πρόγραμμα της NASA φιλοδοξεί να φτάσει στο κοντινότερο στην Γη αστερισμό και να εντοπίσει άλλους πλανήτες παρόμοιους με την Γη.

Η προσπάθεια για ταξίδια σε άλλα άστρα είχε γίνει ήδη από το 1973 όπου με το ιστορικό πρόγραμμα Project Daedalus είχε αποδειχθεί ότι είναι δυνατό να πραγματοποιηθούν ταξίδια από το ένα άστρο του γαλαξία μας στο άλλο. Συγκεκριμένα, αποδείχτηκε ότι αντίθετα με ένα διαστημικό σκάφος που θα χρειαζόταν 75.000 χρόνια για να φτάσει στο Άλφα του Κενταύρου, το κοντινότερο άστρο στην Γη, το Project Daedalus χρειαζόταν μόνο 50 χρόνια καλύπτοντας 1,5 εκατμ.χιλιόμετρα την ώρα.
Το Project Icarus που είναι τώρα στα σκαριά ξεκίνησε το 2009 και όπως ανέφερε στον "Ελεύθερο Τύπο" ο επικεφαλής του προγράμματος σχεδιασμού του διαστημόπλοιου, Ανδρεάς Τζιόλας δεν ασχολείται πλέον με το να αποδείξει ότι τα ταξίδια αυτά είναι εφικτά. «Αυτό έχει αποδειχθεί ήδη. Εμείς προσπαθούμε να σχεδιάσουμε το ίδιο το διαστημόπλοιο που θα ταξιδέψει σε ένα άλλο άστρο. Σχεδιάζουμε κομμάτι κομμάτι το διαστημόπλοιο που θα μπορεί να καλύπτει τις τεράστιες αυτές αποστάσεις σε λίγο χρόνο, βασιζόμενοι αφενός μεν στην σημερινή τεχνολογία και αφετέρου στην εθελοντική συμμετοχή των επιστημόνων από ολόκληρο τον κόσμο».
Στο πρόγραμμα συμμετέχουν και άλλοι δύο Έλληνες, ο Δήμος Χωματάς που ασχολείται με τον σχεδιασμό των τηλεπικοινωνιών του σκάφους και ο Κώστας Κωνσταντινίδης που εργάζεται πάνω στο διδακτορικό του στο τομέα της Φυσικής για τις επιστήμες του Διαστήματος. Επιπλέον, εργάζονται 36 επιστήμονες διαφόρων ειδικότήτων από την Αμερική, την Ινδία, την Αυστραλία, την Γερμανία και την Σερβία.
Το διαστημόπλοιο το οποίο θα χρησιμοποιεί ενέργεια μέσω πυρηνικής σύντηξης, αν υπολογιστεί ότι θα κάνει την απόσταση Γης Άλφα Κένταυρου μέσα σε 50 χρόνια, τότε θα ταξιδεύει στην Σελήνη σε 3 μολις ώρες, στον Άρη σε 2 βδομάδες και στον Δία μόλις σε 3 μήνες!
Ο αστερισμός του Άλφα Κενταύρου παραμένει ο επικρατέστερος προορισμός του Project Icarus καθώς όχι μόνο παρουσιάζει αστρονομικό ενδιαφέρον επειδή διαθέτει 3 άστρα διαφορετικού τύπου αλλά επειδή επίσης στο ταξίδι αυτό ίσως εντοπιστούν και πλανήτες παρόμοιοι με την Γη που εν τέλη είναι και ο απώτερος στόχος όλων τα διαστρικών ταξιδιών.

Ανακαλύφθηκε το κοντινότερο στη Γη άστρο – βρέφος

2011-09-09T08:46:00.001+03:00

Στην «πόρτα» του πλανήτη μας, ε απόσταση μόλις 27 ετών φωτός, βρέθηκε ένα άστρο-βρέφος, ανακάλυψη που θεωρείται ασυνήθιστη ανακάλυψη.

… Οι αστρονόμοι του πανεπιστημίου της Τζόρτζια στην Ατλάντα, παρουσίασαν την ανακάλυψή τους στο αστρονομικό περιοδικό «The Astronomical Journal».
Το άστρο είναι τόσο «βρέφος» που δεν έχει ανάψει ακόμα η βασική φλόγα των πυρηνικών καύσεων στο εσωτερικό του, ενώ οι επιστήμονες πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να διακρίνουν τη λάμψη των πλανητών που βρίσκονται σε τροχιά γύρω του, αν υπάρχουν, οι οποίοι ακόμα θα ψύχονται μετά τη δημιουργία τους.
Ένα άστρο, όπως ο ήλιος μας, δημιουργείται όταν ένα ψυχρό νέφος αερίων και σκόνης καταρρέει υπό το δικό του βάρος. Καθώς η βαρύτητα συμπιέζει το νέφος, αυξάνεται η θερμοκρασία του τελευταίου και γίνεται τόσο καυτό που αρχίζει να λάμπει. Γεννιέται έτσι ένα νέο άστρο, το οποίο σε πρώτη φάση τροφοδοτείται ενεργειακά όχι από πυρηνικές αντιδράσεις αλλά από τη βαρύτητά του.
Ο ήλιος μας εκτιμάται ότι επί 50 εκατ. χρόνια βρισκόταν σε αυτή την αρχική κατάσταση υπό την πίεση της δικής του βαρύτητας, πριν ο πυρήνας του γίνει τόσο καυτός που τα πρωτόνια άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους και να σχηματίζουν ήλιο, οπότε πήρε δηλαδή μπρος ο πυρηνικός «κινητήρας», που μέχρι σήμερα τροφοδοτεί με ενέργεια όλο το ηλιακό μας σύστημα.
Το νεογέννητο κοντινό άστρο βρίσκεται στο νότιο αστερισμό της Περιστεράς (Columba), στα νότια του λαμπρού αστερισμού του Ωρίωνα. Παρόλο που το άστρο είναι αχνά ερυθρό, είναι αφύσικα φωτεινό για τα δεδομένα του, καθώς έχει τετραπλάσια λαμπρότητα από αυτή που θα έπρεπε να έχει.
Οι αστρονόμοι σκοπεύουν να ερευνήσουν αν το άστρο συνοδεύεται από πλανήτες, οι οποίοι αναμένεται να είναι ακόμα θερμοί, καθώς ο σχηματισμός τους θα είναι πρόσφατος, με συνέπεια να εκπέμπουν υπέρυθρη ακτινοβολία και να είναι ανιχνεύσιμοι

Η υπόθεση Ρόσγουελ

2011-09-06T10:52:00.002+03:00

Επειτα να έχουν περάσει 64 χρόνια από το συμβάν με τον ιπτάμενο δίσκο στο Ρόσγουελ του Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, όμως οι συζητήσεις και οι διαμάχες συνεχίζονται.

Μετά από 64 χρόνια, η υπόθεση Ρόσγουελ επανέρχεται συχνά στην επικαιρότητα. Πρόσφατα η δημοφιλής ενημερωτική ιστοσελίδα «Huffington Post» ασχολήθηκε ξανά με την υπόθεση, δημοσιεύοντας ένα εκτενές άρθρο με βίντεο και μαρτυρίες στρατιωτικών και επιστημόνων, που εμπλέκονταν άμεσα ή έμμεσα με τα αμφιλεγόμενα γεγονότα του Ιουλίου του 1947.
Εκείνη τη μέρα το πρωτοσέλιδο της τοπικής εφημερίδας «Roswell Daily Record» είχε τίτλο: «Η αεροπορία έπιασε ιπτάμενο δίσκο σε ράντσο στο Ρόσγουελ», μαζί με φωτογραφίες στρατιωτών να εξετάζουν μεταλλικά αντικείμενα. Ο τότε εκπρόσωπος της τοπικής αεροπορίας, Ρότζερ Ράμεϊ, αργότερα, διέψευσε το δημοσίευμα λέγοντας πως τα αντικείμενα στις φωτογραφίες ήταν απλά τα συντρίμμια από ένα μετεωρολογικό μπαλόνι.
Οι εικασίες για το τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη μέρα δεν σταμάτησαν ποτέ. Σε πρόσφατο άρθρο της «Huffington Post» δημοσιεύονται δηλώσεις ενός αποστρατευμένου αξιωματικού της αεροπορίας που υπηρετούσε τότε στο Ρόσγουελ και ισχυρίζεται πως ο Ράμεϊ αναγκάστηκε να πει ψέματα.
Δημοσιεύονται, επίσης, δηλώσεις του πρώην πυρηνικού φυσικού Στάντον Φρίντμαν, που ήταν ο πρώτος ανεξάρτητος ερευνητής του συμβάντος στο Ρόσγουελ. Πιστεύει πως τα στοιχεία είναι αδιάψευστα. «Μας επισκέπτονται τακτικά, ίσως εδώ και χιλιάδες χρόνια, με σκοπό όχι να επικοινωνήσουν μαζί μας, αλλά να μας μελετήσουν, όπως κάνουμε εμείς με λιγότερο ευφυή ζώα στον πλανήτη μας», λέει ο Φρίντμαν.

Τελικά, μάλλον δεν υπάρχουν εξωγήινοι

2011-09-06T10:47:00.003+03:00

ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Απο :ENET.gr

Είμαστε μόνοι μας στο γαλαξία; Και αν όχι, ποιες είναι οι πιθανότητες ύπαρξης εξωγήινης ευφυούς ζωής σε άλλους πλανήτες; Θα μπορούσαμε ποτέ να εντοπίσουμε τυχόν εξωγήινες μορφές ζωής και να επικοινωνήσουμε μαζί τους; Πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε επιστημονικά τα ερωτήματα αυτά;

Ο αμερικανός αστρονόμος Φρανκ Ντρέικ, ιδρυτής του προγράμματος SETI (Ινστιτούτο Ερευνας Εξωγήινης Νοημοσύνης) και νυν καθηγητής Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, ήταν ο πρώτος που το επιχείρησε, με την περίφημη πλέον «Εξίσωση Ντρέικ».
Το αποτέλεσμα που πήρε ο Ντρέικ ήταν τέσσερις έως δέκα πιθανότητες στις 100. Από τότε οι αριθμοί αυτοί έχουν αναθεωρηθεί λόγω των νέων επιστημονικών δεδομένων, με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις να δίνουν έναν μικρό αριθμό πλανητών που δεν επικαλύπτονται μάλιστα χρονικά, κάνοντας τις πιθανότητες εντοπισμού ελάχιστες έως μηδαμινές. Από την άλλη, όμως, υπάρχουν και πιο αισιόδοξοι ερευνητές όπως ο αστρονόμος Σεθ Σόστακ, επικεφαλής του Ινστιτούτου SETI.
Ο Σόστακ, με βάση την εξίσωση Ντρέικ, έχει υπολογίσει πως στο γαλαξίας μας, που έχει διάμετρο 100.000 έτη φωτός και φιλοξενεί 100 δισ. άστρα, πρέπει να υπάρχουν περισσότεροι από 10.000 εξωγήινοι πολιτισμοί που χρησιμοποιούν ραδιοεπικοινωνίες και άρα είναι ανιχνεύσιμοι.
Οι πλανήτες αυτοί, σύμφωνα με τον Σόστακ, απέχουν από 200 έως 1.000 έτη φωτός και άρα για να μεταδοθεί ένα μήνυμα από τη Γη προς τον πλησιέστερο γείτονά μας στο γαλαξία θα χρειαστούν αιώνες. Ο ίδιος όμως πιστεύει πως με τους ρυθμούς που βελτιώνονται τα ραδιοτηλεσκόπια και οι επεξεργαστές τους θα μπορέσουμε έως το 2025 να εντοπίσουμε τυχόν εξωγήινα ραδιοσήματα.
Ωστόσο, πολλοί από τους αριθμούς πάνω στους οποίους βασίζονται όσοι χρησιμοποιούν την εξίσωση Ντρέικ είναι κατά βάση τυχαίες εκτιμήσεις και πολλές παράμετροι που έπρεπε να έχουν συμπεριληφθεί απουσιάζουν εντελώς. Από τη στιγμή που η εξίσωση βασίζεται σε εικασίες, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι από μηδέν έως δισεκατομμύρια, και επομένως να μη σημαίνει απολύτως τίποτα.
Οι παράμετροι στην εξίσωση Ντρέικ δεν λαμβάνουν υπόψη για παράδειγμα πως, για να υπάρξει ζωή, το νερό πρέπει να είναι σε υγρή μορφή, κάτι που απαιτεί συγκεκριμένη απόσταση του πλανήτη από το αστέρι του. Σχεδόν όλοι οι πλανήτες που έχουμε ανακαλύψει έκτοτε βρίσκονται πολύ κοντά σε αυτό, με αποτέλεσμα το νερό που τυχόν να υπάρχει να είναι σε μορφή υδρατμών. Επιπλέον, στην εξίσωση δεν λαμβάνεται υπόψη η προϋπόθεση ύπαρξης ενός σταθερού άξονα περιστροφής, όπως αυτού της Γης, που είναι απαραίτητη για τη διατήρηση σταθερού κλίματος. Στη Γη η παρουσία της Σελήνης εξασφαλίζει αυτή τη σταθερότητα, στους άλλους πλανήτες όμως οι άξονες κινούνται χαοτικά διαταράσσοντας τις συνθήκες ανάπτυξης και εξέλιξης της ζωής.
Τέλος, η ανάπτυξη ευφυούς ζωής στον πλανήτη Γη ήταν κάτι που χρειάστηκε 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια για να συμβεί. Μάλιστα σε αυτό συνέβαλε ένα εντελώς τυχαίο γεγονός -η πρόσκρουση ενός μετεωρίτη πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, που αφάνισε τους δεινοσαύρους και προετοίμασε το έδαφος για την εμφάνιση του ανθρώπου.
Η πληθώρα επιπλέον παραμέτρων αλλά και το γεγονός ότι οι περισσότερες από αυτές είναι αδύνατο να υπολογιστούν, οδηγούν στο συμπέρασμα πως οι εκτιμήσεις που βασίζονται στην εξίσωση Ντρέικ είναι καθαρά υποθετικές και πιθανότατα να μην συναντήσουμε ποτέ άλλη ζωή στο γαλαξία μας.

Ανακάλυψαν άστρο που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει

2011-09-03T20:58:00.001+03:00

Ευρωπαίοι αστρονόμοι ανακάλυψαν άστρο που θεωρητικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει καθώς αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από υδρογόνο και ήλιο και σε ασήμαντες μόνο ποσότητες άλλα βαρύτερα χημικά στοιχεία και μέταλλα. Το πολύ αχνό άστρο ανακαλύφθηκε στον αστερισμό του Λέοντα και η ύπαρξη του ανακοινώθηκε στο περιοδικό Nature, από την Ελιζαμπέτα Καφό του Αστεροσκοπείου του Παρισιού και του Κέντρου αστρονομίας του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Το επίτευγμα της επιστημονικής ομάδας που έγινε με τη χρήση του Πολύ Μεγάλου Τηλεσκοπίου (Very Large Telescope) του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου στην Χιλή, αποκάλυψε ότι σύμφωνα με τις έως τώρα μετρήσεις, διαθέτει την μικρότερη ποσότητα χημικών στοιχείων βαρύτερων από το ήλιο (δηλαδή μετάλλων) από οποιοδήποτε άλλο άστρο έχει μελετηθεί μέχρι σήμερα. Η αναλογία μετάλλων στο εσωτερικό του είναι τουλάχιστον 20.000 φορές μικρότερη σε σχέση με αυτήν του ήλιου μας.

H έκπληξη των επιστημόνων ήταν μεγάλη αφού σύμφωνα με την ισχύουσα θεωρία, άστρα με τόσο μικρή μάζα και τόσα λίγα μέταλλα, δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν αφού τα νέφη υλικών από όπου θα σχηματίζονταν, θεωρείται ότι εξαρχής ποτέ δεν θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν και να δημιουργήσουν ένα άστρο.

Επιπλέον το συγκεκριμένο άστρο μοιάζει να κρύβει κι άλλα μυστήρια στη σύσταση του. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η μάζα της πρωταρχικής ύλης αποτελείτο κατά 75% από υδρογόνο, 25% ήλιο και ελάχιστο λίθιο. Λόγο της επίδρασης των περιοδικών εκρήξεων των σούπερ νόβα όσο παλιότερο είναι ένα άστρο τόσο φτωχότερο σε μέταλλα είναι, αλλά είναι σχετικά πλούσιο σε λίθιο. Το συγκεκριμένο υπολογίζεται να έχει ηλικία μεγαλύτερη από 13 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά για κάποιο άγνωστο ακόμα λόγο δεν έχει σχεδόν καθόλου λίθιο.

«Μετέωρος» ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός μετά την καθήλωση των ρωσικών Soyuz

2011-08-29T21:35:00.002+03:00

Οι εκτοξεύσεις αναβάλλονται

Μετά τον παροπλισμό των διαστημικών λεωφορείων, τα Soyuz είναι τα μόνα που μπορούν να μεταφέρουν πληρώματα στον ISS (Φωτογραφία: ΑΠΕ )

H ρωσική υπηρεσία Διαστήματος ανέβαλε για μερικές ημέρες την αλλαγή πληρώματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), καθώς συνεχίζει τις έρευνες για τη συντριβή ενός μη επανδρωμένου πυραύλου Soyuz στη Σιβηρία την περασμένη εβδομάδα. Αξιωματούχοι προειδοποιούν τώρα ότι ο σταθμός ίσως χρειαστεί να εκκενωθεί αν δεν ξαναρχίσουν έγκαιρα οι πτήσεις.

Στις 24 Αυγούστου, ένα μη επανδρωμένο φορτηγό σκάφος Progress, φορτωμένο με 3,5 τόνους προμηθειών για τον ISS, απέτυχε να φτάσει σε τροχιά και συνετρίβη στα Αλταϊκά Όρη, όπου οι έρευνες συνεχίζονται για τον εντοπισμό του.

Το διαστημικό μεταγωγικό είχε εκτοξευτεί από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με πύραυλο Soyuz, το μόνο μέσο που μπορεί να μεταφέρει πληρώματα στον ISS, μετά τον παροπλισμό των αμερικανικών διαστημικών λεωφορείων.

Η συντριβή ήταν η πολλοστή αποτυχία για τη ρωσική διαστημική υπηρεσία Roscosmos τους τελευταίους μήνες, μετά την απώλεια συνολικά πέντε δορυφόρους σε τρεις εκτοξεύσεις.

Όπως φαίνεται, οι επανειλημμένες αποτυχίες των Ρώσων θα επηρεάσουν το πολυεθνικό τροχιακό εργαστήριο του ISS, καθώς τα Soyuz καθηλώνονται για ελέγχους. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η συντριβή προκλήθηκε είτε από πρόωρη απενεργοποίηση του πυραυλοκινητήρα του ανώτατου σταδίου του Soyuz, είτε σε αποτυχία κατά την αποσύνδεση των δύο τελευταίων σταδίων.

Όπως αναφέρει το ρωσικό πρακτορείο Ria Novosti, η επιστροφή τριών αστροναυτών από τον ISS αναβλήθηκε για τις 16 Σεπτεμβρίου, αντί στις 8 του μήνα όπως είχε προγραμματιστεί. Επιπλέον, οι τρεις αστροναύτες που θα τους αντικαταστήσουν θα αναχωρήσουν από το Μπαϊκονούρ στα τέλη Οκτωβρίου ή στις αρχές Νοεμβρίου, αντί στις 22 Σεπτεμβρίου.

Όπως όμως αναμεταδίδει το Reuters, αξιωματούχος της Roscosmos δήλωσε ανώνυμα στο πρακτορείο Interfax ότι ο ISS θα πρέπει να εκκενωθεί αν το νέο πλήρωμα δεν μπορέσει να αναχωρήσει από τη Γη μέχρι τα τέλη Νοέμβρη.

Θα ήταν η πρώτη φορά που ο σταθμός μένει άδειος από την εκτόξευση του πρώτου τμήματός του το 1998.

Και αν το χρονοδιάγραμμα αλλάξει όσον αφορά τις επανδρωμένες αποστολές στο συγκρότημα, το ίδιο ίσως χρειαστεί να συμβεί και με τις μη επανδρωμένες αποστολές ανεφοδιασμού.

Το Νοέμβριο προγραμματίζεται να ταξιδέψει στον ISS το πρώτο ιδιωτικό σκάφος ανεφοδιασμού, κατασκευασμένο από την αμερικανική εταιρεία Space X -η NASA έχει αποφασίσει να αναθέσει όλες τις διαστημικές μεταφορές στον ιδιωτικό τομέα.

Το σταθμό εξυπηρετούν επίσης μη επανδρωμένα μεταγωγικά από την Ευρώπη και την Ιαπωνία.
in.gr

Σελήνη, η σωματοφύλακας της Γης

2011-08-28T21:22:00.001+03:00

Ερευνώντας την... ατυχία του Ουρανού, ο άξονας του οποίου βρίσκεται στον ισημερινό του, αντιλαμβανόμαστε πόσο ο δορυφόρος της Γης μάς προφυλάσσει από την έλξη των άλλων πλανητών

Ενα από τα μεγαλύτερα άλυτα, μέχρι σήμερα, μυστήρια του ηλιακού συστήματος είναι ο «παράξενος» τρόπος περιστροφής του πλανήτη Ουρανού. Ενώ οι άξονες όλων των άλλων πλανητών είναι σχεδόν κάθετοι στην τροχιά τους, ο άξονας του Ουρανού είναι σχεδόν παράλληλος, έτσι ώστε ο βόρειος πόλος του πλανήτη έχει συνεχώς για 40 χρόνια ημέρα και νύχτα συνεχώς για άλλα τόσα χρόνια. Είναι φανερό ότι ένα τέτοιο περιβάλλον είναι εξαιρετικά αφιλόξενο για την εμφάνιση ζωής.

Είναι άραγε πιθανό κάποια στιγμή ο άξονας της Γης να αλλάξει κατεύθυνση και ο πλανήτης μας να έχει την ίδια τύχη με τον Ουρανό; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει πρώτα να προσπαθήσουμε να λύσουμε το μυστήριο της κλίσης του άξονα του Ουρανού.
Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται μια έντονη παραφιλολογία σχετικά με το αν αλλάζει θέση ο άξονας περιστροφής της Γης ή αν πρόκειται να αλλάξει στο μέλλον. Οι συνέπειες ενός τέτοιου γεγονότος θα είναι σίγουρα συγκλονιστικές, με την κυριολεκτική και τη μεταφορική έννοια αυτής της λέξης, και θα σημάνουν το τέλος του πολιτισμού στη Γη - τουλάχιστον με τη μορφή που εμείς γνωρίζουμε σήμερα.

Οι αστρονόμοι ωστόσο θεωρούν αυτό το ενδεχόμενο εξαιρετικά απίθανο για τη Γη, παρ' όλο που φαίνεται ότι έχει συμβεί σε άλλους πλανήτες, με κυριότερο παράδειγμα τον Ουρανό. Οι άξονες περιστροφής όλων των πλανητών είναι σχεδόν κάθετοι στο επίπεδο της τροχιάς τους - για παράδειγμα ο άξονας περιστροφής της Γης σχηματίζει γωνία 67,5 μοιρών με το επίπεδο της τροχιάς της.

Η γωνία αυτή είναι υπεύθυνη για την εμφάνιση του φαινομένου των εποχών του έτους στον πλανήτη μας. Χτυπητή εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα αποτελεί ο Ουρανός, ο οποίος έχει τους πόλους του εκεί όπου οι υπόλοιποι πλανήτες έχουν τον ισημερινό τους. Πού οφείλεται άραγε αυτό το φαινόμενο;

Ο Ουρανός έχει τους πόλους του εκεί όπου οι άλλοι πλανήτες έχουν τον ισημερινό τους. Η θέση του ισημερινού του πλανήτη επισημαίνεται από τους λεπτούς δακτυλίους του

Η θεωρία που δεχόμαστε σήμερα για τη δημιουργία του ηλιακού συστήματος προβλέπει ότι όλοι οι πλανήτες δημιουργήθηκαν με άξονες περιστροφής κάθετους στις τροχιές τους. Επομένως ο άξονας του Ουρανού θα πρέπει να «έστριψε» σε κάποια μεταγενέστερη εποχή. Αρχικά είχε υποτεθεί ότι αυτό συνέβη όταν ο πλανήτης αυτός συγκρούστηκε με κάποιο άλλο μεγάλο σώμα του ηλιακού συστήματος, στο μέγεθος της Γης.

Στη συνέχεια ωστόσο έγινε φανερό ότι αυτό δεν μπορούσε να αληθεύει για έναν πολύ απλό λόγο: οι τροχιές των μεγάλων δορυφόρων όλων των πλανητών βρίσκονται στο ισημερινό επίπεδο του κάθε πλανήτη. Μια σύγκρουση του Ουρανού με ένα άλλο σώμα θα άλλαζε τον άξονα του πλανήτη, αλλά θα άφηνε τους δορυφόρους του να περιφέρονται στο αρχικό ισημερινό επίπεδό του.

Εν τούτοις οι δορυφόροι του Ουρανού περιφέρονται στο σημερινό ισημερινό επίπεδο του πλανήτη, γεγονός που σημαίνει ότι η αλλαγή του άξονα περιστροφής έγινε με αργό τρόπο, έτσι ώστε να «παρασυρθούν» μαζί και οι δορυφόροι του. Ο μόνος τρόπος για αργή μεταβολή του άξονα περιστροφής του Ουρανού είναι η συνεχής και ασθενής έλξη κάποιου άλλου σώματος, είτε ενός άλλου πλανήτη είτε ενός από τους δορυφόρους του.

Η έλξη άλλου πλανήτη θα πρέπει να αποκλειστεί, επειδή είναι ικανή να αλλάξει τον άξονα ενός από τους μικρούς πλανήτες, π.χ. του Αρη ή του Ερμή, όχι όμως και του Ουρανού, που είναι ένας από τους τέσσερις μεγαλύτερους πλανήτες του ηλιακού συστήματος. Αρα μένει η περίπτωση της έλξης ενός δορυφόρου.
Ο γάλλος αστρονόμος Ζακ Λασκάρ και η ομάδα του έδειξαν ότι η παρουσία ενός μεγάλου δορυφόρου σε μεγάλη απόσταση από τον Ουρανό μπορεί να ερμηνεύσει την «παράξενη» θέση του άξονα του πλανήτη, τέτοιος δορυφόρος όμως δεν παρατηρείται σήμερα. Ο Λασκάρ και η ομάδα του υποστηρίζουν ότι ο δορυφόρος αυτός, αφού μετακίνησε τον άξονα περιστροφής του Ουρανού, αποσπάστηκε από τον μητρικό πλανήτη κατά τη διάρκεια του όψιμου σφοδρού βομβαρδισμού, όταν οι μεγάλοι πλανήτες του ηλιακού συστήματος σχεδόν συγκρούστηκαν μεταξύ τους.

Το πρόβλημα με αυτό το σενάριο είναι ότι ο δορυφόρος αυτός θα έπρεπε να περιφέρεται σε απόσταση 50 φορές την ακτίνα του Ουρανού και να έχει μάζα το 1/100 της μάζας του πλανήτη.

Ωστόσο ο πιο απομακρυσμένος δορυφόρος του Ουρανού περιφέρεται μόνο στη μισή απόσταση και έχει μάζα μόλις το ένα εκατοντάκις χιλιοστό του πλανήτη. Σαν να μην έφτανε αυτό, το σενάριο κάνει και την επιπλέον υπόθεση ότι αρχικά η τροχιά του Ουρανού είχε αφύσικα μεγάλη κλίση ως προς το μέσο επίπεδο των τροχιών των υπολοίπων πλανητών. Για τους παραπάνω λόγους οι περισσότεροι αστρονόμοι δεν δέχονται σήμερα την ερμηνεία του Λασκάρ.

Πρόσφατα διατυπώθηκε η άποψη ότι το σενάριο της σύγκρουσης είναι συμβατό με το επίπεδο των τροχιών των δορυφόρων του Ουρανού, αν η σύγκρουση είχε συμβεί πριν από τη δημιουργία των δορυφόρων. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο φαίνεται ότι το μυστήριο του άξονα του Ουρανού παραμένει ακόμη άλυτο. Τουλάχιστον όμως τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα δείχνουν ότι ένα παρόμοιο σενάριο δεν μπορεί να ισχύσει για τη Γη, η οποία έχει έναν μόνο δορυφόρο: τη Σελήνη. Η επίδρασή της στον πλανήτη μας είναι πολύ καλά γνωστή και δεν είναι ικανή να αλλάξει τη θέση του άξονά του.

Μάλιστα η Σελήνη όχι μόνο δεν μπορεί να αλλάξει τη διεύθυνση του άξονα της Γης, αλλά μας προφυλάσσει και από το δεύτερο τρόπο μετάθεσης του άξονα ενός πλανήτη, δηλαδή την έλξη των άλλων πλανητών.

Με άλλα λόγια αποδεικνύεται ότι η Σελήνη δεν είναι δορυφόρος της Γης μόνο με την αστρονομική έννοια της λέξης. Είναι δορυφόρος και με την αρχική έννοιά της, δηλαδή ένας υπηρέτης που μετα-φέρει το δόρυ του πολεμιστή. Με άλλα λόγια, είναι η σωματοφύλακάς της.
* O κ. Χάρης Βάρβογλης είναι καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ

TO BHMA
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ:
http://www.cretalive.gr/

Τρία νεογέννητα άστρα στο κέντρο του γαλαξία

2011-08-28T21:00:00.001+03:00

ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟΥ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟΥ SPITZER ΕΝΤΟΠΙΣΤΗΚΑΝ

Η πρόσφατη ανακάλυψη των αστρονόμων μπορεί να προκαλεί απορίες στους επιστήμονες αλλά συμβάλλει στην κατανόηση του φαινομένου της μαύρης τρύπας

Προ εκπλήξεως βρέθηκε ομάδα γερμανών και αμερικανών αστρονόμων όταν επιχείρησε να εντοπίσει νεαρά άστρα. Πολύ κοντά στο κέντρο του γαλαξία μας, σε απόσταση δηλαδή 7 και 10 ετών φωτός αντίστοιχα, ανίχνευσε δύο νεογέννητα άστρα. Λίγους μήνες μετά η ανακάλυψη αυτή επιβεβαιώθηκε από γάλλους και αμερικανούς ερευνητές που εντόπισαν με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Spitzer τη γένεση ενός νέου άστρου κοντά στο κέντρο του γαλαξία.

Τα νέα άστρα (μικροί κύκλοι) στο κέντρο του γαλαξία εντοπίστηκαν από το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer. Κάτω, η μεγάλη συγκέντρωση μάζας στον γαλαξία είναι ίσως καθοριστική για τη γέννηση νέων άστρων. Συνολικά ανακαλύφθηκαν τρία τέτοια άστρα-βρέφη. Η ηλικία τους, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, ανέρχεται στο ένα εκατομμύριο, όταν ο Ηλιος έχει ήδη συμπληρώσει τα 4,6 δισεκατομμύρια έτη και θεωρείται πλέον «μεσήλικας». Η παρατήρηση του κέντρου του γαλαξία δεν είναι εφικτή με οπτικά τηλεσκόπια, καθώς τα πυκνά νέφη αερίων και σκόνης που το περιβάλλουν είναι αδιαφανή στην ορατή ακτινοβολία. Ομως, το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer μπορεί να καταγράψει την υπέρυθρη ακτινοβολία που εκπέμπουν τα διάφορα ουράνια σώματα η οποία, όπως και τα ραδιοκύματα, δεν παρεμποδίζεται από τα αέρια νέφη και τη σκόνη.
Ωστόσο, για τους επιστήμονες παραμένει δυσεξήγητο το γεγονός της γέννησης των νέων άστρων στην κεντρική περιοχή του γαλαξία μας, και μάλιστα τόσο κοντά στην κεντρική, υπερμεγέθη μαύρη τρύπα του και αυτό διότι, εάν τα μοριακά νέφη, δηλαδή αυτά τα αστρικά μαιευτήρια μέσα στα οποία γεννιούνται νέα άστρα, βρίσκονταν σε τόσο μικρές αποστάσεις από τη μαύρη τρύπα, οι τεράστιες παλιρροϊκές δυνάμεις της θα τα διέλυαν προτού προλάβουν να σχηματιστούν νέα.
Οι δυνάμεις αυτές οφείλονται στο γεγονός ότι, επειδή η βαρυτική έλξη της μαύρης τρύπας μειώνεται όσο απομακρυνόμαστε από αυτήν, το τμήμα του μοριακού νέφους που βρίσκεται πλησιέστερα έλκεται με περισσότερη δύναμη από αυτό που βρίσκεται μακρύτερα. Η ανίχνευση όμως των τριών νέων άστρων αποδεικνύει ότι, πράγματι, είναι δυνατό να σχηματιστούν άστρα κοντά σε υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες.
Πώς ακριβώς δεν είναι ακόμη απολύτως κατανοητό. Η ανακάλυψη, όμως, αυτή υποδεικνύει ότι ίσως τα μοριακά νέφη γύρω από το γαλαξιακό κέντρο είναι πυκνότερα απ' όσο νομίζαμε προηγουμένως. Γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση η μεγαλύτερη πυκνότητα θα βοηθούσε τα μοριακά νέφη να υπερνικήσουν τις παλιρροϊκές δυνάμεις της μαύρης τρύπας, επιτρέποντάς τους όχι μόνο να επιβιώσουν στο ακραίο περιβάλλον αλλά και να καταρρεύσουν σχηματίζοντας νέα άστρα.
Αυτό υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, και η Ελίζαμπεθ Χάμφρεϊς του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, μέλος της ομάδας των ερευνητών που έκανε την πρώτη ανακάλυψη των νεογέννητων άστρων. Οι παρατηρήσεις τους έγιναν με τη συστοιχία των ραδιοτηλεσκοπίων της Πολύ Μεγάλης Διάταξης (Very Large Array-VLA) που βρίσκεται στην έρημο του Νέου Μεξικού. Η Ελίζαμπεθ Χάμφρεϊς πιστεύει, πάντως, ότι οι επιστήμονες βρίσκονται σε καλό δρόμο. «Συνδυάζοντας έρευνες σαν τη δική μας με καθαρά θεωρητικούς υπολογισμούς για τη γέννηση άστρων σε τόσο ακραίες καταστάσεις όπως αυτή ευελπιστούμε στην κατανόηση αυτών που συντελούνται κοντά στη μυστηριώδη μαύρη τρύπα».
Η Ελίζαμπεθ Χάμφρεϊς με έμμεσο τρόπο επισημαίνει ότι οι νέες ανακαλύψεις δημιουργούν πολλά ερωτήματα. Σε ποιο βαθμό αντιλαμβάνονται οι επιστήμονες τις διαδικασίες που οδηγούν στη δημιουργία νέων άστρων, ιδιαίτερα σε περιοχές με μεγάλη πυκνότητα ύλης;
Πλέον, πολλές ερευνητικές ομάδες, κυρίως στις ΗΠΑ, εργάζονται πυρετωδώς προκειμένου να διευρύνουν τις γνώσεις τους για τη δημιουργία νέων άστρων, ακόμη και στις πιο ακραίες συνθήκες. Πραγματικά, οι συνθήκες στο γαλαξιακό κέντρο διαφέρουν κατά πολύ από αυτές που επικρατούν σε ένα πιο απομονωμένο μοριακό νέφος. Κατ' αρχάς, οι θερμοκρασίες και οι πιέσεις είναι πολύ μεγαλύτερες, ενώ τα πανίσχυρα μαγνητικά πεδία, οι παλιρροϊκές δυνάμεις κ.λπ. επηρεάζουν σημαντικά το μηχανισμό δημιουργίας νέων άστρων, καθιστώντας παράλληλα το πρόβλημα πιο δύσκολο στην επίλυσή του. Επιπλέον, είναι πιθανό τα άστρα πολύ μεγάλης μάζας να λειτουργούν με κάποιον τρόπο ως καταλύτες στη γένεση νέων άστρων. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα έχει παρατηρηθεί ότι ορισμένα από τα νεογέννητα άστρα εκτοξεύονται με τεράστια ταχύτητα στο διάστημα, έξω από την περιοχή που έχουν σχηματιστεί. Ωστόσο, μέχρι στιγμής αγνοούμε το ρόλο που διαδραματίζουν οι επικρατούσες συνθήκες στο κέντρο του γαλαξία μας για την πρόκληση αυτών των φαινομένων.
© Science Illustrated
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Πώς μοιάζει μια μαύρη τρύπα όταν «καταπίνει» ένα αστέρι;

2011-08-27T11:50:00.001+03:00

Στα τέλη του προηγούμενου Μαρτίου, ένας δορυφόρος της NASA ανίχνευσε μια ασυνήθιστη ενεργειακή έκρηξη στον αστερισμό του Δράκοντα (Draco). …Σύμφωνα με την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία, η έκρηξη οφείλονταν σε μια τεράστια μαύρη τρύπα την ώρα που «κατάπινε» ένα άστρο. Το βίντεο που ακολουθεί και δημοσίευσε η NASA, δείχνει σε προσομοίωση τι συνέβη την ώρα που η μαύρη τρύπα βρισκόταν σε πλήρη «δράση».Η περιγραφή του συμβάντος, σύμφωνα με τη NASA, είναι η εξής:«Καθώς το αστέρι πέφτει στη μαύρη τρύπα, διαλύεται από τις ισχυρές δυνάμεις που ασκούνται. Τα αέρια εγκλωβίζονται σε ένα δίσκο που περιστρέφεται γύρω από τη μαύρη τρύπα και αναπτύσσονται τεράστιες θερμοκρασίες. Τα αέρια που βρίσκονται στους εσωτερικούς δακτυλίους του σπιράλ κοντά στο κέντρο της μαύρη τρύπας σε συνδυασμό με τις μαγνητικές δυνάμεις και τις ταχύτητες που αναπτύσσονται, δημιουργούν ένα διπλό “τούνελ”. Από αυτό μερικά σωματίδια μπορούν να ξεφύγουν. Τα σωματίδια αυτά κινούνται με ταχύτητες μεγαλύτερες κατά 80 με 90% από αυτήν του φωτός.»

Πόσο μας επηρεάζει η πανσέληνος του Αυγούστου...

2011-08-14T06:15:00.000+03:00

Tο μεγαλυτερο φεγγάρι του χρόνου

Η Πανσέληνος του Αυγούστου στις 13 του μήνα στον Υδροχόο, μπορεί να αναστατώσει λίγο τη ζωούλα σου ειδικά αν ανήκεις στο ζώδιο του Ταύρου, του Λέοντα, του Σκορπιού και φυσικά του Υδροχόου. Αυτά λένε οι...αστρολόγοι...αλλά για το φεγγάρι έχουν όλοι λόγο!

Λένε, ότι τα φεγγάρια ήταν δώδεκα, ένα για κάθε μήνα. Μετά οι θεοί αποφάσισαν, να χαρίσουν στους ανθρώπους ακόμη ένα. Το δέκατο τρίτο φεγγάρι, συνδέεται με θρύλους και παραδόσεις...

Για τους παραδοσιακούς λαούς η Σελήνη αντιπροσώπευε πάντα τη σκοτεινή πλευρά της φύσης, την αόρατη όψη της. Εκείνη ελέγχει παλίρροιες, βροχές, ύδατα, πλημμύρες κι εποχές και ως εκ τούτου τη διάρκεια της ζωής. Η Πανσέληνος συμβολίζει την ολότητα, την ολοκλήρωση, την ισχύ και την πνευματική δύναμη.

Για τον βουδισμό η Πανσέληνος και η νέα Σελήνη είναι περίοδοι ισχύος και πνευματικής δύναμης. Για τους Ινδιάνους είναι το φως του μεγάλου πνεύματος αλλά σε κάποιες φυλές η Σελήνη είναι μια μοχθηρή και κακοποιός δύναμη. Για τους Σουμέριους η νύχτα της πανσελήνου ήταν περίοδος προσευχής αγαλλίασης και θυσίας.

Η αρχαιότερη ανάμεσα στις παραδόσεις είναι ο σύνδεσμος του φεγγαριού με το λαγό. Αυτή η ευρεία συσχέτιση, κατά τον Ρόμπερτ Μπράουν, πιστοποιείται από κυλίνδρους της Μεσοποταμίας, σφραγιδολίθους από αχάτη, που βρέθηκαν στη Συρία, κινεζικά αρχαία νομίσματα, τα «φεγγαρόγλυκα» της Κεντρικής Ασίας, καθώς και από τους θρύλους μακρινών μεταξύ τους φυλών και εθνών.

Οι Ινουίτ (Εσκιμώοι) πίστευαν ότι η Σελήνη είναι ένα κορίτσι που τρέχει μακριά από τον αδελφό του, τον ήλιο, επειδή της είχε παραμορφώσει το πρόσωπο πετώντας της στάχτες.

Οι Ίνκας μιλούσαν για μια όμορφη κοπέλα, που ερωτεύτηκε το φεγγάρι και ενώθηκε για πάντα με αυτό.

Στη βόρεια Γερμανία και την Ισλανδία οι Hjuki και Bil είναι δύο νέοι που φαίνονται στη Σελήνη να κουβαλούν ένα φορτίο υδρόμελι.

Οι «βιβλικά σκεπτόμενοι» τοποθέτησαν στον δίσκο της Σελήνης το πρόσωπο της «δακρυρροούσας Μαγδαληνής», ή του Ιούδα Ισκαριώτη.

Οι «σεληνομανείς» υπνοβατούν, οι πληγές ματώνουν εντονότερα, τα θεραπευτικά βότανα που μαζεύονται αυτή τη μέρα έχουν αυξημένες θεραπευτικές ιδιότητες. Τα δέντρα, που κλαδεύονται μπορεί να ξεραθούν. Η αστυνομία σε πολλές περιοχές της υφηλίου ενισχύει τις περιπολίες, αφού υπάρχει η πίστη ότι η εγκληματικότητα αυξάνεται και οι μαίες βρίσκονται σε μεγαλύτερη ετοιμότητα, καθώς πιστεύουν ότι την πανσέληνο γεννιούνται περισσότερα μωρά.

Η Σελήνη καταλαμβάνει σημαντική θέση στους μύθους, τις παραδόσεις και τις δοξασίες και του ελληνικού λαού.

Γνωστές από αρχαιοτάτων χρόνων οι μάγισσες της Θεσσαλίας, αλλά και η Μαγεία της Κρήτης. Με τις νεράιδες και τα ξωτικά, όπως πίστευαν σε πολλές νησιωτικές περιοχές, να πλημμυρίζουν τη νύχτα της αυγουστιάτικης πανσελήνου τα δάση για να σκορπίσουν έρωτα σε ό,τι αγγίζουν με το ραβδί τους και να φεύγουν, λίγο προτού ξημερώσει.

Οι πρόγονοί μας βάφτισαν στη μυθολογία τη Σελήνη Εκάτη. Τη λάτρευαν και την έτρεμαν. Κάποιοι πίστευαν ότι είναι η κόρη του Δία και της Δήμητρας, άλλοι της Ήρας και του Περσέα κι άλλοι την ταύτιζαν με την Άρτεμη.

Οι αστρολόγοι υποστηρίζουν ότι η είσοδος της Σελήνης στο εκάστοτε ζωδιακό σημείο δημιουργεί έντονη επιρροή και επίδραση στα ανθρώπινα συναισθήματα.

Η κοινότητα αστρονόμων και αστροφυσικών έχει διχαστεί επανειλημμένως σχετικά με την παρατήρηση και καταγραφή διάφορων φαινόμενων στην επιφάνειά της.

Από τη Σεληνιακή «παραφιλολογία» δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι αναπόδεικτες θεωρίες, οι οποίες την παρουσιάζουν, άλλες σαν ένα «κούφιο» τεχνητό δορυφόρο, άλλες σαν ένα κοσμικό εργαστήριο νοημόνων εξωγήινων όντων κι άλλες σαν έναν προχωρημένο σταθμό του γήινου πολιτισμού.

Τις προηγούμενες δεκαετίες Αμερικάνοι και Ρώσοι δραστηριοποιήθηκαν έντονα για την «κατάκτηση» και την αποκάλυψη των μυστικών της Σελήνης. Δαπανήθηκαν τεράστια χρηματικά ποσά, εγκαταστάθηκαν και τέθηκαν σε λειτουργία πανάκριβα όργανα μετρήσεων, διενεργήθηκαν δεκάδες διαστημικές αποστολές, δόθηκαν, ή διέρρευσαν στη δημοσιότητα αναρίθμητες έρευνες και μελέτες, γράφτηκαν εκατοντάδες βιβλία και τελικά το φεγγάρι αφέθηκε και πάλι στους ποιητές και τους ερωτευμένους.

Η επιστημονική άποψη για την Πανσέληνο

Η Σελήνη φτάνει στο μισό της περιστροφής της γύρω από τη Γη, δείχνει την πλευρά της, που φωτίζεται από τον Ήλιο, και φαντάζει στον ουρανό σαν ολοστρόγγυλος φωτεινός δίσκος, ως Πανσέληνος. Από τον ήλιο η Σελήνη φαίνεται σαν να βρίσκεται πίσω από τη γη.

Η Σελήνη έλκει τη Γη, όπως βέβαια και η Γη πολύ περισσότερο τη Σελήνη. Το αποτέλεσμα αυτής της αμοιβαίας έλξης είναι οι παλίρροιες, φαινόμενο που παρατηρείται κάθε έξι ώρες, είτε η Σελήνη βρίσκεται από τη μία πλευρά του πλανήτη μας είτε από την άλλη. Αυτή είναι η μόνη μεγάλη και σημαντική επίδραση της Σελήνης στον πλανήτη Γη, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Η Πανσέληνος του Αυγούστου έχει ένα χαρακτηριστικό, που την κάνει να ξεχωρίζει. Το διαφορετικό, δικό της χρώμα. Ειδικά λίγο μετά την ανατολή της, αλλά και προς τη δύση της.

Όπως εξηγεί ο διευθυντής ερευνών του Ινστιτούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής Αναστάσιος Δαπέργολας, «η Σελήνη τον Αύγουστο, όταν μεσουρανεί, δηλαδή όταν βρίσκεται στο μέγιστο ύψος, δεν φθάνει πολύ ψηλά πάνω από τον ορίζοντα, το φως της φθάνει σε εμάς διατρέχοντας μεγαλύτερο πάχος ατμόσφαιρας με αποτέλεσμα να διαχέεται και να απορροφάται το κυανό τμήμα του χρώματός της και να φθάνει στα μάτια μας πιο έντονο το κόκκινο».

Όσο για την αίσθηση ότι το αυγουστιάτικο φεγγάρι είναι μεγαλύτερο και φωτεινότερο, ο κ. Δαπέργολας εξηγεί ότι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι το τόξο που διαγράφει η Σελήνη είναι μικρότερο και πιο κοντά στον ορίζοντα, οπότε μας φαίνεται πιο μεγάλο, αν και στην πραγματικότητα, όπως διευκρινίζει ο καθηγητής, η Σελήνη το καλοκαίρι έχει μικρότερη φυσική διάμετρο απ' ότι τον χειμώνα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

www.cretalive.gr

Η Σελήνη, οι κόρες της, οι μύθοι και οι δοξασίες

2011-08-14T00:22:00.004+03:00

Μύθοι και μυστήρια περιβάλλουν το φεγγάρι από γενέσεως κόσμου. Ο άνθρωπος πίστευε ότι η Σελήνη -όπως και ο Ήλιος- επηρέαζε τα πάντα γύρω του.
Σκέψη που οδήγησε σε λατρείες, δοξασίες, ημερολόγια, τρόπους ζωής και δουλειάς. Συσχετίστηκε με τη βλάστηση και τον μαρασμό, την υγεία και την αρρώστια, τη γέννηση και τον θάνατο.

Αδελφή του Ήλιου και της Ηώς, κατά μία εκδοχή, η Σελήνη πήρε την ονομασία της από το σέλας, που σημαίνει φως και λάμψη.

Πολλές δοξασίες και πεποιθήσεις διατηρούνται ως σήμερα. Κάποιοι πιστεύουν ότι οι ημέρες που γεμίζει το φεγγάρι είναι πιο ευνοϊκές, πως διάφορα βότανα πρέπει να κόβονται σε συγκεκριμένες φάσεις του, ενώ ακόμα και για τη γενική καθαριότητα του σπιτιού θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι καταλληλότερες θέσεις του.

Μύθοι τη συνδέουν με το σεληνιακό ημερολόγιο, που βασίζεται στους κύκλους των φάσεών της. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η θεά απέκτησε πενήντα κόρες -όσες και οι βδομάδες ενός σεληνιακού έτους- με τον Ενδυμίωνα, στον οποίο ο Δίας είχε χαρίσει αιώνια νιάτα και ύπνο. Η Σελήνη τον συναντούσε τις νύχτες στη σπηλιά του, στο βουνό Λάτμο της Καρίας, όπου κοιμόταν.

Οι αρχαίοι φαντάστηκαν την κίνηση της Σελήνης στον ουρανό σαν πέταγμα ή σαν να ιππεύει ζώα όπως το μουλάρι, η γίδα, το ελάφι ή ακόμα και ο κόκορας, όλα ιερά σύμβολά της. Το άρμα της έσερναν βόδια, άλογα ή ελάφια. Εξηγούσαν την εξαφάνισή της, τις εκλείψεις δηλαδή, ως έργο θεριού ή κακού πνεύματος που την καταβρόχθιζε, γι’ αυτό συνήθιζαν τις ημέρες αυτές να κάνουν πολύ θόρυβο με σκοπό να φοβίσουν το θεριό και να την αφήσει στη θέση της.

Έχει υμνηθεί άπειρες φορές, ήδη από την αρχαιότητα. Χαρακτηριστικός είναι ο Ομηρικός Ύμνος στη Σελήνη, ο οποίος περιγράφει με μοναδικό τρόπο τις ανταύγειες που χαρίζει η θεά στη Γη και στον αέρα, όταν ανεβαίνει στο άρμα της, μετά το λούσιμό της στα νερά του Ωκεανού, φορώντας στιλπνά φορέματα και χρυσό διάδημα. Όσο για τις σύγχρονες αναφορές, θα ήταν δύσκολο να βρεθεί ποιητής ή στιχουργός που να μην έχει γράψει κάποιο στίχο για το φεγγάρι
πηγη newsit.gr

Στον κρατήρα Endeavour του Άρη πλησιάζει το ρομπότ Opportunity

2011-08-10T21:52:00.001+03:00

Τελευταίος και μεγαλύτερος σταθμός

Πανοραμική φωτογραφία του κρατήρα από το Opportunity (Φωτογραφία: Reuters )
Πασαντίνα

Στο χείλος του κρατήρα Endeavour, τον τελευταίο σταθμό του μεγάλου ταξιδιού εξερεύνησης του στην επιφάνεια του Άρη, έφτασε το ρομπότ Opportunity, αναφέρει η NASA.

Την Τρίτη, σύμφωνα με τη NASA, το εξάτροχο ρομπότ έφτασε στο χείλος του κρατήρα που έχει διάμετρο 23 χιλιόμετρα, αρκετά μεγαλύτερη από όσους έχει μελετήσει ως τώρα.

Εκεί το Opportunity θα μελετήσει το έδαφος και τα πετρώματα που, όπως πιστεύουν οι αστροφυσικοί, είναι αρχαιότερα από όσα έχει εξερευνήσει ως τώρα.

Ο Άρης πιστεύεται ότι ήταν πιο ζεστός από σήμερα και είχε νερό στην επιφάνεια του, αλλά το έχασε σχετικά πρόωρα.

Το Opportunity εξερευνά τον Άρη από το 2004 σε μία αποστολή που επρόκειτο να διαρκέσει 90 ημέρες αλλά ήδη μετρά 2680 ημέρες.

Έχει διασχίσει 33,2 χιλιόμετρα στην επιφάνεια του πλανήτη, πραγματοποιώντας δεκάδες στάσεις σε ενδιαφέροντα για τους αστρονόμους σημείο και στέλνοντας στη Γη τεράστιο όγκο δεδομένων για το γεωλογικό παρελθόν του Άρη.

Το άλλο ρομπότ, το Spirit, σταμάτησε να λειτουργεί πέρυσι αφού παγιδεύτηκε στην μαλακή άμμο του Άρη ενώ λόγω του αρεινού χειμώνα οι μπαταρίες του δεν φορτίζονταν.

Ίσως η ζωή στη Γη να είναι... εξωγήινη

2011-08-09T22:55:00.000+03:00

Μια νέα επιστημονική ανάλυση μετεωριτών που έπεσαν στη Γη, στους οποίους βρέθηκαν χημικά συστατικά αναγκαία για την ανάπτυξη ζωής, αυξάνουν τις πιθανότητες να μετέφεραν αυτοί τη ζωή στον πλανήτη μας. Για άλλη μια φορά, το σενάριο περί εξωγήινης προέλευσης της ζωής, ενισχύεται. Η έρευνα, που χρηματοδοτήθηκε από την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία, έγινε από επιστήμονες της ίδιας και του Γεωφυσικού Εργαστηρίου του Ινστιτούτου Κάρνεγκι της Ουάσιγκτον, με επικεφαλής τον δρα Μάικλ Κάλαχαν του διαστημικού κέντρου Goddard της NASA και θα δημοσιευτεί στα πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων.

Χρησιμοποιώντας εξελιγμένες τεχνικές, οι επιστήμονες ανέλυσαν εξονυχιστικά τη σύνθεση 12 πλούσιων σε οργανικά στοιχεία μετεωριτών (κυρίως ανθρακούχων χονδριτών) και ανακάλυψαν ότι περιέχουν τρεις νουκλεϊνικές βάσεις (πουρίνη, 6.8-διαμινοπουρίνη και 2.6-διαμινοπουρίνη). Οι βάσεις αυτές, που, όπως αποδεικνύεται πλέον, είναι άφθονες σε ποσότητα στους μετεωρίτες, αλλά σπανίζουν στη Γη ή απουσιάζουν τελείως, παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των αμινοξέων, των μεγάλων μορίων του DNA και του RNA, πάνω στα οποία στηρίχτηκε η εκκίνηση της γήινης βιοχημείας.

Οι επιστήμονες βεβαιώθηκαν ότι αυτές οι ζωτικής σημασίας νουκλεϊνικές βάσεις δεν υπήρχαν στο έδαφος και στον πάγο, στις περιοχές όπου έπεσαν οι μετεωρίτες, έτσι οι τελευταίοι αποκλείεται να «μολύνθηκαν» εκ των υστέρων από το περιβάλλον του πλανήτη μας.

«Η ανακάλυψη συστατικών νουκλεϊνικών βάσεων που τυπικά δεν ανευρίσκονται στη βιοχημεία της Γης, αποτελεί ισχυρή ένδειξη για την εξωγήινη προέλευση (της ζωής). Αυτό μας δείχνει ότι οι μετεωρίτες ίσως έχουν υπάρξει μοριακά εργαλεία που παρείχαν τα ουσιώδη δομικά συστατικά για τη ζωή στη Γη», δήλωσε ο ερευνητής Τζιμ Κλιβς.

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι μερικοί μετεωρίτες περιέχουν νουκλεϊνικές βάσεις, όμως μέχρι τώρα δεν ήταν βέβαιο αν αυτές προέρχονταν από «μόλυνση» κατά την πρόσκρουση στη Γη.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

20 χρόνια από την πρώτη ιστοσελίδα της ιστορίας!

2011-08-09T09:09:00.002+03:00

Μια από τις λαμπρότερες σελίδες στην ιστορία της τεχνολογίας και της ενημέρωσης γράφτηκε πριν από 20 χρόνια στο CERN στις Ελβετικές Άλπεις, όταν ο 36χρονος φυσικός Tim Berners-Lee δημοσίευσε την πρώτη ιστοσελίδα!

Ήταν στις 6 Αυγούστου 1991 όταν ο πρωτοπόρος επιστήμονας έμεινε για πάντα στις μνήμες όλου του κόσμου. Παρά το γεγονός πως οι μόνοι που είχαν web browser ήταν ο Berners-Lee και οι συνάδελφοί του στο CERN, με συνέπεια ο υπόλοιπος κόσμος να έχει πλήρη άγνοια για το ιστορικό γεγονός που είχε πραγματοποιηθεί, η 6η Αυγούστου του 1991 έμελλε να αλλάξει την καθημερινότητα δισεκατομυρίων ανθρώπων μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Σταδιακά, η χρήση των web browsers εξαπλώθηκε, αλλά το μεγάλο “μπαμ” έγινε με την κυκλοφορία του Mosaic browser το 1993.To 1994 o Berners-Lee ίδρυσε το World Wide Web Consortium (συχνά αναφέρεται ως “W3C”), στο ΜΙΤ προκειμένου να δημιουργήσει πρότυπα για τον παγκόσμιο Ιστό.
Τα τελευταία χρόνια η εξέλιξη του internet ήταν τρομακτική, με βελτιώσεις σε ταχύτητες, σχεδιασμό και γενικότερα καινοτομίες που έφεραν στην καθημερινότητα μας τα κοινωνικά δίκτυα, τα blogs, το cloud κλπ.
Ο Berners-Lee ,σήμερα 56 ετών, εξακολουθεί να είναι ο διευθυντής του W3C, παράλληλα με άλλες θέσεις που κατέχει. Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι το διαδίκτυο, όπως το ξέρουμε, δεν θα υπήρχε χωρίς την καθοδήγηση του W3C!
ΠΗΓΗ

Δεύτερο φεγγάρι είχε η Γη

2011-08-07T09:41:00.004+03:00

Νέα επιστημονική θεωρία που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature υποστηρίζει πως η Γη είχε δεύτερο φεγγάρι. Το μικρότερο αυτό φεγγάρι φέρεται να διαλύθηκε έπειτα από σύγκρουσή του με τη γνωστή σε όλους μας Σελήνη. Τα "βουνά" της Σελήνης, μάλιστα, θεωρούνται συνέπεια αυτής της σύγκρουσης.

Σύμφωνα με τη γνωστή θεωρία για τη δημιουργία της Σελήνης, αυτή προέκυψε από σύγκρουση της Γης με άλλον πλανήτη στο μέγεθος του Άρη. Ο,τι προέκυψε από αυτή την πρόσκρουση ενσωματώθηκε σε ένα άλλο ενιαίο σώμα, τη Σελήνη. Από την πρόσκρουση όμως φέρεται να σχηματίστηκε και ένα δεύτερο σώμα που "εγκλωβίστηκε" ανάμεσα στη Γη και τη Σελήνη σε μια "βαρυτική διελκυστίνδα". Ο Δρ. Μάρτιν Γιούτσι, ένας από του συντάκτες της έκθεσης από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης, υποστηρίζει ότι αυτή η νέα θεωρία ταιριάζει απόλυτα με την υπόθεση της γιγαντιαίας σύγκρουσης.
Μία ακόμη σύγκρουσή με τη Σελήνη φέρεται να αφάνισε το δεύτερο αυτό φεγγάρι. Η σύγκρουση ήταν ήπια και σύμφωνα με τον Δρ. Γιούτσι, "αυτό είναι σημαντικό γιατί σημαίνει ότι δεν προκλήθηκαν μεγάλες δονήσεις ή τήξη".
Σύμφωνα με θεωρία που ενισχύεται από παρατηρήσεις της NASA, η Σελήνη αποτελούνταν από μάγμα καλλυμένο από ένα λεπτό φλοιό.Έπειτα από τη σύγκρουση το μάγμα ανακατανεμήθηκε στη μία πλευρά της Σελήνης. Η Σελήνη είναι διογκωμένη με ανώμαλο έδαφος από την πλευρά που δεν είναι ορατή από τη Γη, στην οποία υπάρχουν οροσειρές υψηλότερες των 3 χιλιομέτρων.
Η ανάλυση δείγματος από την άλλη πλευρά του φεγγαριού ή μία επανδρωμένη αποστολή θα βοηθήσει τους ερευνητές μελλοντικά να αποδείξουν τη θεωρία τους.
tvxs.gr

Τα ανέφικτα ταξίδια στον ποταμό του χρόνου

2011-08-07T00:47:00.000+03:00

Η άπιαστη ταχύτητα του φωτός αποκλείει τις επισκέψεις στο παρελθόν

Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ - enet.gr

Τα ταξίδια στον χρόνο, ενώ περιγράφονται τόσο ρεαλιστικά στις ταινίες του Χόλιγουντ και στα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας, ίσως τελικά αποδειχτούν ανέφικτα στην πράξη. Οι πολυπόθητες επισκέψεις μας στο απώτερο μέλλον ή στο παρελθόν φαίνεται πως τελικά σκοντάφτουν όχι μόνο σε τεχνολογικά εμπόδια αλλά και σε ανυπέρβλητες φυσικές απαγορεύσεις.

Καθημερινά παραπονιόμαστε ότι «δεν έχουμε χρόνο» ή πως ο χρόνος «ρέει», «κυλά» και «φεύγει» ασταμάτητα, χωρίς ποτέ να προσδιορίζουμε επακριβώς τι είδους «πράγμα» είναι αυτό που αδιάκοπα κυλά και μας διαφεύγει ή, έστω, ποιος ή τι καταμετρά την αδιάκοπη ροή του.
Ο «χρόνος» ήταν και παραμένει το πιο φευγαλέο, σκοτεινό και άπιαστο αντικείμενο της ανθρώπινης σκέψης - φυσικής και μεταφυσικής! Συνεπώς, θα έπρεπε να θεωρούνται μάλλον προφανείς οι λόγοι που εμποδίζουν τον υπερτεχνολογικό πολιτισμό μας να σχεδιάσει, πόσω δε μάλλον να κατασκευάσει, πραγματικές μηχανές του χρόνου.
Ο σχετικιστικός χρόνος
Οταν κάποτε ρώτησαν τον Αϊνστάιν «τι είναι ο χρόνος;», αυτός απάντησε χωρίς περιστροφές: «ό,τι μετράνε τα ρολόγια μας». Με αυτήν την προκλητική δήλωση ο μεγάλος ανανεωτής των κλασικών εννοιών του χώρου και του χρόνου στη φυσική ήθελε να υπογραμμίσει ότι, για τη σύγχρονη φυσική, ο χρόνος δεν είναι «κάτι τι» που μπορεί να συλληφθεί ανεξάρτητα από τον τρόπο που τον μετράμε, δηλαδή ανεξάρτητα από το πώς καταγράφουμε την παρουσία του.
Πράγματι, ο αντικειμενικός φυσικός χρόνος, σε αντίθεση με τον υποκειμενικό ανθρώπινο χρόνο, δεν κυλάει προς κάποια κατεύθυνση και δεν παράγει ποτέ τίποτα νέο. Οπως το έθεσε ο Νεύτων στην εισαγωγή του περίφημου βιβλίου του «Philosophiae Naturalis Principia Mathematica» (Μαθηματικές Αρχές Φυσικής Φιλοσοφίας): «Ο απόλυτος, αληθινός και μαθηματικός χρόνος, αφεαυτού και από την ίδια του τη φύση, ρέει ομοιόμορφα χωρίς να εξαρτάται από τίποτα το εξωτερικό...».
Με άλλα λόγια, ο υποκειμενικός χρόνος που βιώνουν οι άνθρωποι, για τον Νεύτωνα (αλλά και την κλασική επιστήμη συνολικά), είναι απλώς μια ψευδαίσθηση που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον απόλυτο κοσμικό χώρο και χρόνο. Αποψη που, παραδόξως, συμμερίζεται και ο Αϊνστάιν, ο βασικός υπαίτιος της «δολοφονίας» του απόλυτου χρόνου στη σύγχρονη φυσική.
Οπως θα εκμυστηρευθεί ο ίδιος ο Αϊνστάιν σε ένα περίφημο γράμμα του: «Η διάκριση ανάμεσα σε παρελθόν και σε μέλλον αποτελεί μόνο μια ψευδαίσθηση, μολονότι πρόκειται για μια επίμονη ψευδαίσθηση»! Για τον πατέρα της θεωρίας της σχετικότητας ο χρόνος δεν είναι τίποτα άλλο από μία επιπλέον μαθηματική παράμετρος στην περιγραφή του φυσικού κόσμου. Τίποτα περισσότερο από μία διάσταση στο ενοποιημένο τετραδιάστατο συνεχές που σήμερα ονομάζεται «χωρόχρονος».
Και τα ταξίδια στον χρόνο; Σύμφωνα με την ειδική θεωρία της σχετικότητας, κανένα ταξίδι στο παρελθόν δεν είναι επιτρεπτό και αυτό γιατί κανένα γνωστό υλικό αντικείμενο δεν μπορεί να ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός ή ταχύτερα. Οσο για τα ταξίδια στο μέλλον, αυτά είναι ίσως εφικτά επειδή προβλέπονται από τη γενική θεωρία της σχετικότητας.
Χωρίς να παραβιάζει το αξίωμα της μη υπέρβασης της ταχύτητας του φωτός, ένα υλικό αντικείμενο μπορεί να ταξιδεύει στον χρόνο «απλώς» εκμεταλλευόμενο τις παραμορφώσεις ή τις καμπυλώσεις του χωροχρόνου. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να χρησιμοποιεί τις μαύρες τρύπες ως χωροχρονικές παρακαμπτηρίους που ενώνουν δύο αρκετά απομακρυσμένα σημεία στον χώρο και άρα στον χρόνο. Η μεγάλη μάζα των μαύρων τρυπών μεταβάλλει ή ακριβέστερα στρεβλώνει τη γεωμετρία του χωροχρόνου, επιτρέποντας έτσι σε δύο πολύ απομακρυσμένα σημεία να συμπίπτουν χωροχρονικά και να επικοινωνούν. Τέτοια «τούνελ» στον χωροχρόνο οι φυσικοί τα αποκαλούν «σκουληκότρυπες» και ορισμένοι εικάζουν ότι ίσως κάποτε αποδειχτούν το κλειδί για την επίτευξη ταξιδιών στον χρόνο.
Βέβαια, όπως έγινε σύντομα σαφές, η καθαρά υποθετική δυνατότητα διέλευσης των μελλοντικών χρονομηχανών μέσα από τέτοιες «τρύπες» του χωροχρόνου θα ήταν κάθε άλλο παρά ασφαλής και ανώδυνη για τους επίδοξους χρονοταξιδευτές. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η χρονομηχανή μας θα μπορούσε σχετικά εύκολα να βρει την είσοδο μιας τέτοιας σκουληκότρυπας, πολύ δύσκολα θα έβλεπε την έξοδο από αυτήν: θα ήταν μάλλον απίθανο να καταφέρει να τη διανύσει χωρίς να καταστραφεί.
Το φράγμα του φωτός
Πώς όμως η ταχύτητα του φωτός σχετίζεται με τη δυνατότητα ταξιδιών στον χρόνο; Το φως ταξιδεύει με ταχύτητα περίπου 300 χιλιάδων χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, για την ακρίβεια με ταχύτητα C= 299792,458 Km/s = 1.079.252.849 Km/h, διανύει δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο χιλιόμετρα την ώρα!
Κατανοούμε λοιπόν γιατί είναι πολύ πιο βολικό να μετράμε τις τεράστιες αποστάσεις που υπάρχουν μεταξύ των απομακρυσμένων ουράνιων σωμάτων με «έτη φωτός». Μεταφράζουμε δηλαδή τις χωρικές αποστάσεις μεταξύ δύο ουράνιων σωμάτων σε χρόνο που απαιτείται για να τις διανύσει το φως.
Οπως ήδη αναφέραμε, η θεωρία της ειδικής σχετικότητας απαγορεύει σε οποιοδήποτε υλικό σωματίδιο (με μη μηδενική μάζα ηρεμίας) να κινείται με ταχύτητα ίση ή μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός. Κάποιοι θεωρητικοί φυσικοί υποθέτουν ότι υπάρχουν και κάποια παράδοξα «σωματίδια», τα ταχυόνια (tachyons), τα οποία κινούνται με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός. Οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας κατέφυγαν συστηματικά στα ταχυόνια για να δημιουργήσουν αληθοφανείς ιστορίες ταξιδιών στον χρόνο.
Σήμερα ορισμένοι επιφανείς φυσικοί επιστρέφουν στην ιδέα των ταχυονίων προκειμένου να διερευνήσουν, μέσω κάποιων μη αιτιοκρατικών φυσικών μοντέλων εξήγησης, τη δυνατότητα υπέρβασης του «φράγματος του χρόνου», του ανυπέρβλητου φυσικού ορίου που η ειδική θεωρία της σχετικότητας επέβαλε το 1905 στη φυσική σκέψη.

Εξάωρος ρωσικός περίπατος στο Διάστημα

2011-08-04T18:25:00.000+03:00

Ο διαστημικός περίπατος δύο Ρώσων κοσμοναυτών, μελών του πληρώματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS), ξεκίνησε το βράδυ της Τετάρτης. Στόχος των κοσμοναυτών, μεταξύ άλλων εργασιών, ήταν να θέσουν σε λειτουργία έναν μικρο-δορυφόρο προς τιμήν του Γιούρι Γκαγκάριν, κάτι που τελικά δεν κατάφεραν, σύμφωνα με το ρωσικό κέντρο ελέγχου διαστημικών πτήσεων.

Ο Σεργκέι Βολκόφ και ο Αλεξάντρ Σαμοκουτιάεφ ξεκίνησαν τον διαστημικό περίπατό τους μέσω της θυρίδας πρόσδεσης Pirs στις 17:50 (ώρα Ελλάδος), με καθυστέρηση είκοσι λεπτών από το προβλεπόμενο, όπως μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti, επικαλούμενο το ρωσικό κέντρο ελέγχου διαστημικών πτήσεων (Tsoup). Ο Σαμοκουτιάεφ είναι η πρώτη φορά που "περπάτησε" στο Διάστημα, ενώ ο συνάδελφός του Βολκόφ έχει επαναλάβει το εγχείρημα άλλες δύο φορές.

Οι δύο κοσμοναύτες είχαν σκοπό να θέσουν σε λειτουργία έναν μικρο-δορυφόρο, ο οποίος θα μεταδίδει σήματα σε 17 γλώσσες, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την πρώτη ιστορική πτήση του Γιούρι Γκαγκάριν στο Διάστημα, στις 12 Απριλίου 1961.

Ωστόσο, στην αρχή του εγχειρήματος, μόνο η μία από τις δύο κεραίες του δορυφόρου "άνοιξε", αναγκάζοντας τους υπεύθυνους ερευνητές που παρακολουθούσαν απευθείας σε γιγαντοοθόνη στο ρωσικό κέντρο ελέγχου διαστημικών πτήσεων σε προάστιο της Μόσχας, να δώσουν εντολή ακύρωσης της επιχείρησης.
Ο κοσμοναύτης Σεργκέι Βολκόφ είχε ενεργοποιήσει τον μικρο-δορυφόρο και ετοιμαζόταν να τον θέσει σε τροχιά, όταν οι ομάδες στη γη διαπίστωσαν στη γιγαντοοθόνη ότι έλειπε μία από τις δύο κεραίες. Όταν ο Βολκόφ ρωτήθηκε σχετικά με την κεραία που έλειπε, απάντησε ότι δεν μπορούσε να εξηγήσει την αιτία. Το ίδιο απάντησε και ο Σαμοκουτιάεφ.
Ωστόσο, όταν συμβουλεύτηκαν τον επικεφαλής μηχανικό του σχεδίου στην Tsoup, εκείνος είπε ότι η δεύτερη κεραία, πιο μικρή και λεπτή από την άλλη, δεν ήταν ορατή γιατί είχε εισχωρήσει στο εσωτερικό της συσκευής για λόγους ασφαλείας κατά τη μεταφορά του μικρο-δορυφόρου. "Οι κοσμοναύτες θα προσπαθήσουν να βγάλουν τώρα έξω την κεραία με το μικρό τους δάχτυλο", πρόσθεσε ο μηχανικός Σεργκέι Σαμπούροφ, σύμφωνα με το πρακτορείο Ria Novosti.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Οκτώ χρόνια μετά την καταστροφή, τμήμα του Columbia βρέθηκε στο Τέξας

2011-08-03T21:30:00.004+03:00

Συντρίμμια στη λίμνη

H δεξαμενή, με διάμετρο περίπου ένα μέτρο, αποκαλύφθηκε όταν έπεσε η στάθμη της λίμνης (Φωτογραφία: Associated Press )

Μια μικρή αλουμινένια δεξαμενή από το Columbia ανακαλύφθηκε σε λίμνη του Τέξας, οκτώ χρόνια μετά την καταστροφή του διαστημικού λεωφορείου και το θάνατο του εξαμελούς πληρώματος το Φεβρουάριο του 2003.

Η NASA επιβεβαίωσε ότι το σφαιρικό αντικείμενο που εντοπίστηκε την περασμένη εβδομάδα στη λίμνη Νακογκντότσες, 260 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Χιούστον, είναι μια από τις 16 δεξαμενές υγρού οξυγόνου και υδρογόνου που περιλάμβανε το σύστημα ηλεκτροδότησης του Columbia.

«Ο μόνος λόγος που την βρήκαμε εκτεθειμένη ήταν ότι έχουμε ξηρασία και η δεξαμενή αποκαλύφθηκε στη λίμνη. Ήταν γεμάτη λάσπη» ανέφερε στο Space.com η Λίσα Μαλόουν, εκπρόσωπος του Διαστημικού Κέντρου Κένεντι στη Φλόριντα.

Η δεξαμενή, με διάμετρο περίπου ενός μέτρου, πρόκειται να μεταφερθεί τώρα στον κλιματιζόμενο χώρο του Κέντρου όπου φυλάσσονται τα συντρίμμια του σκάφους.

Το υλικό που έχει συγκεντρωθεί ως σήμερα εκτιμάται ότι αντιστοιχεί στο 38 με 40 τοις εκατό του Columbia -το υπόλοιπο είτε κάηκε στην ατμόσφαιρα είτε βρίσκεται ακόμα κάπου στο Τέξας και τη Λουιζιάνα, τις δύο πολιτείες όπου σκορπίστηκαν τα συντρίμμια.

Το Columbia καταστράφηκε λόγω ενός κομματιού μονωτικού αφρού που αποσπάστηκε από τη εξωτερική δεξαμενή καυσίμων κατά την εκτόξευση και προσέκρουσε στο αριστερό φτερό, προκαλώντας ρήγμα.

Το σκάφος καταστράφηκε 16 ημέρες αργότερα, καθώς επέστρεφε στη Γη από μια αποστολή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό: υπέρθερμα αέρια εισήλθαν στο ρήγμα κατά την επάνοδο στην ατμόσφαιρα και έλιωσαν την αριστερή πτέρυγα.

Η ανακάλυψη της δεξαμενής έρχεται λίγες εβδομάδες μετά τον τερματισμό του προγράμματος των διαστημικών λεωφορείων.

Newsroom ΔΟΛ - in.gr

Μοριακό οξυγόνο ανιχνεύθηκε για πρώτη φορά στο Διάστημα

2011-08-03T03:39:00.002+03:00

Στην ανάσα του Ωρίωνα

H φασματική υπογραφή του μοριακού οξυγόνου ανιχνεύθηκε σε μια περιοχή του νεφελώματος όπου γεννιούνται νέα άστρα (Φωτογραφία: NASA/JPL)

Τα άτομα οξυγόνου αφθονούν στο εξώτερο Διάστημα, δεν φαινόταν όμως να ισχύει το ίδιο και για τα μόρια οξυγόνου, τα οποία παρέμεναν άφαντα εδώ και δύο αιώνες. Τελικά, το δυσεύρετο αέριο ανιχνεύθηκε στο νεφέλωμα του Ωρίωνα από το καινούργιο ευρωπαϊκό τηλεσκόπιο Herschel.

«Το αέριο οξυγόνο ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1770, μας πήρε όμως περισσότερο από 230 χρόνια για να μπορούμε επιτέλους να πούμε με βεβαιότητα ότι αυτό το απλό μόριο υπάρχει στο Διάστημα» σχολίασε ο Πολ Γκόλντσμιθ, ερευνητής της NASA που συμμετέχει στην αποστολή Herschel.

Η ανακάλυψη της ομάδας του δημοσιεύεται στο Astronomical Journal.

Ακριβοθώρητο O₂

Tα μόρια οξυγόνου (O₂), τα οποία αντιστοιχούν γύρω στο 20% του αέρα που αναπνέουμε στη Γη, σχηματίζονται από την ένωση δύο ατόμων οξυγόνου. To μοριακό οξυγόνο είναι γενικά το μόνο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι αερόβιοι οργανισμοί (όπως ο άνθρωπος) δεδομένου ότι οι άλλες μορφές οξυγόνου αφενός δεν υπάρχουν σε μεγάλες ποσότητες, αφετέρου έχουν μεγαλύτερη χημική δραστικότητα και προκαλούν οξειδωτικές βλάβες.

Τα μεμονωμένα άτομα οξυγόνου είναι άφθονα στο Διάστημα, κυρίως στις γειτονιές άστρων με μεγάλη μάζα. Μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι υποψιάζονταν ότι εκεί έξω πρέπει να υπάρχει και μοριακό οξυγόνο, το οποίο όμως δεν κατάφερναν να ανιχνεύσουν οι μελέτες με επίγεια τηλεσκόπια και ερευνητικά αερόστατα.

Μια πρώτη θετική ένδειξη ήρθε το 2007 από το σουηδικό τηλεσκόπιο Odin, ωστόσο τα ευρήματα δεν κατέστη δυνατό να επιβεβαιωθούν από ανεξάρτητες ερευνητικές ομάδες.

Αντίθετα, η ανακάλυψη του Herschel έχει ήδη διασταυρωθεί, αναφέρει ο δικτυακός τόπος Space.com.

Το ευρωπαϊκό διαστημικό τηλεσκόπιο, το οποίο εκτοξεύτηκε το 2009 και είναι σχεδιασμένο να βλέπει στην υπέρυθρη περιοχή του φάσματος, ανίχνευσε τη φασματική υπογραφή του μοριακού οξυγόνου σε μια περιοχή του νεφελώματος του Ωρίωνα, που βρίσκεται σε απόσταση 1.500 ετών φωτός από τη Γη και παρουσιάζει έντονη αστρογένεση.

Ο Δρ Γκόλντσμιθ και οι συνεργάτες του προτείνουν την υπόθεση ότι το μόριο σχηματίστηκε όταν η ακτινοβολία νεαρών άστρων διέσπασε τα μόρια πάγου που καλύπτουν τα σωματίδια διαστρικής σκόνης.

«Αυτό εξηγεί το πού μπορεί να κρύβεται μια ποσότητα οξυγόνου» σχολίασε ο ερευνητής. «Δεν βρήκαμε όμως αρκετά μεγάλες ποσότητες, και ακόμα δεν καταλαβαίνουμε τι ιδιαίτερο έχουν οι περιοχές όπου το ανακαλύψαμε» παραδέχτηκε.

Αυτό σημαίνει ότι η αναζήτηση θα συνεχιστεί και σε άλλα αστρικά μαιευτήρια.

Newsroom ΔΟΛ - in.gr

Ο Εγκέλαδος κάνει ντους στον Κρόνο

2011-08-01T04:16:00.000+03:00

Θ. ΛΑΪΝΑΣ

Η ζώνη υδρατμών του πλανήτη τροφοδοτείται από τον παγωμένο δορυφόρο,

Ένα κοσμικό μυστήριο 14 ετών λύθηκε με την βοήθεια του διαστημικού παρατηρητηρίου Herschel.
Το νερό που υπάρχει στα ανώτερα στρώματα του Κρόνου προέρχεται από μια ζώνη υδρατμών που περικυκλώνει τον πλανήτη και αποτελεί προϊόν της γεωλογικής δραστηριότητας του Εγκέλαδου, του μικρού παγωμένου δορυφόρου του.

Κοσμικά ντους

Την ανακάλυψη έκαναν επιστήμονες του Ινστιτούτου Μάξ Πλανκ οι οποίοι διαπίστωσαν ότι ο Εγκέλαδος από το νότιο πόλο του εκτοξεύει στο διάστημα 250 κιλά υδρατμών κάθε δευτερόλεπτο. Το 5% αυτών των υδρατμών καταλήγει στον Κρόνο δημιουργώντας ένα ακόμη δαχτυλίδι γύρω από τον πλανήτη το οποίο μέχρι πρόσφατα δεν ήταν ορατό.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες μέρος αυτών των υδρατμών πέφτει στα ανώτερα στρώματα του Κρόνου και μετατρέπεται σε νερό. Η ανακάλυψη είναι πολύ σημαντική αφού για πρώτη φορά εντοπίζεται στο ηλιακό μας σύστημα το φαινόμενο να επηρεάζει ένας δορυφόρος τις χημικές διεργασίες του μητρικού του πλανήτη.

Ο Εγκέλαδος

Ο Εγκέλαδος είναι ένα παγωμένο φεγγάρι με διάμετρο μόλις 500 χιλιόμετρα και είναι καλυμμένο με πάγο που ανακλά το 90% του ηλιακού φωτός. Για αυτό και οι επιστήμονες το καταγράφουν ως το πιο ανακλαστικό σώμα του ηλιακού μας συστήματος.

Το διαστημόλποιο Cassini που εξερευνά τον Κρόνο και τα φεγγάρια του ανακάλυψε πριν από δύο χρόνια ότι κάτω από την παγωμένη, κάτασπρη επιφάνεια, ο Εγκέλαδος διαθέτει θερμότητα, νερό, άζωτο και ενώσεις του άνθρακα δηλαδή όλα τα απαραίτητα συστατικά για την εμφάνιση ζωής. Εντόπισε επίσης ένα γιγάντιο πίδακα κοντά στον νότιο πόλο, απ' όπου εκτοξεύονται στο Διάστημα υδρατμοί αλλά και μικροσκοπικά σωματίδια πάγου.

Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Greecelands

http://rc-cafe.blogspot.com

Στις 5 Αυγούστου αναχωρεί για Δία η σημαντική αποστολή Juno

2011-07-31T21:11:00.000+03:00

Διάδοχος του Γαλιλαίου

Το Juno θα χρειαστεί μια πενταετία για να φτάσει στον προορισμό του (Φωτογραφία: NASA/JPL )

Δύο δεκαετίες μετά την ιστορική αποστολή Galileo, η NASA ετοιμάζεται για το επόμενο βήμα στην εξερεύνηση του μεγαλύτερου, αρχαιότερου και πιο επικίνδυνου πλανήτη. Η αποστολή Juno προγραμματίζεται να εκτοξευτεί την Πέμπτη για να ερευνήσει μεταξύ άλλων αν ο Δίας κρύβει στην καρδιά του ένα κολοσσιαίο διαμάντι.

Το ρομποτικό σκάφος θα φτάσει στο σύστημα του Δία το 2016 και θα τεθεί σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη κοντά στις θανάσιμες ζώνες ακτινοβολίας του πλανήτη. Αν και τα ηλεκτρονικά του συστήματα προστατεύονται από ένα κέλυφος τιτανίου, πιθανότατα δεν θα αντέξουν πάνω από 12 μήνες την ισχυρή ακτινοβολία.

Τρία είναι τα βασικά ερωτήματα που καλείται να απαντήσει το Juno:

Πώς δημιουργείται το μαγνητικό πεδίο του Δία, που είναι και η μεγαλύτερη δομή του Ηλιακού Συστήματος;
Πόσο νερό περιέχει ο πλανήτης; Η ποσότητα νερού σχετίζεται άμεσα με την εξέλιξη όχι μόνο του Δία αλλά και των υπόλοιπων πλανητών.
Ο πλανήτης αποτελείται άραγε εξολοκλήρου από αέρια, ή μήπως κρύβει έναν στερεό πυρήνα; Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι η ακραία πίεση και θερμοκρασία θα μπορούσαν να έχουν δημιουργήσει στην καρδιά του πλανήτη ένα γιγάντιο, ατόφιο διαμάντι.

Από την περασμένη Τετάρτη, το σκάφος βρίσκεται τοποθετημένο στην κορυφή ενός πυραύλου Atlas 5 και περιμένει την εκτόξευση της 5ης Αυγούστου.

Το σκάφος, που παίρνει το όνομα της Γιούνο, μιας ρωμαϊκής θεότητας που αντιστοιχεί στην Ήρα, αναπτύχθηκε από την εταιρεία Lockheed Martin. To κόστος της όλης αποστολής εκτιμάται στα 1,1 δισ. δολάρια.

Στη γειτονιά του γίγαντα
Ο Δίας πιστεύεται ότι ήταν το πρώτο σώμα που σχηματίστηκε στο Ηλιακό Σύστημα μετά τον Ήλιο. Συγκέντρωσε μεγάλο μέρος από τα υλικά που περίσσεψαν από τη γέννηση του άστρου -κυρίως υδρογόνο και ήλιο- και πήρε γιγάντιες διαστάσεις: έχει διπλάσια μάζα από ό,τι όλοι οι υπόλοιποι πλανήτες στη Γη.

Δεδομένου ότι κανένα αέριο δεν μπορεί να δραπετεύσει από το πανίσχυρο βαρυτικό του πεδίο, ο Δίας ουσιαστικά περιέχει μέχρι και σήμερα δείγματα από τους δομικούς λίθους που σχημάτισαν το Ηλιακό Σύστημα.

Ένα από τα όργανα του Juno, το οποίο εκπέμπει μικροκύματα και μετρά την ανάκλασή τους, θα εξετάσει πόσο νερό έχει σχηματιστεί στον πλανήτη από την ένωση του αρχαίου υδρογόνου με οξυγόνο.

Η περιεκτικότητα σε νερό έχει άμεση σχέση με το πού σχηματίστηκε ο πλανήτης: ορισμένοι πιστεύουν ότι βρισκόταν ανέκαθεν στη σημερινή του θέση (πέντε φορές μακρύτερα από τον Ήλιο από ό,τι η Γη), ενώ άλλοι εκτιμούν ότι σχηματίστηκε στις παρυφές του Ηλιακού Συστήματος και αργότερα μετακινήθηκε προς το εσωτερικό του.

Τα όργανα του σκάφους θα μελετήσουν επίσης το μυστηριώδες μαγνητικό πεδίο του πλανήτη, στο οποίο οφείλονται και οι ζώνες ακτινοβολίας που θα απειλήσουν το ίδιο το Juno.

«Θα βουτήξουμε ακριβώς κάτω από τις ζώνες ακτινοβολίας που είναι η πιο επικίνδυνη περιοχή του Ηλιακού Συστήματος πέρα από τον ίδιο τον Ήλιο» σχολίασε στο AFP ο Σκοτ Μπόλτον, επιστημονικός υπεύθυνος της αποστολής στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Southwest στο Τέξας.

Τροφοδοτούμενο από το αμυδρό ηλιακό φως που φτάνει στον Δία, το Juno θα τεθεί τελικά σε πολική τροχιά και θα περνά μόλις 5.000 χλμ από τα σύννεφα που καλύπτουν τους πόλους του πλανήτη.

Θα μπορεί έτσι να στέλνει εικόνες ακόμα πιο εντυπωσιακές και από τις φωτογραφίες του Galileo, το οποίο εκτοξεύτηκε το 1989 και καταστράφηκε το 2003 με ελεγχόμενη βουτιά μέσα στον ίδιο τον Δία.

Νωρίτερα, το Galileo είχε απελευθερώσει μια μικρή διερευνητική συσκευή που εισήλθε στα εξώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και μετέδιδε δεδομένα για 58 λεπτά, πριν διαλυθεί τελικά από την ακραία πίεση και θερμοκρασία.

Newsroom ΔΟΛ

Ραντεβού για τους ερασιτέχνες της αστρονομίας στα Γρεβενά

2011-07-31T20:53:00.001+03:00

Στα Γρεβενά έδωσαν ραντεβού ερασιτέχνες αστρονόμοι απ’ όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.

Στις κατασκηνώσεις Κουρούνας στους Φιλιππαίους Γρεβενών θα μείνουν μέχρι σήμερα, όπως δημοσιεύει το zougla.gr, στο πλαίσιο της Πανελλήνιας Εξόρμησης Ερασιτεχνών Αστρονόμων που πραγματοποιείται για πέμπτη συνεχή χρονιά.

Μετά τον Πάρνωνα, την Εύβοια και τις Θερμοπύλες, οι διοργανωτές επέλεξαν την κατασκήνωση στους Φιλιππαίους, σε μια περιοχή που διαθέτει πολύ σκοτεινό ουρανό και μπορεί να προσφέρει τις σχετικές ανέσεις στους ερασιτέχνες αστρονόμους.

Οι περιοχές με πολύ σκοτεινό ουρανό στην Ελλάδα είναι λιγοστές και έτσι οι ερασιτέχνες πρέπει να ψάχνουν νέα μέρη από τα οποία μπορούν να παρατηρούν και να φωτογραφίζουν διάφορα αντικείμενα που βρίσκονται στο στερέωμα, όπως νεφελώματα, αστρικά σμήνη, γαλαξίες και κομήτες. Η συγκεκριμένη τοποθεσία έχει επιλεγεί και για την ανέγερση του αστεροσκοπείου στον Όρλιακα, με πρωτοβουλία του γρεβενιώτη καθηγητή αστροφυσικής Θανάση Οικονόμου.

Τη διοργάνωση της φετινής πανελλήνιας εξόρμησης ανέλαβε ο δραστήριος Όμιλος Φίλων Αστρονομίας από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος έχει στο ενεργητικό του πολλές πετυχημένες δραστηριότητες αστρονομικού περιεχομένου στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό (επισκέψεις σε σχολεία, σεμινάρια αστρονομίας, ταξίδια για εκλείψεις ή άλλα φαινόμενα, διοργάνωση Πανελλήνιου Συνεδρίου αστρονομίας).

www.flashnews.gr

Κίνα: Ανακαλύφθηκε τεράστιος μετεωρίτης κατά τύχη!

2011-07-30T22:38:00.003+03:00

Πρόκειται για τον τέταρτο μεγαλύτερο σε μέγεθος μετεωρίτη που βρέθηκε ποτέ

Ένας από τους μεγαλύτερους μετεωρίτες που έχουν πέσει ποτέ στη Γη εντοπίσθηκε στα όρη Αλτάι, που χωρίζουν την Κίνα από τη Μογγολία. Ο μεγάλος μετεωρίτης, μήκους 1,25 μέτρων και πλάτους 2,2 μέτρων, υπολογίζεται ότι ζυγίζει τουλάχιστον 25 τόνους και σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος σε μέγεθος μετεωρίτης που βρέθηκε ποτέ, αφήνοντας στην πέμπτη θέση τον μετεωρίτη «Άρμαντι» που είχε εντοπισθεί το 1898 στην ίδια περιοχή και ζυγίζει 28 τόνους.

Η ανακάλυψη της τεράστιας αυτής ουράνιας βολίδας ήταν τυχαία, μετά από μια επίσκεψη που δέχτηκε ο ειδικός στους μετεωρίτες κ. Ζανγκ Μπαολίν του Αστεροσκοπείου του Πεκίνου. Ο επισκέπτης του παρουσίασε ένα μικρό κομμάτι βράχου, το οποίο είχε αποσπάσει από τον μετεωρίτη: ο ειδικός κατάλαβε αμέσως ότι επρόκειτο για αξιόλογο εύρημα, και μαζί με τους βοηθούς του έκανε πάνω από έναν χρόνο για να τον βρει και να τον μελετήσει.

Οι περιπλανώμενοι Κοζάκοι βοσκοί των βουνών Αλτάι φυσικά δεν είχαν αναγνωρίσει επί δεκαετίες την «εξωγήινη» ταυτότητα αυτού του περίεργου «βράχου», που βρίσκεται σε απόκρημνη περιοχή σε υψόμετρο 3.300 μέτρων, αλλά αναρωτιούνταν αν περιείχε πλατίνα ή ασήμι. Ο κ. Ζανγκ κατάλαβε από τις περιγραφές πως επρόκειτο για έναν μεγάλο μετεωρίτη: χρειάστηκε να κάνει αρκετές διαδρομές στα αχανή όρη με τζιπ, άλογα και…καμήλες, ως ότου εντόπισε τον ογκώδη επιστημονικό «θησαυρό».

Τελικά οι «ασημί» πινελιές στον κοκκινόμαυρο βράχο προέρχονταν από κράμα σιδήρου και νικελίου, το οποίο έλιωσε κατά την πυρακτωμένη κάθοδο του μετεώρου προς τη Γη. Οι ραβδωτές γραμμές που έχει πάνω του επιτρέπουν στους επιστήμονες να εκτιμήσουν την ηλικία του, αλλά οι σχετικοί υπολογισμοί δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί. Ήδη πάντως μια δεύτερη ομάδα κινέζων ειδικών ανέλαβε να εξακριβώσει την ακριβή χημική του σύνθεση και τη χρονολογία της πτώσης του.

Η έλλειψη κρατήρα στο έδαφος μαρτυρά πάντως ότι ο μετεωρίτης δεν έπεσε εκεί, αλλά μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση από τους παγετώνες. Να σημειωθεί ότι η τοπική κυβέρνηση της επαρχίας έστειλε οπλισμένους φρουρούς, για να προστατεύουν τον γιγαντιαίο «θησαυρό».

Οι μετεωρίτες που περιέχουν κατά κύριο λόγο σίδηρο θεωρείται ότι προέρχονται από τους πυρήνες πανάρχαιων πλανήτων ή αστεροειδών που εξερράγησαν πριν 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, κατά την διαμόρφωση του ηλιακού μας συστήματος. Ο μεγαλύτερος μετεωρίτης που βρέθηκε ποτέ είναι ο «Χόμπα» : εντοπίστηκε στην Ναμίμπια το 1920 και έχει βάρος 66 τόνων.

Αν και κάθε χρόνο η γήινη ατμόσφαιρα διαπερνάται από περίπου 500 μετεωρίτες, διαφόρων μεγεθών, οι βολίδες είτε καίγονται κατά την κάθοδο, είτε διαλύονται κατά την πρόσκρουση τους στην επιφάνεια.

το βημα

Νέες σημαντικές ενδείξεις για το σωματίδιο του Χιγκς

2011-07-30T22:25:00.001+03:00

Σημαντικές ενδείξεις για την ύπαρξη του περιζήτητου μποζόνιου του Χιγκς εντόπισε ο Μεγάλος Επιταχυντής Ανδρονίων (LHC). Οι επιστήμονες ωστόσο εφιστούν την προσοχή, καθώς στο παρελθόν παρουσιάστηκαν παρόμοιες ενδείξεις για την ύπαρξη του υποθετικού σωματιδίου χωρίς όμως αυτή να επιβεβαιωθεί τελικά από αναλύσεις που ακολούθησαν.

Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN), δήλωσε πως «αν το σωματίδιο πραγματικά υπάρχει, τα μέρη στα οποία μπορεί να "κρύβεται" γίνονται όλο και λιγότερα» καθώς ο Επιταχυντής έχει πλέον αποκλείσει τα περισσότερα από τα «όρια της μάζας» στο πλαίσιο των οποίων είναι πιθανό να εντοπίζεται αυτή του μποζονίου.
Τα νέα αποτελέσματα βασίζονται σε ανάλυση δεδομένων που συγκεντρώθηκαν κατά τη σύγκρουση πρωτονίων, σε ταχύτητα που πλησιάζει αυτή του φωτός. Επιστήμονες που συμμετέχουν στα πειράματα ATLAS και CMS που διενεργούνται στο LHC εξετάζουν προσεκτικά τα «συντρίμμια» των συγκρούσεων.
Πρωταρχικός τους στόχος είναι η αναζήτηση για αποδείξεις υπέρ της ύπαρξης του σωματιδίου του Χιγκς, εξέλιξη η οποία θα οδηγούσε στην ολοκλήρωση του Καθιερωμένου Μοντέλου. Το Καθιερωμένο Μοντέλο είναι ένα θεωρητικό πλαίσιο που εξηγεί πώς τα γνωστά υποατομικά σωματίδια αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Αν το μποζόνιο του Χιγκς δεν βρεθεί τελικά, οι φυσικοί πρέπει να βρουν ένα άλλο πλαίσιο για να εξηγήσουν πώς τα σωματίδια αποκτούν μάζα.
Ο γενικός διευθυντής του CERN, Rolf-Dieter Heuer, δήλωσε πως η ποσότητα των δεδομένων που συγκεντρώθηκαν από τα πρόσφατα πειράματα ήταν 20 φορές μεγαλύτερη σε σύγκριση με τα αποτελέσματα των πειραμάτων που έγιναν την ίδια περίοδο πέρυσι.
Οι φυσικοί πιστεύουν πως το σωματίδιο του Χιγκς κατά πάσα πιθανότητα βρίσκεται στην περιοχή χαμηλής μάζας - μεταξύ 114 GeV (gigaelectronvolts) και 140 GeV.
Ο καθηγητής Heuer δήλωσε ότι οι έρευνες σε περιοχές χαμηλής μάζας παρουσιάζουν μικρές διακυμάνσεις "εδώ και εκεί", αλλά ότι αυτό είναι αναμενόμενο, διότι οι φυσικοί αναλύουν αριθμούς σε μια σειρά από διαφορετικά «κανάλια». «Το όλο θέμα γίνεται πιο ενδιαφέρον όσο συλλέγουμε περισσότερα δεδομένα», εξήγησε.
Η πιο σημαντική διακύμανση παρατηρείται σε μάζα 145 GeV ενώ άλλες διακυμάνσεις από την ομάδα Atlas εντοπίζονται σε μάζα 250 GeV.
Ο Dave Charlton, μέλος της ομάδας Atlas, περιγράφει τα νέα ευρήματα ως «ενδιαφέροντα».
Ο Μεγάλος Επιταχυντής Σωματιδίων επιταχύνει, σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός, δύο δέσμες πρωτονίων γύρω από μία κυκλική σήραγγα και τα αναγκάζει να συγκρουστούν μαζί σε επιλεγμένα σημεία σύγκρουσης γύρω από το υπόγειο δακτύλιο. Εξετάζοντας τι παράγεται από τις συγκρούσεις των σωματιδίων, οι φυσικοί ευελπιστούν πως θα καταφέρουν να ρίξουν περισσότερο φως σε ό,τι αφορά τη φύση του σύμπαντος.
Δείτε επίσης:

Δύο χρόνια από το «Πείραμα των Πειραμάτων»
Ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων του Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών (και τι δεν πήγε καλά)
Μπράιαν Κοξ: Γιατί χρειαζόμαστε τους εξερευνητές

Κοινή τροχιά, κοινό ταξίδι Στο κατόπι μικρού αστεροειδή κινείται αέναα η Γη

2011-07-28T21:44:00.002+03:00

Ένας μικρός διαστημικός βράχος διαμέτρου 300 μέτρων μοιράζεται περίπου την ίδια τροχιά με τη Γη και προηγείται του πλανήτη στο αιώνιο ταξίδι του γύρω από τον Ήλιο, ανακοίνωσαν αστρονόμοι. Αυτό σημαίνει ότι η Γη είναι ο τέταρτος πλανήτης κοντά στον οποίο ανακαλύπτονται «τρωικά σώματα».

Στην αστρονομία, τρωικά ονομάζονται τα σώματα, συνήθως αστεροειδείς, που κινούνται στην ίδια τροχιά με άλλα, μεγαλύτερα σώματα, χωρίς ποτέ να συγκρούονται μαζί τους.

Αυτό συμβαίνει επειδή τα τρωικά σώματα ισορροπούν στα λεγόμενα «σημεία Λαγκράνζ», όπου οι βαρυτικές δυνάμεις που δέχονται σχεδόν εξουδετερώνουν η μία την άλλη.

Η Γη, επομένως, δεν κινδυνεύει από τον 2010 TK7, όπως βαφτίστηκε ο νέος αστεροειδής. Οι ερευνητές που υπογράφουν την ανακάλυψη στο περιοδικό Nature διαβεβαιώνουν ότι η τροχιά του μικρού βράχου θα παραμείνει σταθερή και ακίνδυνη για τα επόμενα 10.000 χρόνια.

Μέχρι σήμερα, οι αστρονόμοι είχαν ανακαλύψει αρκετά τρωικά σώματα που συνοδεύουν τον Άρη και σχεδόν 5,000 που συνοδεύουν τον Δία (ο δακτύλιος ανάμεσα στις τροχιές του Άρη και του Δία συγκεντρώνει χιλιάδες διαστημικούς βράχους και ονομάζεται Ζώνη των Αστεροειδών).

Η ανακάλυψη τρωικών αντικειμένων κοντά στη Γη είναι πολύ πιο δύσκολη υπόθεση, δεδομένου ότι οι πιθανές τους θέσεις βρίσκονται προς την πλευρά του πλανήτη που έχει μέρα και επομένως κρύβονται από το εκτυφλωτικό φως του Ήλιου.

Όμως ο 2010 TK7 δεν εντοπίστηκε με επίγεια όργανα αλλά με το διαστημικό τηλεσκόπιο Wise (Ευρυγώνιος Υπέρυθρος Εξερευνητής), το οποίο εκτοξεύτηκε το 2009 και μέχρι σήμερα έχει ανακαλύψει 123 αντικείμενα κοντά στη Γη.

Οι πρώτες εκτιμήσεις για την τροχιά του επιβεβαιώθηκαν στη συνέχεια από το γαλλο-καναδικό τηλεσκόπιο στη Χαβάη. Επικεφαλής της μελέτης ήταν ο Μάρτιν Κόνορ του Πανεπιστημίου της Αλμπέρτα στον Καναδά.

Ο αστεροειδής βρίσκεται σήμερα σε απόσταση 80 εκατομμυρίων χιλιομέτρων (κάτι παραπάνω από το μισό της απόστασης Γης-Ήλιου), περιστασιακά όμως πλησιάζει στα 25 εκατομμύρια χλμ.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Η ακολουθία Φιμπονάτσι. (Vid)

2011-07-27T07:46:00.002+03:00

Ένα βίντεο με θέμα τη σχέση των μαθηματικών και της φύσης. Συγκεκριμένα αναφέρεται στην ακολουθία Φιμπονάτσι της οποίας ο κάθε όρος είναι το άθροισμα των δύο προηγούμενων.

Αστρονόμοι ανακάλυψαν το μεγαλύτερο σώμα νερού στο Σύμπαν

2011-07-27T00:13:00.001+03:00

Σε απόσταση 12 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη, εντόπισαν δυο ομάδες αστρονόμων, ένα κολοσιαίο νέφος νερού το οποίο υπάρχει σε όλους τους ωκεανούς του πλανήτη μας. Οι δυο ερευνητικές ομάδες ισχυρίζονται πως πρόκειται για το μεγαλύτερο και το πιο μακρινό σώμα νερού στο Σύμπαν.

Σύμφωνα με τους αστρονόμους, έχει τη μορφή τεράστιας μάζας υδρατμών και βρίσκεται στο μακρινό κβάζαρ ΑΡΜ 08279+5255 που τροφοδοτείται από μαύρη τρύπα 20 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο. Η περιστροφή της παράγει τόση ενέργεια όση χίλια τρισεκατομμύρια ήλιοι. Το σώμα νερού απλώνεται γύρω από αυτή τη μαύρη τρύπα, σε μια «αεριώδη» περιοχή έκτασης εκατοντάδων ετών φωτός. Σύμφωνα με τους ερευνητές το σώμα νερού σχηματίστηκε όταν το Σύμπαν ήταν μόλις 1,6 δισεκατομμυρίων ετών.
«Το περιβάλλον γύρω από αυτό το κβάζαρ είναι μοναδικό από την άποψη ότι παράγει αυτήν την τεράστια μάζα νερού» εξηγεί ο Ματ Μπράντφορντ από το Jet Propulsion Laboratory της NASA επιχειρώντας να συμπυκνώσει σε λέξεις ασύλληπτα μεγάλα μεγέθη και αριθμούς. «Πρόκειται για ακόμη μια απόδειξη ότι το νερό είναι διάχυτο σε ολόκληρο το Σύμπαν, ακόμη και σε πολύ πρώιμες εποχές».
«Τα ευρήματα αυτά είναι πολύ συναρπαστικά», συμπληρώνει ο αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο (Boulder) Τζέισον Γκλεν. «Δεν εντοπίσαμε απλώς νερό στις εσχατιές του Σύμπαντος, αλλά ποσότητα που επαρκεί για να γεμίσει τους ωκεανούς της Γης πάνω από 100 τρισεκατομμύρια φορές».
Τώρα, οι δυο ομάδες των αστρονόμων εργάζονται πάνω σε ένα νέο τηλεσκόπιο που θα τους επιτρέψει - ίσως και από το 2017- να παρατηρούν και να μετρούν με μεγαλύτερη ακρίβεια την παρουσία νερού και αερίων σε αρχέγονους γαλαξίες.

Μπίζνες στο Διάστημα.........

2011-07-25T06:17:00.002+03:00

αρχίσει να παίρνει όψη εγκαταλελειμμένου σκηνικού από ένα παρωχημένο μέλλον. Μετά από 30 χρόνια και 135 αποστολές, πίσω μένουν σωροί διαστημικών απορριμμάτων. Είναι και το τέλος ενός εθνικού συμβόλου για τις ΗΠΑ. Τα επόμενα χρόνια, οι Αμερικανοί αστροναύτες θα αποτελούν επιβάτες των ρωσικών «Σογιούζ» αντί 63 εκατ. δολαρίων. Ανά άτομο.
Ήρθε η ώρα η διαστημοπλοΐα να περάσει στα χέρια της ελεύθερης αγοράς – τουλάχιστον για κοντινούς προορισμούς. Στη Φλόριντα, πολιτικός υπεύθυνος αεροδιαστημικών εγχειρημάτων έχει αναλάβει ο Φρανκ ΝτιΜπέλο – με στόχο την προσέλκυση εταιρειών και την αναζήτηση «νέων ιδεών με ιδιαίτερη αξία για τις παγκόσμιες αγορές». Το κλίμα της νέας «χρυσοθηρίας», πάντως, είναι διάχυτο. Ιδιαιτέρως, στο πεδίο των πειραματισμών – με μικρά, υποτροχιακά διαστημικά οχήματα, πυραύλους μεγάλου ωφέλιμου φορτίου ακόμη και ιδιωτικών διαστημικών σταθμών.
Μερικές επιχειρήσεις περιορίζονται, προς το παρόν, στη μεταφορά εύπορων τουριστών στη στρατόσφαιρα, άλλες ονειρεύονται βάσεις στη Σελήνη, ενώ έχουν ήδη αρχίσει να διαμορφώνονται ιδιωτικά κοσμοδρόμια.
Ο αριθμός των γνωστών εταιρειών που ασχολούνται ήδη μ’ αυτές τις υψηλού ρίσκου επιχειρήσεις, σύμφωνα με δημοσίευμα στην εφημερίδα «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία, είναι εντυπωσιακά μεγάλος. Ανάμεσά τους ονόματα με μεγάλη πείρα σε στρατιωτική και διαστημική τεχνολογία, όπως η «Μπόινγκ», αλλά και μικρότερα ονόματα που, με μια χούφτα επιστήμονες, κατασκευάζουν δικής τους έμπνευσης πυραύλους στην έρημο Μοχάβε.
Πίσω από κάποιες, βρίσκονται πολύ γνωστά ονόματα πρώην αστροναυτών και συνεργατών της NASA – όπως του Λιρόι Τσιάο, κυβερνήτη τριών αποστολών διαστημικών λεωφορείων και επικεφαλής του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για 229 ημέρες, περιζήτητου σήμερα συμβούλου και στελέχους της νέας εταιρείας Excalibur Almaz με εγκαταστάσεις στο Νησί Μαν.
Από τις καλύτερες πιθανότητες επικράτησης στο νέο χώρο έχει η καλιφορνέζικη επιχείρηση SpaceX με έδρα το Χόθορν (Καλιφόρνια), συνεργάτη τον κυβερνήτη διαστημικού λεωφορείου Κεν Μπάουερσοξ και ήδη επιτυχείς εκτοξεύσεις σε τροχιά και επανόδους οχημάτων («Dragon») με δικούς της πυραύλους. Ιδρυτής και διευθυντής της ο Ελον Μούσκ, μετά την αποχώρησή του από τη διαδικτυακή PayPAl. Η εταιρεία έχει εκπονήσει τον πύραυλο «Falcon Heavy» με πρότυπο τον «Saturn V», έχει ήδη αναλάβει υποχρεώσεις εκατ. δολαρίων, όπως με την «Iridium Communications» και την ταϊλανδέζικη Thaicom για την εκτόξευση δορυφόρων της σε τροχιά.
Αλλά και επιχειρηματίες από εντελώς άλλους κλάδους, όπως ο Τζ. Μπέζος, ιδρυτής του διαδικτυακού Amazon και η εταιρεία του Blue Origin ή ο ιδιοκτήτης αλυσίδας ξενοδοχείων στο Λ. Βέγκας, Ρομπ. Μπίγκελοου, που σκοπεύει να περιτριγυρίσει τη Γη με διαστημικούς σταθμούς από το 2014.
«Η μεταφορά επιστημονικών πειραμάτων στο Διάστημα θα εξελιχθεί πολύ ταχύτερα σε εκτεταμένη αγορά απ’ ό,τι η μεταφορά ατόμων», πρεσβεύει ο Τζ. Ουάιτσαϊντς, διευθυντής της Virgin Galactic, θυγατρικής του Βρετανού δισεκατομμυριούχου Ριτσ. Μπράνσον. Η εταιρεία κατασκευάζει ήδη δικό της κοσμοδρόμιο στην έρημο του Ν. Μεξικού -από τον κορυφαίο αρχιτέκτονα Νορμ. Φόστερ-, κάνει επίγεια πειράματα με πολύ άμεσο στόχο (μέσα στην τρέχουσα χρονιά) την προσφορά σε ιδιώτες πέντε λεπτών έλλειψης βαρύτητας.
Πιστεύουν οι ιδιωτικές εταιρείες πράγματι σ’ ένα μέλλον πέραν της πεπατημένης; Κατά τον Τζ. Ουάιτσαϊντς, «κάπου πρέπει να γίνει η αρχή. Τα πρώτα χρόνια της εμπορικής αεροπλοΐας δεν ήσαν και πολύ διαφορετικά – και τότε έλεγαν, πως θά ‘ταν μόνον για εκατομμυριούχους».
Τελικώς, τα πράγματα είναι όπως σε κάθε καινούργια, άγνωστη αγορά, ένα τυχερό παιχνίδι με αμφίβολη έκβαση.
ΠΗΓΗ

Βόγιατζερ: Στα όρια του διαστρικού χώρου

2011-07-24T23:10:00.000+03:00

Του GEOFF BRUMFIEL

Το Βόγιατζερ 1 βρίσκεται στο όριο του ηλιακού μας συστήματος, όπου τα σωματίδια που πηγάζουν από τον Ηλιο συγκρούονται με αέρια του γαλαξία.

(φωτ.: NASA) Αντίθετα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων για ένα απότομο και βίαιο άκρο, το όριο δείχνει να είναι ένα ήρεμο σημείο, όπου ο ηλιακός άνεμος συναντά εξωηλιακά σωματίδια.
«Βρισκόμαστε σε μια μπερδεμένη περιοχή, όπου ο Ηλιος συνεχίζει να έχει κάποια επιρροή», λέει ο Σταμάτης Κριμιζής, φυσικός στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Τζον Χόπκινς, στο Λορέλ του Μέριλαντ. «Σίγουρα δεν είναι αυτό που νομίζαμε».
Τα νέα ευρήματα που δημοσίευσαν ο κ. Κριμιζής και οι συνεργάτες του στο περιοδικό «Nature», είναι τα τελευταία από μία σειρά στοιχείων που έχουν συλλεχθεί κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού του διαστημοπλοίου. Το Βόγιατζερ 1 εκτοξεύθηκε το 1977 και φωτογράφισε ενεργά ηφαίστεια στο φεγγάρι Ιώ καθώς πέρναγε από τον Δία το 1979. Τον επόμενο χρόνο επιβεβαίωσε την ύπαρξη τριών φεγγαριών σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο. Σε μία από τις τελευταίες του φωτογραφίες, που μεταδόθηκε το 1990, η Γη φαίνεται σαν ένας μικρός κόκκος λουσμένος από τις ακτίνες του Ηλιου.
Από τότε, οι επιστήμονες της NASA έχουν κλείσει έξι από τα δέκα όργανά του και βρίσκεται τόσο μακριά που οι αναμεταδόσεις τώρα κάνουν πάνω από 16 ώρες για να φτάσουν στη Γη. Ομως το έργο του Βόγιατζερ συνεχίζεται. Τώρα ταξιδεύει έξω από την ηλιόσφαιρα, τη νοητή φούσκα που γεμίζει ο ηλιακός άνεμος. Στο τέλος του 2004, το Βόγιατζερ 1 πέρασε το «σοκ τερματισμού», το όριο πέρα από το οποίο η επιρροή του ηλιακού ανέμου αρχίζει να φθίνει. Φέτος, οι ερευνητές περιμένουν να περάσει άλλο ένα σημαντικό σημείο -ένα σημείο στο οποίο ο ηλιακός άνεμος αλλάζει απότομα κατεύθυνση, σημαίνοντας την αρχή το διαστρικού χώρου.
Οι μετρήσεις από το διαστημόπλοιο δείχνουν πως ο άνεμος έχει σταδιακά μειωθεί στο μηδέν και ανακατεύεται με διαστρικά αέρια. Οι θεωρίες απέτυχαν να προβλέψουν ένα τέτοιο ενδιάμεσο περιβάλλον, εξηγεί ο κ. Κριμιζής, και υπάρχει η πιθανότητα να είναι τελικά αυτός ο διαστρικός χώρος. «Μπορεί να έχουμε περάσει εκεί και να μην το γνωρίζουμε, γιατί δεν υπάρχει μοντέλο που να περιγράφει τι βλέπουμε», λέει.
Το φύσημα των μακρινών διαστρικών αερίων μπορεί να φαίνεται ασήμαντο σε εμάς που βρισκόμαστε κοντά στον Ηλιο, όμως οι λεπτομέρειες μετράνε, λέει ο επικεφαλής επιστήμονας του Βόγιατζερ, Εντ Στόουν, στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας στην Πασαντίνα. Ο Ηλιος ταξιδεύει ανάμεσα στα συντρίμμια διαφόρων κοντινών σουπερνόβα. Ρεύματα σωματιδίων και τα μαγνητικά πεδία που παράγει το άστρο μας, μας θωρακίζουν από τη διαστρική ακτινοβολία που προέρχεται από την εκτόνωση των αερίων. «Το μέγεθος της φούσκας αυτής είναι σημαντικό».
Το Βόγιατζερ θα μπορέσει να μας δώσει περισσότερες απαντήσεις μέσα στα επόμενα χρόνια. Η μονάδα παραγωγής ενέργειας πλουτωνίου του διαστημοπλοίου θα του επιτρέψει να συνεχίσει την ομαλή λειτουργία του τουλάχιστον έως το 2020, και «θα συνεχίσουμε να λαμβάνουμε πληροφορίες», λέει ο κ. Κριμιζής. Ακόμα και όταν το σήμα του εξασθενίσει, το ταξίδι του θα συνεχιστεί.
© 2011 Nature News
ΠΗΓΗ:ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Τα διαστημικά λεωφορεία πέρασαν στην ιστορία

2011-07-22T07:27:00.002+03:00

Το Atlantis πάτησε στη Γη

Το διαστημικό λεωφορείο Atlantis ολοκλήρωσε την τελευταία του αποστολή -και μαζί την εποχή των διαστημικών λεωφορείων- πριν από λίγο, όταν προσγειώθηκε επιτυχώς στο διαστημικό κέντρο Κένεντι.

Το μεγάλο και περιπετειώδες ταξίδι των αμερικανικών διαστημικών λεωφορείων έφτασε στο τέλος του μετά από 30 χρόνια, καθώς το Atlantis ακούμπησε το διάδρομο προσγείωσης στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλώριδα λίγο πριν χαράξει. Το τετραμελές πλήρωμα του Atlantis επέστρεψε μετά την αποστολή ανεφοδιασμού του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, που κράτησε 13 ημέρες βάζοντας τέλος σε μια ολόκληρη περίοδο διαστημικών ταξιδιών, που η Αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε κυρίως λόγω του υψηλού κόστους τους.
Παρά την "άβολη' ώρα πλήθος ανθρώπων μαζεύτηκε για να δει την τελευταία προσγείωση διαστημικού λεωφορείου. Προσγείωση η οποία είναι και συναισθηματικά φορτισμένη καθ΄ςω το τέλος των διαστημικών λεωφορείων θα σημάνει την απόλυση 3000 περίπου ανθρώπων που δούλευαν στο συγκεκριμένο πρόγραμμα.
Το διαστημικό λεωφορείο που φέρει το όνομα της χαμένης Ατλαντίδας πάντως θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του ως έκθεμα μουσείου καθώς η NASA αποσύρει όλα τα διαστημικά λεωφορεία για να κατασκευάσει διαστημόπλοια που θα μπορούν να μας μεταφέρουν μακρύτερα στο διάστημα.
Προς το παρόν βέβαια το Αμερικανικό διαστημικό πρόγραμμα δεν έχει κανένα σκάφος που να μπορεί να μεταφέρει αστροναύτες εκτός της γήινης ατμόσφαιρας και η κυβέρνηση έχει καλέσει τον ιδιωτικό τομέα να αναλάβει δράση, με πληροφορίες να θέλουν κάποιες ιδιωτικές εταιρείες να κατασκευάζουν ήδη σκάφη.
Μέχρι να ολοκληρωθούν όμως οι Αμερικανοί αστροναύτες θα μεταφέρονται στον Διεθνή διαστημικό σταθμό, από ρωσικά σκάφη Σογιούζ στα οποία θα πληρώνουν ακριβότατο “κόμιστρο”.
Το επόμενο διαστημόπλοιο της NASA σχεδιάζεται ήδη και οι πρώτες προδιαγραφές του θα παρουσιαστούν στο Αμερικανικό Κονγκρέσο πριν το τέλος του καλοκαιριού. Το σκάφος θα έχει κωνικό σχήμα και θα λέγεται “Orion” (Ωρίωνας) αν και κανείς δεν ξέρει ακόμα πως θα μοιάζει ο ένας ή οι περισσότεροι πυραύλοι που θα το μεταφέρουν στο διάστημα, με τελικό προορισμό τη Σελήνη, τους αστεροειδής ή τον Άρη.
Δείτε σχετικό photo gallery AΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ανακαλύφθηκε ένα μικρό τέταρτο φεγγάρι

2011-07-21T07:21:00.004+03:00

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble ανακάλυψε ένα μικρό τέταρτο φεγγάρι σε τροχιά γύρω από τον μακρινό παγωμένο "νάνο" πλανήτη Πλούτωνα, ανακοίνωσε σήμερα η NASA.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο έψαχνε για δακτυλίους γύρω από τον "εκκεντρικό" πλανήτη στην άκρη του ηλιακού μας συστήματος όταν εντόπισε το P4, όπως είναι το προσωρινό όνομα που δόθηκε στο πρόσφατα ανακαλυφθέν φεγγάρι.

Με εκτιμώμενη διάμετρο 13 έως 34 χιλιόμετρα, το P4 είναι το μικρότερο από τα τέσσερα φεγγάρια του Πλούτωνα, αναφέρει σε ανακοίνωση της η διαστημική υπηρεσία των ΗΠΑ.

Το μεγαλύτερο φεγγάρι του Πλούτωνα, ο Χάρων, έχει διάμετρο 1.043 χιλιόμετρα, και τα δυο άλλα φεγγάρια του, Νιξ και Ύδρα, έχουν διάμετρο από 32 - 113 χλμ.

"Το θεωρώ αξιοσημείωτο ότι οι κάμερες του Hubble μας έδωσαν τη δυνατότητα να δούμε ένα τέτοιο μικρό αντικείμενο με τόση σαφήνεια από απόσταση μεγαλύτερη των 5 δισεκατομμυρίων χλμ.", δήλωσε ο Μαρκ Σοουόλτερ του Ινστιτούτου SETI στο Μάουντεν Βιου της Καλιφόρνιας, ο οποίος είναι επικεφαλής αυτού του προγράμματος παρατήρησης με το Hubble.

Η παρατήρηση από το Hubble αποτελεί μέρος των συνεχιζόμενων εργασιών για την υποστήριξη της αποστολής "Νέοι Ορίζοντες" της NASA, που έχει προγραμματιστεί να έχει μια στενή επαφή με τον Πλούτωνα και τα φεγγάρια του το 2015.

Το P4 βρίσκεται ανάμεσα στις τροχιές του Νιξ και της Ύδρα, και τα δύο ανακαλύφθηκαν από το Hubble το 2005. Ο Χάρων ανακαλύφθηκε το 1978 από το αμερικανικό Ναυτικό Παρατηρητήριο.

Πηγή : newsit

Τελευταίο αντίο για το «Ατλαντίς»

2011-07-19T07:35:00.001+03:00

Αναχώρησε σήμερα από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) για το τελευταίο του ταξίδι, πριν τη «συνταξιοδότηση», το διαστημικό λεωφορείο «Ατλαντίς». Η NASA δήλωσε πως είναι η τελευταία φορά που ένα λεωφορείο συνδέθηκε με το εν τροχιά εργαστήριο, το οποίο κατασκευάστηκε με τις μεταφορές υλικών από τον 30χρονο στόλο των διαστημικών λεωφορείων.
Σήμερα, το πλήρωμα χρησιμοποίησε το ρομποτικό βραχίονα του ISS για να φορτώσει ένα μεταλλικό κουτί που είχε χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά φορτίου. Το ιταλικής κατασκευής κουτί μεταφοράς, το Raffaello, γέμισε με 2.585 κιλά περιττά υλικά που θα τα μεταφέρει πίσω στη γη το Ατλαντίς.
Το λεωφορείο αναμένεται να προσγειωθεί την Πέμπτη στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα.

Η Κίνα βάζει “θεμέλια” στο διάστημα

2011-07-17T00:25:00.000+03:00

Μέχρι το τέλος του χρόνο θα έχει στείλει το πρώτο από τα μεγάλα δομικά στοιχεία με τα οποία θα χτίσει τον δικό της διαστημικό σταθμό η Κίνα η οποία χάρη στην οικονομική της ανάπτυξη, σκοπεύει να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία της εξερεύνησης του διαστήματος.

Πριν την πρωτοχρονιά θέλει η Κίνα να στείλει το δικό της “θεμέλιο λίθο” στο διάστημα. Ο πύραυλος της θα μεταφέρει σε τροχιά, ένα κομμάτι μεγέθους βαγονιού τρένου, που θα είναι το πρώτο τμήμα του διαστημικού σταθμού που θα “χτίσει” στο διάστημα.
Τα σχέδια της Κίνας -αν και είναι πολύ πιο πίσω από τις ΗΠΑ σε διαστημική τεχνολογία και εμπειρία- είναι ιδιαίτερα φιλόδοξα. Αν και έγινε η τρίτη χώρα που έστειλε δικό της αστροναύτη στο διάστημα μόλις το 2003, το 2006 έστειλε το δικό της εξερευνητικό σκάφος προς τη Σελήνη και σχεδιάζει να έχει ολοκληρώσει το δικό της διαστημικό σταθμό σε τροχιά ως το 2020. Την ίδια στιγμή ο υπάρχων Διεθνής Διαστημικός Σταθμός αναμένεται να κλείσει, οπότε αν οι ανταγωνιστές της στο διάστημα δεν τον αντικαταστήσουν, η Κίνα θα είναι η μόνη χώρα με μόνιμη ανθρώπινη παρουσία στο διάστημα. Στη συνέχεια σκοπεύει να στείλει αρχικά δικό της “τηλεκατευθυνόμενο” όχημα στο φεγγάρι και αργότερα δικός της αστροναύτη εκεί.
Οι Αμερικανοί είναι ήδη ενοχλημένοι. Αφενός γιατί το κινεζικό διαστημικό πρόγραμμα είναι αποκλειστικά ελεγχόμενο από τον στρατό της χώρας και αφετέρου γιατί από τις πρώτες “αποστολές” του ήταν να καταστρέψουν με πύραυλο που εκτόξευσαν από τη Γη έναν άχρηστο δορυφόρο τους στο διάστημα, πριν από τέσσερα χρόνια, γεγονός που ερμηνεύτηκε σαν σαφής κίνηση στρατιωτικοποίησης του διαστήματος. Οι κινέζοι διπλωμάτες και ερευνητές επαναλαμβάνουν ότι είναι πολύ πίσω από τους Αμερικανούς στο διάστημα και δεν έχουν κακούς σκοπούς αλλά δεν πείθουν.
Και άλλα κράτη έχουν εκφράσει διαστημικές φιλοδοξίες. Η Ρωσία έχει σχεδιάσει την δημιουργία διαστημικού σταθμού στο φεγγάρι από όπου θα ξεκινήσει η αποστολή της στον Άρη, χωρίς να έχει όμως αναφέρει το πότε θα ξεκινήσει. Η Ινδία έχει στείλει μη επανδρωμένο σκάφος σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη και ετοιμάζει επανδρωμένη αποστολή για το 2016.
Την ίδια στιγμή τα σχέδια της ΝΑΣΑ -που γίνεται 30 χρονών αυτόν τον μήνα- δεν περιλαμβάνουν προσεληνώσεις αφού ο Ομπάμα δήλωσε “έχουμε πάει εκεί” και έθεσε στόχο την προσεδάφιση αστροναυτών σε αστεροειδή μέχρι το 2025 πριν πάνε στον Άρη, σχέδια όμως που μπήκαν στο ράφι λόγω οικονομικής κρίσης και περικοπών.
Αντίθετα η καλπάζουσα κινεζική οικονομία δίνει στο κινεζικό διαστημικό πρόγραμμα την έξτρα ώθηση ώστε να φτάσει τους Αμερικανούς, που φέτος τερματίζουν και το πρόγραμμα διαστημικών λεωφορείων τους. Στο εξής θα πληρώνουν στους Ρώσους από 56 (φέτος) ως 63 (το 2014) εκατομμύρια δολάρια “ταρίφα” για να μεταφέρουν τους αστροναύτες τους στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με τις κάψουλες “Σογιούζ”, ελπίζοντας στο μεταξύ η ιδιωτική πρωτοβουλία θα τους παρέχει μια φτηνότερη εναλλακτική λύση.
Οικονομικό είναι και το κινεζικό άλλοθι αφού όπως ισχυρίζονται οι Κινέζοι αξιωματούχοι τα σπάνια ορυκτά της σελήνης και το “ήλιο-3” θα είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρα. Άλλοθι απέναντι στις προειδοποιήσεις που ακούστηκαν στην Αμερικανική γερουσία ότι οι Κινέζοι θα μάθουν στο διάστημα πως να κάνουν τους πυραύλους τους πολύ πιο ακριβείς και στη στρατιωτική χρήση και θα αποκτήσουν και γνώσεις σε τεχνολογία αιχμής που θα κάνει την βιομηχανία τοςυ ανταγωνιστικότερη.
Λόγοι που εξηγούν γιατί η ΝΑΣΑ απέρριψε κάθε κινεζική πρόταση συνεργασίας στο παρελθόν. Όπως δήλωσε πρώην στέλεχος της ΝΑΣΑ Σκοτ Πέις “η κυριαρχία στο διάστημα έχει υψηλή συμβολική αξία για τις ικανότητες ενός έθνους και τεράστια διεθνή επιρροή. Η παρακμή μας στο διάστημα θα σημάνει την παρακμή της Αμερικανικής δύναμης και επιρροής”.
Την ίδια στιγμή ο αναλυτής του Jane's Space Systems Πίτερ Μποντ, εξηγεί ότι οι Kινέζοι εκτός από ισχυρότεροι οικονομικά, δουλεύουν με πενταετή προγράμματα, δίνοντας βάθος στα σχέδια τους και προχωρούν αργά σταθερά και συνέχεια, βελτιώνοντας συνέχεια τις γνώσεις τους, δημιουργόντας την δική τους διαστημική βιομηχανία.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σε τροχιά γύρω από τον αστεροειδή Εστία (πρέπει να) τέθηκε το Dawn της NASA

2011-07-16T22:44:00.001+03:00

Ανάμεσα στον Άρη και τον Δία

Αυτό το πορτρέτο της Εστίας μεταδόθηκε στις 9 Ιουλίου, όταν το Dawn βρισκόταν ακόμα σε απόσταση 41.000 χιλιομέτρων (Φωτογραφία: NASA/JPL-Caltech )
H NASA θα πρέπει να περιμένει μέχρι την Κυριακή για να βεβαιωθεί ότι το διαστημικό σκάφος Dawn τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά γύρω από τον αστεροειδή Εστία νωρίς το πρωί του Σαββάτου. Η αποστολή θα μελετήσει για ένα χρόνο τον μεγάλο διαστημικό βράχο πριν αναχωρήσει για τον επόμενο προορισμό του, τον πλανήτη-νάνο Δήμητρα.

Οι φωτογραφίες που μετέδωσε το ρομποτικό σκάφος καθώς πλησίαζε την Εστία δείχνουν ένα σχεδόν σφαιρικό σώμα με ανώμαλη επιφάνεια και ένα μεγάλο κομμάτι να λείπει από το νότιο πόλο του -ένα τμήμα που χάθηκε σε μια κοσμική σύγκρουση πριν από εκατομμύρια χρόνια.

Υλικά που εκτινάχτηκαν σε αυτή την πρόσκρουση εισέρχονται περιστασιακά στη γήινη ατμόσφαιρα και μάλιστα εκτιμάται ότι αντιστοιχούν στο ένα εικοστό των μετεωριτών που φτάνουν μέχρι την επιφάνεια του πλανήτη.

Η Εστία, ένα σώμα διαμέτρου 530 χιλιομέτρων, ανακαλύφθηκε το 1807 και ήταν μόλις ο τέταρτος διαστημικός βράχος που εντοπιζόταν στη λεγόμενη Ζώνη των Αστεροειδών, ανάμεσα στον Άρη και τον Δία.

Δεδομένου ότι οι αστεροειδείς θεωρούνται κατάλοιπα από το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος πριν από 4,6 δισ. χρόνια, η μελέτη τους θα μπορούσε να αποκαλύψει νέα στοιχεία για την εξέλιξη των πλανητών.

Η αποστολή Dawn (ένθετη αριστερά σε καλλιτεχνική απεικόνιση) θα είναι η πρώτη που μελετά έναν αστεροειδή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το σκάφος ήταν προγραμματισμένο να τεθεί σε τροχιά στις 8 το πρωί ώρα Ελλάδας, ωστόσο δεν μπορεί να επικοινωνήσει άμεσα με τη Γη και να επιβεβαιώσει τη θέση του, καθώς η κεραία επικοινωνιών είναι στραμμένη σε διαφορετική κατεύθυνση όταν λειτουργεί ο κινητήρας ιόντων.

Το σκάφος θα επικοινωνήσει με τη NASA στις 09.30 ώρα Ελλάδας την Κυριακή, όταν πια έχει απενεργοποιήσει τον κινητήρα του και έχει αλλάξει προσανατολισμό.

Στην αρχή θα βρίσκεται σε τροχιά σε απόσταση 16.000 χιλιομέτρων από τον αστεροειδή, αργότερα όμως θα τον πλησιάσει στα 200 χιλιόμετρα,

Ακόμα κι αν απέτυχε ο ελιγμός εισόδου σε τροχιά, το σκάφος μπορεί να επαναλάβει την προσπάθεια τις επόμενες ημέρες.

Ένα χρόνο μετά την άφιξή του στην Εστία, το Dawn θα αναχωρήσει για τον πλανήτη-νάνο Δήμητρα, ο οποίος έχει διάμετρο 950 χιλιόμετρα και είναι το μεγαλύτερο σώμα της Ζώνης των Αστεροειδών.

Newsroom ΔΟΛ

Η ΝASA Στέλνει την «Ηρα» να Δει Πώς Είναι ο Δίας

2011-07-16T07:19:00.004+03:00

Λιγότερο από ένας μήνας απομένει ώς την εκτόξευση του διαστημικού σκάφους της NASA Juno (Ηρα), που θα αναχωρήσει τον Αύγουστο με προορισμό τον πλανήτη Δία. H αποστολή του Juno θα προσδιορίσει αν o μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού συστήματος αποτελείται μόνο από τα γνωστά νέφη ή αν διαθέτει και στερεό πυρήνα.

Το ταξίδι μέχρι τον Δία θα διαρκέσει σχεδόν πέντε χρόνια και η άφιξη σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη έχει προγραμματισθεί για τον Ιούλιο του 2016. Το Juno θα πραγματοποιήσει 33 περιστροφές γύρω από τον Δία πριν συντριβεί βουτώντας στα πυκνά νέφη. Ως το τρίτο πιο φωτεινό αντικείμενο στον νυχτερινό ουρανό, ο Δίας είναι οικείο ουράνιο σώμα. Ομως οι πληροφορίες γι' αυτόν είναι ελλιπείς, αφού καμία από τις μέχρι τώρα διαστημικές αποστολές δεν έχει κατορθώσει να μετρήσει παραδείγματος χάριν πόσο νερό έχει ο πλανήτης, προκειμένου να επιβεβαιωθούν ή να διαψευσθούν οι θεωρίες που έχουν ώς τώρα διατυπωθεί για τη δημιουργία του.
Επίσης, σημαντικό αντικείμενο της αποστολής του Juno θα είναι το πανίσχυρο μαγνητικό πεδίο του Δία, το οποίο επηρεάζει και το πολύ ευμετάβλητο κλίμα του γιγάντιου πλανήτη. «Εξερευνώντας το βόρειο και το νότιο σέλας του πλανήτη θα καταλάβουμε πώς η τεράστια μαγνητική δύναμη του Δία επηρεάζει την ατμόσφαιρά του»,αναφέρει η NASA στο σχετικό ανακοινωθέν. Η χαρακτηριστικότερη καταιγίδα του Δία, γνωστή ως «κόκκινη κηλίδα», έγινε αντιληπτή για πρώτη φορά τον 17ο αιώνα και συνεχίζει να μαίνεται ώς τις μέρες μας. Παράλληλα, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ανακαλύφθηκε ότι ο Δίας διαθέτει και αυτός, όπως και ο Κρόνος, δακτυλίους, αν και οι δακτύλιοι του Δία είναι πολύ πιο λεπτοί. Οι δορυφόροι του γιγαντιαίου πλανήτη, που στην πρώτη καταμέτρηση, από τον Γαλιλαίο το 1610, ήταν τέσσερις, τώρα έχει προσδιοριστεί ότι φθάνουν τους 63.
Με ηλιακή ενέργεια
Το τελευταίο σκάφος που μελέτησε στενά τον Δία ήταν το Galileo, η αποστολή του οποίου έληξε το 2003. Η εξέλιξη των υπολογιστών και της επιστήμης έκτοτε επιτρέπει στους επιστήμονες να συνεχίσουν να αντλούν νέα συμπεράσματα από καινούργιες επεξεργασίες των δεδομένων αυτών. Το «παράθυρο» των ιδανικών συνθηκών για την εκτόξευση του Juno από το ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα ανοίγει στις 5 Αυγούστου και κλείνει στις 26 Αυγούστου.
Το διαστημικό σκάφος, που κινείται με ηλιακή ενέργεια, θα τεθεί σε τροχιά με τη βοήθεια πυραύλου Atlas 5. Υστερα από μια σειρά διαστημικούς ελιγμούς, το Juno θα προσπεράσει τη Γη με κατεύθυνση τον Δία σε ένα χρόνο. Ανάμεσα στη Γη (που είναι ο τρίτος πλανήτης του ηλιακού συστήματος) και στον Δία (που είναι ο πέμπτος) μεσολαβεί ο Αρης αλλά και μια ζώνη αστεροειδών.
(από την εφημερίδα "Καθημερινή")

TO Atlantis ΕΚΤΟΞΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙ..

2011-07-10T10:05:00.000+03:00

Οι προβλέψεις για καταιγίδα την «ώρα μηδέν» τελικά δεν επιβεβαιώθηκαν και το Atlantis εκτοξεύτηκε την Παρασκευή στην τελευταία αποστολή διαστημικού λεωφορείου έπειτα από 30 χρόνια δράσης.

Τουλάχιστον 750.000 άνθρωποι ταξίδεψαν στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ για να γίνουν μάρτυρες της ιστορικής εκτόξευσης -μια κοσμοσυρροή που θύμισε τις αποστολές Apollo στη Σελήνη τις δεκαετίες του 1960 και 1970.

Μέχρι αργά το απόγευμα, η μετεωρολογική υπηρεσία της NASA έδινε 70% πιθανότητα αναβολής της εκτόξευσης λόγω βροχής.

Τελικά δεν έβρεξε, το θρίλερ όμως κορυφώθηκε όταν η αντίστροφη μέτρηση σταμάτησε για λίγο στα -31 δευτερόλεπτα. Τελικά η διαδικασία συνεχίστηκε μέχρι την πυροδότηση στις 18.26 ώρα Ελλάδας, φέρνοντας ανακούφιση στους χιλιάδες υπαλλήλους της NASA και το τεράστιο κοινό των θεατών σε όλο τον κόσμο.
http://www.youtube.com/watch?v=mk36Whq0u6o&feature=player_detailpage

Στην τελευταία αποστολή, τo Atlantis και το τετραμελές του πλήρωμα μεταφέρουν 3,5 τόνους προμηθειών για τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ο οποίος έχει πλέον λάβει το τελικό του σχήμα έπειτα από 13 χρόνια εργασιών.

Μετά την επιστροφή του, έπειτα από 12 ημέρες σε τροχιά, το γερασμένο σκάφος θα ακολουθήσει το Discovery και το Endeavour στο δρόμο για το μουσείο.

Τέλος μίας εποχής...

Μετά τον παροπλισμό των διαστημικών λεωφορείων, έπειτα από 135 πτήσεις, θα περάσουν τουλάχιστον τρία με πέντε χρόνια μέχρι την επόμενη εκτόξευση αστροναυτών από αμερικανικό έδαφος.

Η επόμενη ημέρα θα ανήκει στους ιδιώτες: Η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα αποφάσισε να αναθέσει σε ιδιωτικές αμερικανικές εταιρείες στις αποστολές ανεφοδιασμού στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) και ακύρωσε τα σχέδια του προκατόχου του για την ανάπτυξη του σκάφους Orion, με το οποίο οι ΗΠΑ θα επέστρεφαν στη Σελήνη.

Η σημερινή εκτόξευση ίσως να σηματοδοτεί την τελευταία πτήση διαστημικού λεωφορείου. Ταυτόχρονα όμως μας ωθεί στην επόμενη εποχή της εξερεύνησης του Διαστήματος

Μέχρι να μπορέσει η διαστημική βιομηχανία να αναλάβει και τις επανδρωμένες αποστολές, οι μεταφορές πληρωμάτων από και προς τον ISS θα πραγματοποιούνται αποκλειστικά με τα ρωσικά Soyuz.

Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει δηλώσει ότι απώτερος στόχος είναι μια επανδρωμένη αποστολή στον Άρη, πιθανώς στα μέσα της δεκαετίας του 2030.

Πρώτα, όμως, οι Αμερικανοί θα ταξιδέψουν σε κάποιον αστεροειδή ή σε ένα από τα δύο φεγγάρια του Άρη.

Αυτό πιθανότατα θα γίνει τη δεκαετία του 2020 με ένα σκάφος που αναπτύσσει η Lockheed Martin, με την ονομασία Πολυχρηστικό Όχημα Προσωπικού, ή MPCV.

... αρχή μίας νέας

«Η σημερινή εκτόξευση ίσως να σηματοδοτεί την τελευταία πτήση διαστημικού λεωφορείου. Ταυτόχρονα, όμως, μας ωθεί στην επόμενη εποχή της ατελείωτης περιπέτειας να επεκτείνουμε τα όρια της εξερεύνησης του Διαστήματος» ανέφερε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα.

«Ξέρω ότι οι Αμερικανοί μοιράζονται την υπερηφάνεια μου για όσα έχουμε επιτύχει ως χώρα, και την ανυπομονησία μου για το επόμενο κεφάλαιο της υπεροχής μας στο Διάστημα», πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόεδρος.

«Πίσω από το Atlantis και το πλήρωμα των γενναίων αστροναυτών του, βρίσκονται χιλιάδες εργαζόμενοι που έχουν ριχτεί με το σώμα και την ψυχή τους στο πρόγραμμα του αμερικανικού διαστημικού λεωφορείου τα τελευταία 30 χρόνια. Σε αυτούς, και σε όλα τα μέλη της NASA, θέλω να εκφράσω την ειλικρινή ευγνωμοσύνη μου», συμπλήρωσε ο Μπαράκ Ομπάμα.

Newsroom ΔΟΛ

Πρώτη Πρωτοχρονιά στον πλανήτη Ποσειδώνα από την ανακάλυψή του το 1846

2011-07-09T06:28:00.002+03:00

Ένα έτος, μια αιωνιότητα

O Ποσειδώνας βρίσκεται 30 φορές πιο μακριά από τον Ήλιο σε σχέση με τη Γη. Εδώ, σε εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble (Φωτογραφία: NASA/ESA )

Ένας από τους πιο μυστηριώδεις γείτονες της Γης, ο γαλάζιος Ποσειδώνας, ολοκληρώνει την επόμενη εβδομάδα την πρώτη του περιφορά γύρω από τον Ήλιο από τότε που ανακαλύφθηκε το 1846.

Σε αυτό τον μακρινό, αέριο κόσμο, ένα έτος διαρκεί 164,79 γήινα χρόνια.

Σε μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση λίγο πριν από την εξωγήινη πρωτοχρονιά, οι αστρονόμοι κατάφεραν για πρώτη φορά να υπολογίσουν και το πόσο διαρκεί η ημέρα του πλανήτη: 15 ώρες, 57 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα.

Η εκτίμηση δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Icarus από την ομάδα του Έριλ Καρκόσκα στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στο Τούσον.

Ο προσδιορισμός της ταχύτητας περιστροφής είναι εύκολη υπόθεση στους βραχώδεις πλανήτες όπως η Γη ή ο Άρης: οι επιστήμονες μπορούν να παρακολουθούν τη μετακίνηση βουνών ή άλλων χαρακτηριστικών της επιφάνειας σε δορυφορικές φωτογραφίες ή εικόνες ραντάρ.

Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει στον Ποσειδώνα, ο οποίος αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από αέρια και δεν έχει ορατή επιφάνεια.

Ο Δρ Καρκόσκα κατάφερε τελικά να ξεπεράσει το πρόβλημα. Αφού εξέτασε εκατοντάδες εικόνες που μετέδωσε το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, ο ερευνητής εντόπισε δύο διαταραχές στα νέφη του πλανήτη -μία κοντά στο βόρειο πόλο και μία κοντά στο νότιο- οι οποίες δείχνουν να παραμένουν διαρκώς πάνω από τα ίδια σημεία της επιφάνειας.

Παρακολουθώντας τις μετακινήσεις αυτών των δύο σχηματισμών, ο Καρκόσκα κατάφερε να υπολογίσει την περίοδο περιφοράς με ακρίβεια 0,0002 γήινων ωρών.

Και ο υπολογισμός της ταχύτητας περιφοράς θα μπορούσε τώρα να αποκαλύψει νέα στοιχεία για την εσωτερική δομή αυτού του παράξενου κόσμου.

Ο Δρ Καρκόσκα θα προσπαθήσει τώρα να διερευνήσει ποιος είναι ο μηχανισμός που γεννά αυτά τα σταθερά χαρακτηριστικά στα πολικά νέφη του Ποσειδώνα.

Προς το παρόν, ο ερευνητής εικάζει ότι οι σχηματισμοί προκαλούνται από ένα «θερμό σημείο» στον στέρεο πυρήνα του πλανήτη.
ΠΗΓΗ

O μύθος της Area 51

2011-07-08T22:56:00.005+03:00

H Αrea51, μια περιοχή για την οποία γράφτηκαν αρκετά βιβλία, έγιναν πολλές ταινίες και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης ακόμα και για βιντεοπαιχνίδι. Ένα απομονωμένο μέρος κοντά στο Λας Βέγκας, στην πολιτεία Νεβάδα, το οποίο εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να κρύβει ένα μυστήριο. Πρόκειται άραγε για την περιοχή όπου έκρυβαν οι Αμερικάνοι τα συντρίμμια ενός UFO; Ήταν τελικά ο πυρήνας των τεχνολογικών πειραμάτων της Αμερικής; Aποτελεί μήπως την έκταση που για πολλά χρόνια οι κυβερνήσεις της χώρας προσποιούνταν ότι αγνοούν την ύπαρξή της; Ένα μέρος με πολλά ερωτηματικά, και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όχι μόνο για τους λάτρεις των εξωγήινων και των θεωριών συνωμοσίας, αλλά για τους πάντες.

Η ιστορία ξεκινά στα μέσα περίπου του περασμένου αιώνα. Στις 8 Ιουλίου του 1947 και ένα δελτίο Τύπου με την υπογραφή του Στρατηγού Γουίλιαμ Μπλάνσαρντ είναι αρκετό για να βάλει στο λεξιλόγιο των αμερικανών τον όρο «ιπτάμενος δίσκος». Συντρίμμια από ένα UFO βρίσκονται όπως αναφέρει η ανακοίνωση, στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Ρόσγουελ.
Τότε, όλοι σχεδόν πίστεψαν ότι οι αμερικάνικες αρχές και υπηρεσίες έκρυψαν σε μία περιοχή τα απομεινάρια του σκάφους, με στόχο να μην βγει στη δημοσιότητα κανένα στοιχείο που θα επιβεβαίωνε τον Στρατηγό Μπλάνσαρντ. Υποστήριξαν πως η κυβέρνηση, θέλησε να χτίσει σε ένα απόμερο και κρυφό μέρος, τις μεγαλύτερες τεχνολογικές εγκαταστάσεις. Το σημείο όπου θα αποτελούσε τον πυρήνα των σπουδαιότερων τεχνολογικών πειραμάτων και μυστικών του πλανήτη. Όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια, τα αρμόδια όργανα της αμερικάνικης κυβέρνησης, θα έκαναν τα πάντα για να μην μάθει κανείς το που ακριβώς βρισκόταν. Υπόγεια τούνελ που ένωναν μυστικές τοποθεσίες. Κρυφοί διάδρομοι που περιείχαν αποθήκες γεμάτες με εξωγήινη τεχνολογία. Ο κόσμος είχε βάλει στο μυαλό του τα πάντα και κάπως έτσι, γεννήθηκε ο μύθος της Area 51, μία ιστορία που κεντρίζει το ενδιαφέρον εκατομμύρια ανθρώπων μέχρι σήμερα.
Κοντά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η μυστική υπηρεσία πληροφοριών της Αμερικής, η CIA, αποφασίζει να συνεργαστεί με την εταιρία Lockheed, με στόχο την ανάπτυξη νέων, υψηλής τεχνολογίας αεροσκαφών. Αυτό που ήθελαν ήταν να κατασκευάσουν αεροσκάφη τα οποία θα είχαν τη δυνατότητα να πετάξουν σε πολύ μεγάλο ύψος ώστε να χρησιμοποιηθούν σε κατασκοπευτικές αποστολές. Ήταν απαραίτητο όμως, να βρεθεί μία περιοχή στην οποία θα γίνονταν οι δοκιμές. Λίγο έξω από το Λας Βέγκας, κοντά στην περιοχή Groom Dry Lake στην πολιτεία Νεβάδα, αποφασίζουν ότι μία τεράστια έκταση πληροί όλες τις προϋποθέσεις. Την ονομάζουν Area51.
Κατασκευάστηκε το 1947 και κόστισε ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Σαράντα χρόνια μετά, εν έτη 1985, χτίζονται νέες εγκαταστάσεις που αυξάνουν το συνολικό κόστος στα τέσσερα δισεκατομμύρια. Για πολλά χρόνια οι χαρτογράφοι δεν συμπεριλαμβάνουν τις εγκαταστάσεις σε κανέναν χάρτη. Απαγορεύεται αυστηρώς, κάθε πτήση στον εναέριο χώρο πάνω από τη περιοχή για όλα τα εμπορικά ή στρατιωτικά αεροσκάφη, εκτός από αυτά που ανήκαν στη ίδια τη βάση. Μία περιοχή «φάντασμα», καλά κριμένη και ένα μεγάλο μυστήριο να πλανάται από τα πρώτα μόλις χρόνια της δημιουργίας της.
Μία περιοχή που αποτέλεσε τον πυρήνα των δοκιμών συμβατικών όπλων από την πολεμική αεροπορία. Το κατασκοπευτικό αεροπλάνο U-2, πολλά αεροσκάφη, όπως το U2, F-111, F-15, F-117 stealth, B-1, B-52, B-2 και το Aurora -που είναι το πρώτο συμβατικό αεροπλάνο που θα βασιζόταν σε εξωγήινη τεχνολογία- κατασκευάστηκαν στη συγκεκριμένη τοποθεσία.
Σύντομα έρχονται και οι πρώτες μαρτυρίες που κάνουν λόγο για προγραμματισμένες δοκιμαστικές πτήσεις εξωγήινων αεροσκαφών. Ο Μπομπ Λαζάρ, ιδιοκτήτης ενός κοντινού ράντζο, ήταν ο πρώτος που ισχυρίστηκε ότι κάτι παράξενο συμβαίνει στην Area51. Πολλοί ειδικοί έρχονται να υποστηρίξουν ότι πράγματι, στην περιοχή γίνονταν εκπαιδευτικές πτήσεις με αεροσκάφη της Αμερικάνικης πολεμικής αεροπορίας. Κάποια από αυτά, είχαν παράξενο σχήμα για την εποχή, και γι' αυτό φαίνονταν σπάνια και εξωγήινα στο απαίδευτο μάτι κάθε περαστικού.
Λίγο αργότερα έρχονται στο φως διάφορες μηνύσεις που κατέθεσαν πρώην υπάλληλοι της Αrea51, οι οποίοι κάνουν λόγο για τραυματισμούς, ακόμα και θανάτους που προκλήθηκαν από παράνομες πρακτικές απόρριψης αποβλήτων. Μία άκρως καρκινογόνα περιοχή, που για πολλές δεκαετίες θεωρήθηκε υπεύθυνη για το θάνατο από καρκίνο πολλών κατοίκων των γύρω περιοχών.
Μόλις πρόσφατα, και ενώ όλοι οι τότε πρόεδροι αμφισβητούσαν την ύπαρξη της περιοχής, ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον τον Σεπτέμβριο του 1995, υπέγραψε ένα Εκτελεστικό Διάταγμα, με το οποίο απάλλασσε την Area51 από τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς. Ένα διάταγμα που στην ουσία αποτελεί την πιο επίσημη παραδοχή της ύπαρξης της Area 51 από την κυβέρνηση και αναφέρεται στην Area51 ως «τοποθεσία επιχειρήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας κοντά στη λίμνη Γκρουμ της Νεβάδα».
Για δεκαετίες, η περιοχή 51 παρέμενε κρυμμένη σχεδόν από τους πάντες. Κανένας δεν γνώριζε που βρισκόταν. Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από τριάντα χρόνια μέχρις ότου το 1988 ένας σοβιετικός δορυφόρος να καταφέρει να φωτογραφήσει τη βάση. Διάφορες εφημερίδες και περιοδικά πήραν τις φωτογραφίες και τις δημοσίευσαν. Παρόλα αυτά, η απόκρυψη της βάσης παραμένει υψίστης σημασίας. Μέχρι σήμερα η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει προστατευθεί από μηνύσεις εργαζομένων για λόγους «εθνικής ασφάλειας».
Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα βιβλίο της Annie Jacobsen με τίτλο «AREA 51: An Uncensored History of America's Top Secret Military Base». Περιέχει αποκλειστικές αδημοσίευτες φωτογραφίες, συνεντεύξεις και ντοκουμέντα, κάνοντας με αυτό τον τρόπο μία αναδρομή στο μύθο αυτής της περιοχής

Υπέρλαμπρες εκρήξεις αστεριών!

2011-07-08T06:06:00.000+03:00

Του Γιώργου Γραμματικάκη
Ενώ στις Ελληνικές πλατείες οι εκρήξεις απόγνωσης των πολιτών σφραγίζουν την πικρή μας καθημερινότητα, μια άλλη Έκρηξη, αστρική αυτή τη φορά, παρατηρήθηκε πρόσφατα σε μια μακρινή περιοχή του Σύμπαντος. Η αιτία της, ωστόσο, ήταν και πάλι η απόγνωση: Διότι, η συνεχής πίεση των βαρυτικών δυνάμεων οδήγησε ένα μεγάλο άστρο, με μέγεθος δέκα τουλάχιστον φορές όσο ο Ήλιος μας, στα πρόθυρα καταρρεύσεως της ίδιας του της ύλης.

Σε μια προσπάθειά του λοιπόν να την αποφύγει, εκτόξευσε ένα μεγάλο μέρος από την αστρική αυτή ύλη στο διάστημα. Έτσι προκλήθηκε μια κατακλυσμική, υπέρλαμπρη έκρηξη, που είναι γνωστή σαν «υπερκαινοφανής», και λάμπει όσο δεκάδες δισεκατομμύρια ήλιοι!

Ας σημειωθεί, ότι η εμφάνιση ενός υπερκαινοφανούς –ή σουπερνόβα, σύμφωνα με μια κακόηχη ονομασία του- στο κοσμικό διάστημα, είναι αιφνιδιαστική. Εκεί που παλιά υπήρχε φαινομενικά ένα κενό ή κάποιο αστέρι με μικρή λάμψη, ένα «καινούργιο» αστέρι εμφανίζεται με μεγαλειώδη τρόπο. Έτσι έγινε και στις 31 Μαΐου του 2011. Αρχικά, δύο ερασιτέχνες αστρονόμοι στην Γαλλία, διαπίστωσαν μια καινούργια αστρική παρουσία στο «Γαλαξία της Δίνης», 23 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας. Ακολούθησε συναγερμός. Από πολλά ισχυρά τηλεσκόπια σε όλο τον κόσμο επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη του
υπερκαινοφανούς, και ήδη αναζητείται ο «πρόγονος» του.

Εκείνο δηλαδή το αστέρι που εξερράγη, προκειμένου να αποφύγει την ολοκληρωτική του αυτοαναίρεση. Στην πρωτοπορία της αναζητήσεως βρίσκεται το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, που εδώ και δεκαπέντε χρόνια πετά πάνω από την ατμόσφαιρα της Γης και μας έχει στείλει εκπληκτικές φωτογραφίες από το αχανές. Αν ο πρόγονος του υπερκαινοφανούς εντοπισθεί, ίσως βοηθήσει στην πληρέστερη κατανόηση ενός φαινόμενου που οφείλεται σε τιτανικές, ακραίες εκδηλώσεις της ενέργειας και της ύλης.

Ο «Γαλαξίας της Δίνης» –το κοσμικό δηλαδή σπίτι του καινούργιου, λαμπρού συντρόφου των άστρων– είναι πάντως από τους επιφανέστερους στο αχανές διάστημα. Στους αστρονόμους είναι γνωστός ως Μ51, και ανήκει στην κατηγορία των «σπειροειδών» γαλαξιών. Ακόμα και με ερασιτεχνικά τηλεσκόπια, διακρίνεται εύκολα στον Αστερισμό των Θηρευτικών Κυνών, κοντά στην πασίγνωστη Μεγάλη Άρκτο. Ο Μ51 παρουσιάζει ωστόσο μια σπουδαία ιδιαιτερότητα. Όπως φαίνεται και από την εκπληκτική «φωτογραφία»1 -η λέξη αδικεί την πολύπλοκη διαδικασία της– που έχει ληφθεί από το Αστεροσκοπείο του Σκίνακα, ψηλά στον Ψηλορείτη, ο Μ51 παρουσιάζει μια έντονη βαρυτική αλληλεπίδραση με ένα άμορφο συνοδό γαλαξία.

Στην αλληλεπίδραση αυτή, που διαρκεί 500-600 εκατομμύρια χρόνια, οφείλεται η καθαρή δομή των βραχιόνων του. Ενώ όμως οι αστροφυσικοί εκτιμούν ότι σε όλους μαζί τους σπειροειδείς γαλαξίες μια έκρηξη υπερκαινοφανούς συμβαίνει κάθε εκατό χρόνια, η πρόσφατη έκρηξη τους προβλημάτισε:

Διότι είναι η τρίτη που συμβαίνει στο Γαλαξία της Δίνης, σε διάρκεια μόλις 17 χρόνων! Αυτό εξηγεί και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον γύρω από την γένεση και την εξέλιξη του
υπερκαινοφανούς, που επί ένα μήνα τώρα λάμπει στο κοσμικό διάστημα.

Όπως ωστόσο προβλέπει η θεωρία, η λάμψη αυτή δεν θα διαρκέσει επί πολύ. Σύντομα ο υπερκαινοφανής θα φθάσει στην μέγιστη λαμπρότητα του, και ύστερα –όπως και στην ανθρώπινη ζωή- θα αρχίσει μια αργή αλλά σταθερή πορεία προς ένα προκαθορισμένο τέλος. Το τέλος αυτό μπορεί να είναι ένας «αστέρας νετρονίων», που έχει πολύ μικρό μέγεθος αλλά απίστευτη πυκνότητα της ύλης και ισχυρό μαγνητικό πεδίο.

Υπάρχει, όμως και ένα άλλο ενδεχόμενο: Ότι το αστέρι, ενώ εκσφενδόνισε βίαια ένα μεγάλο κομμάτι της ύλης του για να σωθεί, δεν θα αποφύγει τελικά την ολοκληρωτική του εξαφάνιση. Θα μετατραπεί σε μια «μαύρη τρύπα» στο χώρο και το χρόνο, που δεν διαθέτει καμιά υλική υπόσταση, ενώ μόνο ένα κολοσσιαίο βαρυτικό πεδίο θα υποδηλώνει το λαμπρό της παρελθόν.

Η εκτόξευση λοιπόν τεραστίων ποσοτήτων αστρικής ύλης στο διάστημα από την έκρηξη ενός υπερκαινοφανούς μοιάζει μια πράξη μάταιη, χωρίς προοπτική. Δεν διασφαλίζει καν την δική του μεσοπρόθεσμη -οι συνειρμοί επιτρέπονται!- ύπαρξη.

Οι αστροφυσικοί όμως πιστεύουν ότι οι υπέρλαμπρες εκρήξεις αστεριών συνδέονται μακροπρόθεσμα –και πάλι επιτρέπονται οι συνειρμοί- με την εμφάνιση της ζωής! Διότι κατά την έκρηξη διασπείρονται στο διαστημικό χώρο τα βαρύτερα στοιχεία –το άζωτο, ο άνθρακας, το οξυγόνο, ο σίδηρος- που είχαν παραχθεί στον πυρήνα του αστεριού, και θα αποτελέσουν τώρα την πρώτη ύλη για την δημιουργία χημικών ενώσεων.

Έτσι το συμπαντικό ρευστό στην περιοχή του υπερκαινοφανούς, που μέχρι τότε συνίστατο κυρίως από υδρογόνο, εμπλουτίζεται και μετατρέπεται σε ένα απέραντο
χημικό εργοστάσιο.

Με τον ίδιο τρόπο -από κάποια έκρηξη υπερκαινοφανούς στην αστρική του γειτονιά- φαίνεται ότι απέκτησε τα πολύτιμα βαριά στοιχεία του και το αρχικό νεφέλωμα, που δημιούργησε τον Ήλιο μας. Έτσι, μια που η Γη αποσπάστηκε από το ίδιο νεφέλωμα, είναι ευεξήγητη η παρουσία στοιχείων με πολύπλοκους πυρήνες στο έδαφος, στην ατμόσφαιρα και στους ωκεανούς της.

Μοιάζει απίστευτο: Ωστόσο ο άνθρακας που υπάρχει στο χαρτί της εφημερίδας, ο χρυσός στον λαιμό μιας γυναίκας ή ο φωσφόρος των ψαριών, προέρχονται, όλα, από εκρήξεις αστεριών στο μακρινό και αβέβαιο παρελθόν.

Η σύσταση λοιπόν της γήινης ατμόσφαιρας οφείλεται σε μεγάλα αστέρια, που απελευθέρωσαν με το θάνατο τους όσα στοιχεία έπλαθαν με επιμονή και έγνοια στο εσωτερικό τους. Ανάμεσα τους υπήρχαν και εκείνα τα συστατικά, που είναι απαραίτητα για να αναδειχθεί το πιο παράδοξο, το πιο ουσιαστικό ίσως φαινόμενο του Σύμπαντος: Το φαινόμενο της ζωής.

Η διαδικασία του ξεκίνησε από τα βάθη του Σύμπαντος, οι εκρήξεις αστεριών προμήθευσαν τα απαραίτητα υλικά, και σε ένα κατάλληλο πλανήτη δημιουργήθηκαν οι
ζωντανοί οργανισμοί, και ο άνθρωπος.

Μοιάζει με γοητευτικό παραμύθι, συμπίπτει όμως με την επιστημονική αλήθεια: Είμαστε φτιαγμένοι από αστερόσκονη! Και τη ζωή μας, την οφείλουμε στο θάνατο κάποιου άστρου.

Ας συνοψίσουμε την εικόνα. Πριν από λίγες εβδομάδες μια κατακλυσμική έκρηξη, στο Γαλαξία της Δίνης, εκσφενδόνισε στο αχανές διάστημα την ύλη ενός Μεγάλου Αστεριού. Τα βαριά στοιχεία, που πρωτογενώς απουσιάζουν από το Σύμπαν αλλά υπήρχαν στον πυρήνα του, διασπείρονται σε μεγάλη έκταση, και θα συλληφθούν από αέρια νεφελώματα. Είναι η πρώτη φάση για να ανάψει ίσως, σε έναν από τους πλανήτες που θα σχηματισθούν στο μέλλον, η σπίθα της ζωής.

Σε ένα πλανήτη ενός άλλου γαλαξία, 23 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, η σπίθα της ζωής άναψε πριν από τρία περίπου δισεκατομμύρια χρόνια· και ύστερα από αργές διαδικασίες στο χώρο και στο χρόνο, οδηγήθηκε στην πιο λαμπρή αλλά και αντιφατική κορύφωση της: Τον Άνθρωπο. Σήμερα ο άνθρωπος, ενώ είναι γνώστης της κοσμικής του ασημαντότητας, έχει κάνει μεγάλα βήματα στην κατανόηση του Σύμπαντος και της εξελίξεως των αστέρων.

Παρακολουθεί λοιπόν με προσοχή το νέο, υπέρλαμπρο αστέρι στο Γαλαξία της Δίνης, με την ελπίδα ότι θα προσθέσει ένα ακόμα λιθαράκι στις μέχρι τώρα γνώσεις του. Εχει ίσως πεισθεί ότι μαζί με την Τέχνη ή τον Έρωτα, οι επιστημονικές του κατακτήσεις είναι οι μόνες που μπορούν να δικαιώσουν την παρουσία του σε έναν ιδιόμορφο πλανήτη· και να τον ανασύρουν, έστω για κάποιες στιγμές, από μια σκληρή συνήθως καθημερινότητα.

*Ο κ. Γιώργος Γραμματικάκης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης και συγγραφέας
Το συγκεκριμένο άρθρο γράφτηκε για την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και το CRETALIVE.

"Ελεύθερες" Κυριακές στο Αστεροσκοπείο Σκίνακα

2011-07-05T20:59:00.000+03:00

Οι ημέρες ελεύθερης επίσκεψης για φέτος είναι οι Κυριακές 24 Ιουλίου, 07 και 21 Αυγούστου και η 11η Σεπτεμβρίου.

Mέρες ελεύθερης επίσκεψης κοινού στους χώρους του, καθόρισε το Αστεροσκοπείο Σκίνακα, στον ορεινό Ψηλορείτη, πάνω από τα Ανώγεια, στο Ρέθυμνο.

    Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που στόχο έχει την εξοικείωση του κοινού με την επιστήμη και την τεχνολογία. Οι επισκέπτες θα έχουν μια πρώτη γνωριμία με τη λειτουργία του Αστεροσκοπείου, θα έχουν την ευκαιρία να πληροφορηθούν για τα τελευταία επιτεύγματα στην Αστροφυσική καθώς και να παρατηρήσουν από το τηλεσκόπιο.

    Οι ημέρες ελεύθερης επίσκεψης για φέτος είναι οι Κυριακές 24 Ιουλίου, 07 και 21 Αυγούστου και η 11η Σεπτεμβρίου.

    Κατά τη διάρκεια των ημερών αυτών, το Αστεροσκοπείο θα είναι επισκέψιμο από τις 17:00-23:00 ενώ οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να ξεναγηθούν στις εγκαταστάσεις του Αστεροσκοπείου, αλλά και να παρακολουθήσουν σχετική παρουσίαση από τους επιστήμονες.

Νερό σε ένα φεγγάρι του Κρόνου

2011-07-04T17:56:00.002+03:00

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΤΗΣ NASA ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΑΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ΖΩΗΣ

Αυξάνονται τα στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη ύδατος κάτω από την επιφάνεια του Εγκέλαδου, έκτου μεγαλύτερου σε μέγεθος δορυφόρου του γιγάντιου πλανήτη

Του RICHARD Α. LOVETT

Κάποιοι επιστήμονες ελπίζουν πως οι χαρακτηριστικές στήλες παγωμένου ατμού που εκτοξεύουν πίδακες από την επιφάνεια του Εγκέλαδου και δημιουργούν τα χαρακτηριστικά «λοφία» του τροφοδοτούνται από μια υπόγεια υδάτινη πηγή. Αν αυτές οι εκτιμήσεις είναι έγκυρες, σημαίνει πως ο Εγκέλαδος (το έκτο μεγαλύτερο φεγγάρι του Κρόνου) θα μπορούσε να φιλοξενεί κάποια μορφή ζωής.

Αλλοι υποστηρίζουν πως οι παγωμένοι κρύσταλλοι μπορεί να έχουν δημιουργηθεί από «στεγνές» διαδικασίες, όπως η διάσπαση πάγου και εγκλωβισμένων αερίων -σαν το μεθάνιο- ή από τη μετάλλαξη υπόγειων στρωμάτων πάγου που δεν περνούν ποτέ από το υγρό στάδιο κατά τη μετατροπή τους σε ατμό.
Πολλά από τα πρόσφατα ευρήματα που ανακοινώθηκαν σε συνέδριο της NASA στο Ινστιτούτο SETI, στην Καλιφόρνια, δείχνουν πως στον Εγκέλαδο υπάρχει νερό σε υγρή μορφή. Μια ένδειξη είναι πως τα λοφία δείχνουν να αποτελούνται ισομερώς από πάγο και από υδρατμούς, λέει ο Αντριου Ινγκερσολ, του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας στην Πασαντίνα. Μία άλλη ένδειξη για την ύπαρξη νερού είναι η χημεία των υλικών που εκτοξεύονται από τους πίδακες.
Ο Φρανκ Πόστμπεργκ, φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία, σημειώνει πως οι παγωμένοι κρύσταλλοι στον δακτύλιο Ε του Κρόνου, που ξεκίνησε από τον Εγκέλαδο, είναι πλούσιοι σε νάτριο, κάτι το οποίο δεν θα ήταν δυνατό εάν είχαν εκτοξευθεί σε αέρια μορφή που στην πορεία μετατράπηκε σε πάγο.
Παρ' όλα αυτά, δεν είναι όλα τα χημικά στοιχεία σύμφωνα με την ύπαρξη νερού. Ο Χάντερ Γουέιτ, του Southwest Research Institute στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, σημειώνει πως η χημική σύσταση των λοφίων, που αναλύεται από τα ειδικά όργανα του διαστημοπλοίου Κασίνι, αποκαλύπτει ενώσεις οι οποίες δεν είναι δυνατό να προέρχονται από κάποια υγρή υδάτινη πηγή. Ενα παράδειγμα είναι το υδροκυάνιο, το οποίο, εάν είχε έρθει ποτέ σε επαφή με υγρό νερό, θα είχε προκαλέσει χημικές αντιδράσεις που θα δημιουργούσαν άλλες ενώσεις, οι οποίες δεν έχουν εντοπιστεί ακόμα.
«Δεν υπάρχει κάποιο ξεκάθαρο πόρισμα» λέει ο Γουάιτ. «Υπάρχουν κάποια στοιχεία που προϋποθέτουν την ύπαρξη υπόγειων υδάτων και άλλα που την καθιστούν αδύνατη».
Οι πίδακες που δημιουργούν τις στήλες πρέπει να είναι ενεργοί εδώ και πολύν καιρό. Οι παγωμένοι κρύσταλλοι που πέφτουν πίσω στην επιφάνεια του φεγγαριού έχουν σχηματίσει στοίβες πάχους 125 μέτρων, σύμφωνα με τον Πολ Σενκ του πλανηταρίου του Χιούστον. Ο πάγος που κατακάθεται στην επιφάνεια συγκεντρώνεται ανά ένα χιλιοστό κάθε 1.500 χρόνια, λέει, οπότε οι στήλες πρέπει να υπάρχουν εδώ και δεκάδες εκατομμύρια χρόνια.
Ο Σενκ βασίζει αυτό το συμπέρασμα σε φωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας που δείχνουν μια περιοχή βόρεια των πιδάκων, η τοπογραφία της οποίας είναι λεία, σε αντίθεση με άλλες περιοχές που η φωτογράφισή τους αποκαλύπτει πολλές λεπτομέρειες. Κάτι τέτοιο φανερώνει την ύπαρξη βαθιάς στρώσης χιονιού, εξηγεί ο Σενκ.
Πολλοί επιστήμονες στο συνέδριο της NASA ενθουσιάστηκαν ακούγοντας τα νέα. «Αλλάζουν όσα ξέραμε μέχρι σήμερα για τη διάρκεια ζωής των λοφίων» λέει ο Πόστμπεργκ. Το μόνο που ξέραμε ήταν πως οι πίδακες ήταν ενεργοί όσο χρειαζόταν για να σχηματίσουν τον δακτύλιο Ε του Κρόνου -μια διαδικασία που δεν θα ξεπερνούσε τα χίλια χρόνια».
Η πηγή της ενέργειας που διατηρεί τους πίδακες ενεργούς παραμένει άγνωστη. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, οι στήλες και οι πίδακες από όπου εκτοξεύονται παράγουν 16 γιγαβάτ ενέργειας. Ομως ο Εγκέλαδος λαμβάνει μόνο ένα μικρό τμήμα αυτής της ενέργειας από έναν συνδυασμό ραδιενεργού αποσύνθεσης και της έλξης από την τεράστια βαρύτητα του Κρόνου, εξηγεί ο Φράνσις Νίμο, από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρουζ.
Με βάση τα συγκεκριμένα δεδομένα, οι περισσότεροι επιστήμονες που παρευρέθησαν στο συνέδριο συμφωνούν πως όσα εκατομμύρια χρόνια και εάν υπάρχουν οι στήλες αερίων δεν είναι μόνιμα ενεργές και παρουσιάζουν αυξομειώσεις στη δραστηριότητά τους.
Μια ακόμα πιο δύσκολη ερώτηση είναι το αν ο Εγκέλαδος παράγει αρκετή θερμότητα για να διατηρεί υγρό νερό κάτω από την επιφάνειά του.
Ο Νίμο πιστεύει πως δεν υπάρχει αρκετή θερμότητα για να διατηρεί ένα στρώμα νερού κάτω από τον πάγο σε ολόκληρο το φεγγάρι. Ομως, εάν όλη η θερμότητα εστιαζόταν σε μία ζώνη, τότε θα μπορούσε να υπάρξει, λέει, αρκετή για να διατηρεί έναν μεγάλο τοπικό ωκεανό κάτω από τους πίδακες.
© 2011 Nature News

Εκτυφλωτικό κβάζαρ λάμπει από τις αρχές του Σύμπαντος

2011-06-30T21:25:00.000+03:00

Κοσμικός φάρος

Αρχαίο και υπέρλαμπρο

Τα κβάζαρ είναι ενεργοί πυρήνες των γαλαξιών και όπως πιστεύουν οι αστροφυσικοί τροφοδοτούνται από μαύρες τρύπες. Τα κβάζαρ που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα είναι αρχαία, γεγονός που σημαίνει ότι για άγνωστους ακόμη λόγους όσο εξελισσόταν και αναπτυσσόταν το Σύμπαν οι γαλαξίες σταμάτησαν να παράγουν αυτές τις εντυπωσιακές κοσμικές δομές. Ευρωπαίοι ερευνητές μετά από πέντε έτη ερευνών εντόπισαν το κβάζαρ χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο VLT του Ευρωπαϊκού Νοτίου Παρατηρητηρίου στη Χιλή και το τηλεσκόπιο υπέρυθρων KIT στη Χαβάη.

Τα στοιχεία που συνοδεύουν το ULAS J1120+0641 είναι άκρως εντυπωσιακά. Η μαύρη τρύπα του κβάζαρ έχει μάζα περίπου δύο δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου μας και 500 φορές μεγαλύτερη από τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία μας. Χαρακτηρισμοί όπως «υπέρλαμπρο» ή «εκτυφλωτικό» μάλλον δεν αρκούν για να περιγράψουν αυτό το κβάζαρ αφού σύμφωνα με τους ερευνητές έχει λαμπρότητα ίση με εκείνη 63 τρισεκατομμύριων άστρων σαν τον Ήλιο.

H ανακάλυψη δημοσιεύεται στο Nature.

Βήμα Science

Επείγουσα εκκένωση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού λόγω διερχόμενου αντικειμένου

2011-06-28T20:38:00.000+03:00

Μισή ώρα αγωνίας

Τουλάχιστον δύο ρωσικές κάψουλες Soyuz παραμένουν ανά πάσα στιγμή προσδεδεμένες στον ISS (Φωτογραφία: NASA )

Το εξαμελές πλήρωμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού αναγκάστηκε την Τρίτη να αναζητήσει καταφύγιο στην κάψουλα διαφυγής, όταν ένα μικρό διαστημικό σκουπίδι πέρασε σε απόσταση μόλις 250 μέτρων από το πολυεθνικό τροχιακό συγκρότημα.

Σύμφωνα με πηγή της ρωσικής διαστημικής υπηρεσίας, την οποία επικαλείται το πρακτορείο Interfax, το διαστημικό σκουπίδι έγινε αντιληπτό πολύ αργά και το κέντρο ελέγχου δεν είχε το χρόνο να πραγματοποιήσει ελιγμό αποφυγής.

To πλήρωμα έλαβε την εντολή να καταφύγει σε δύο σταθμευμένες κάψουλες Soyuz στις 14.30 ώρα Ελλάδας, ακριβώς μισή ώρα πριν το αντικείμενο φτάσει στην ελάχιστη απόσταση από τον ISS.

Λίγα λεπτά αργότερα, το κέντρο ελέγχου τους έδωσε το πράσινο φως να επιστρέψουν στον σταθμό.

Ακόμα και ένα μικρό διαστημικό σκουπίδι μπορεί θεωρητικά να διαπεράσει τα τοιχώματα του ISS και να προκαλέσει καταστροφική αποσυμπίεση. Σε αυτή την περίπτωση, οι δύο Αμερικανοί, οι δύο Ρώσοι και ο Ιάπωνας που διαμένουν στο συγκρότημα θα μπορούσαν να επιστρέψουν στη Γη με τα ρωσικά Soyuz, τα οποία χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές πληρωμάτων και στη συνέχεια παραμένουν προσδεδεμένα στο συγκρότημα για ώρα ανάγκης.

Περίπου 300.000 διαστημικά σκουπίδια με μέγεθος από 1 έως 10 εκατοστά περιφέρονται σήμερα άσκοπα γύρω από τη Γη, απειλώντας τους αστροναύτες και τους εκατοντάδες ενεργούς δορυφόρους.

Τα ραντάρ της NASA παρακολουθούν μόλις τα 18.000.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ